Maria BC - Spike Field

Maria BC heeft met Spike Field niet alleen een conceptalbum gemaakt over een bijzonder project, maar betovert ook met bedwelmende klanken, verrassende wendingen en fluisterzachte vocalen
Met Hyaline leverde de Amerikaanse muzikant Maria BC vorig jaar een fascinerend album af, dat uiteindelijk hoog scoorde bij de critici. Ook het deze week verschenen Spike Field is een bijzonder album, al is het maar vanwege de thematiek. De nadruk ligt dit keer op ingetogen klanken en zachte vocalen, waardoor het album wat minder dynamisch is dan zijn voorganger. Bijzonder mooie klankentapijten trekken langzaam over en versterken de zachte zang van Maria BC, die sprookjesachtig kan klinken, maar ook de nodige melancholie in de muziek op Spike Field heeft gestopt. Het is een album waar je de tijd voor moet nemen, maar die wordt dubbel en dwars terugbetaald.

Het in het voorjaar van 2022 verschenen Hyaline van Maria BC trok in eerste instantie nauwelijks aandacht, maar dook vervolgens op in verrassend veel halfjaarlijstjes. Dat het album niet direct aansloeg vond ik overigens niet zo gek, want Hyaline was een lastig te doorgronden album, waarop bijzondere klankentapijten werden gecombineerd met de al even bijzondere stem van Maria BC, een klassiek geschoold mezzosopraan, die zichzelf ziet als een non-binair persoon. Het met een telefoon opgenomen maar desondanks prachtig klinkende Hyaline deed me afwisselend denken aan Grouper, Kate Bush en Cocteau Twins, wat op zijn minst bijzonder vergelijkingsmateriaal is. 

Maria BC keert anderhalf jaar na het debuutalbum terug met Spike Field en ook dit is een album dat je meerdere keren moet horen om er een goed oordeel over te kunnen vormen. Het is een conceptalbum over het Spike Field in de woestijn van New Mexico, waar gepoogd is om toekomstige bezoekers van de aarde te waarschuwen voor het nucleair afval dat daar ligt opgeslagen. Dat gebeurt niet alleen in meerdere talen, maar omdat de waarschuwing duizenden jaren mee moet gaan en mogelijk pas na het uitsterven van onze beschaving wordt bezocht, ook met een bijzondere formatie van stekels die in het landschap zijn geplaatst. Het is een bijzonder project, dat nu door Maria BC van een soundtrack is voorzien. 

De Amerikaanse muzikant nam Spike Field op in het huis van vrienden, waarin in eerste instantie alleen een oude en wat gammele of zelfs valse piano was te vinden. De hier en daar opduikende klanken van de piano werden vervolgens verrijkt met subtiele elektronica, akoestische gitaren en met de bijzondere stem van Maria BC. Spike Field is minstens net zo ongrijpbaar als voorganger Hyaline, maar het is ook een wat ander album geworden. 

De zang van Maria BC is op Spike Field een stuk minder expressief en vooral fluisterzacht en ook de muziek op het album is subtieler en minder dynamisch dan op Hyaline. Hyaline kon hier en daar nog wel eens ontsporen in ruwere passages, maar op Spike Field domineren de ingetogen en dromerige klanken. Het heeft af en toe nog wel wat van Cocteau Twins en Grouper, maar Kate Bush hoor ik dit keer minder terug. 

Spike Field is aan de ene kant wat toegankelijker dan voorganger Hyaline, maar is door het wat eenvormige en subtiele karakter ook een album dat de aandacht makkelijk los laat. Zeker bij oppervlakkige beluistering op de achtergrond blijft er weinig hangen van het nieuwe album van Maria BC, dat pas goed tot zijn recht komt wanneer je het met een goede koptelefoon beluistert. De Amerikaanse muzikant heeft ook Spike Field opgenomen met bescheiden middelen, maar dat is nauwelijks te horen, want ook dit album klinkt bijzonder mooi. 

Maria BC leverde vorig jaar een album af dat in eerste instantie als zware kost werd bestempeld, maar dat uiteindelijk flink wat aandacht wist te trekken. Ook Spike Field is een album dat deze aandacht verdient, want de songs van Maria BC zijn wederom van een bijzondere schoonheid, die bijvoorbeeld liefhebbers van indiefolk en ambient folk aan moet kunnen spreken en waarbij het uiteindelijk ook heerlijk wegdromen is, al duurt het even voor je dat door hebt. Erwin Zijleman

De muziek van Maria BC is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://mariabc.bandcamp.com/album/spike-field.

Spike Field van Maria BC Pearlies is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (red), 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Pip Blom - Bobbie

Pip Blom slaat op haar nieuwe album Bobbie deels nieuwe wegen in, maar verbrandt zeker niet alle schepen achter zich, waardoor de Amsterdamse band deels vertrouwd klinkt maar zich ook flink heeft ontwikkeld
Met Boat en Welcome Break schaarde de Amsterdamse band Pip Blom zich onder de smaakmakers van de Nederlandse indie scene. Dat hadden ze in het Verenigd Koninkrijk net wat eerder door dan hier, maar uiteindelijk kreeg Pip Blom ook in Nederland de waardering die de band zo verdiende. Na het uitstekende Boat was het nog betere Welcome Break niet het vaak zo moeilijke tweede album na een geslaagd debuut. Dat lastige album is mogelijk album nummer drie, want Bobbie staat in het teken van verandering. Op Bobbie doet Pip Blom het zonder drummer en met flink wat synths. Het levert een deels nieuw geluid op, dat een vleugje pop niet schuwt, maar Pip Blom is gelukkig ook Pip Blom gebleven.

Ik was in de zomer van 2019 duidelijk in mijn verwachtingen rond het debuutalbum van de Nederlandse band Pip Blom. “Pip Blom komt uit Amsterdam, maar gaat de wereld veroveren met dit energieke en sprankelende debuut vol popliedjes waarvan je alleen maar zielsveel kunt houden” schreef ik boven mijn recensie van het uitstekende Boat, dat afwisselend aan 90s bands als Throwing Muses, Belly en The Breeders en ons eigen Bettie Serveert deed denken, maar dat naast invloeden uit de 90s indierock ook invloeden uit de lo-fi, new wave, punk en postpunk verwerkte. Het kwam allemaal samen in aangenaam rammelende en zonder uitzondering verslavend lekkere en heerlijk energieke popliedjes. 

Pip Blom veroverde met haar debuutalbum in eerste instantie het Verenigd Koninkrijk, maar ook in Nederland kreeg de band onmiddellijk voet aan de grond. Het geluid van Boat werd geperfectioneerd op het aan het eind van 2021 verschenen Welcome Break, dat in alle opzichten groei liet horen, zonder dat dit ten koste ging van de ruwe energie en de charmante onbevangenheid in de songs van de Amsterdamse band. 

Deze week is het tijd voor het derde album van Pip Blom en dat is een album dat niet (altijd) voortborduurt op de lijn van Boat en Welcome Break. Dat is aan de ene kant jammer, want Pip Blom had van mij nog stapels albums in de trant van de eerste twee albums mogen maken, maar aan de andere kant is het natuurlijk goed dat een band zich ontwikkelt en niet blijft hangen in het verleden. 

De ontwikkeling die Pip Blom op haar derde album laat horen was deels een noodgedwongen ontwikkeling. Na het vertrek van drumster Gini Cameron werd niet direct een opvolger gevonden, waarna werd besloten om te gaan werken met door synths gegenereerde drums. Die synths werden vervolgens niet alleen gebruikt voor de drumpartijen op Bobbie, want in veel songs op het album hebben de gitaren een stapje terug moeten doen en klinkt het geluid van Pip Blom veel elektronischer. 

Dit laatste zou volgens een aantal recensies ook vooral de verdienste zijn van producer Dave McCracken, maar die heeft op zijn cv ook genoeg gitaarbands staan en produceerde bovendien ook het gitaar georiënteerd debuutalbum van Pip Blom. In diezelfde recensies is ook te lezen dat Pip Blom op Bobbie vol gaat voor de pop, maar ook dat is wat overdreven. Een aantal songs op het derde album van Pip Blom herinnert immers nog nadrukkelijk aan de stekelige gitaarsongs van de eerste twee albums van de Amsterdamse band, maar met name de vooral met synths ingekleurde songs klinken anders. 

Bobbie rammelt vooral een stuk minder dan Boat en Welcome Break en klinkt wat meer geproduceerd en wat veelzijdiger. Bij eerste beluistering kon ik vooral de direct vertrouwd klinkende tracks zeer waarderen en had ik wat moeite met de songs van Pip Blom nieuwe stijl, maar uiteindelijk pakt vrijwel alles op Bobbie goed uit. Pip Blom klinkt op haar derde album veelzijdiger, maar heeft haar songs bovendien van meer inhoud voorzien, waardoor ze ook na een paar keer horen nog sprankelen en verrassen. Ook de energie en de onbevangenheid van de muziek van de Amsterdamse band zijn gelukkig niet verdwenen, waardoor Bobbie misschien niet de logische opvolger is van Boat en Welcome Break, maar wel een waardige opvolger. Erwin Zijleman

De muziek van Pip Blom is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse band: https://pipblom.bandcamp.com/album/bobbie-2.

Bobbie van Pip Blom is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (translucent pink), 29,99 euro

CD, 18,99 euro