02 september 2026

Review: Alicia Witt - Between Heaven and Earth

Er zijn albums die ik direct bij de eerste keer horen omarm, maar er zijn ook albums waar ik erg aan moet wennen en het album Between Heaven and Earth van Alicia Witt is zowel muzikaal als vocaal zo’n album.
Alicia Witt maakte al een aantal albums en is bovendien een zeer succesvol actrice. Als actrice werkte ze onder andere samen met de legendarische regisseur David Lynch, die ze eert op haar deze week verschenen album Between Heaven and Earth. Het is een album dat flink anders klinkt dan het gemiddelde singer-songwriter album, want zowel de muziek als de zang op het album bewegen zich wat buiten mijn comfort zone. Het is me af en toe wat te zwaar aangezet en te theatraal, maar Alicia Witt raakt ook met grote regelmaat de juiste snaar met haar bijzondere stem en de fraaie arrangementen op haar door de gelouterde Joe Henry geproduceerde nieuwe album.



Deze week is het album Between Heaven and Earth van Alicia Witt verschenen. Ik kan me niet herinneren dat ik haar naam eerder ben tegengekomen, maar ze heeft al een aantal albums op haar naam staan, waaronder zelfs een kerstalbum. Dat Alicia Witt wat langer meegaat blijkt ook wel uit het feit dat ze voor haar nieuwe album niemand minder dan Joe Henry als producer heeft weten te strikken en die heeft de muzikanten met wie hij werkt voor het uitzoeken. 

Alicia Witt is dus bekender als muzikante dan ik dacht, maar ze is nog veel bekender als actrice. Ze speelde in talloze films en series en werd op zeer jonge leeftijd gespot door de legendarische regisseur David Lynch voor de film Dune en de serie Twin Peaks. Between Heaven and Earth is een eerbetoon aan de vorig jaar overleden David Lynch, die wordt geëerd met dertien songs en bijna een uur muziek. 

Nu hebben actrices die zo nodig moeten gaan zingen de schijn wat tegen, ook bij mij, maar ik heb geprobeerd om onbevooroordeeld te luisteren naar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante. Alicia Witt kan ook echt wel wat, want ze is een uitstekende pianiste, beschikt over een geschoold klinkende stem en schrijft aansprekende songs. 

Bij eerste beluistering van Between Heaven and Earth moest ik wel concluderen dat het nieuwe album van Alicia Witt een flink eind buiten mijn muzikale comfort zone ligt. In eerste instantie zelfs zo ver buiten mijn comfort zone dat ik het album opzij heb gelegd, maar de muziek van Alicia Witt intrigeerde me ook. 

Between Heaven and Earth wordt hier en daar omschreven als een tijdloos singer-songwriter album, maar daar kan ik me niet volledig in vinden. Het album bevat een aantal songs die herinneren aan de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70, maar Between Heaven and Earth klinkt echt flink anders dan de meeste singer-songwriters uit dit decennium. 

Invloeden uit de klassieke muziek en jazz spelen een grote rol in de muziek op het album en die muziek is soms zwaar aangezet. Het nieuwe album van de muzikante uit Nashville, Tennessee, werd naar verluidt vrijwel live opgenomen, waarbij het pianospel van Alicia Witt de basis vormde en de aanvullende arrangementen ter plekke werden bedacht en ingespeeld. Het is een knappe prestatie van producer Joe Henry, want er zijn flink wat instrumenten te horen op het album. 

De muziek op het album is zoals gezegd soms wat zwaar aangezet en doet ook wat theatraal aan. Dat theatrale hoor je ook in de zang van Alicia Witt. Ze beschikt over een mooie en veelzijdige stem, maar haar zang is me af en toe wat te pretentieus. Als ik nog even terug ga naar de vergelijking met singer-songwriters uit de jaren 70 is Between Heaven and Earth van Alicia Witt eerder Barbra Streisand dan Carole King en daar moet je van houden. 

Het voorziet het album hier en daar van een musical vibe en dat is geen vibe waar ik gek op ben. Ik heb daarom flink moeten wennen aan Between Heaven and Earth, maar uiteindelijk vond ik het album wel wat hebben en viel er langzaam maar zeker meer op zijn plek in de songs van Alicia Witt, die me in een aantal gevallen ook wel direct wisten te overtuigen. Ik ben benieuwd of ik dit album de komende tijd nog vaak ga beluisteren, maar sluit dit zeker niet uit, zeker niet als de avonden langer en kouder worden. Erwin Zijleman


Between Heaven and Earth van Alicia Witt is verkrijgbaar via de Mania webshop:


01 september 2026

Review: Le Ren - Don't Be Funny Without Me

Het debuutalbum van de Canadese muzikante Le Ren kreeg in 2021 uitstekende recensies, maar werd niet heel breed opgepikt en snel weer vergeten, wat hopelijk niet het lot is van het deze week verschenen, en nog betere, Don’t Be Funny Without Me.
Er zijn veel folkzangeressen die ingetogen folksongs combineren met een mooie stem, maar ik vond het debuutalbum van Le Ren indrukwekkender dan de meeste andere albums in het genre. Ook met haar nieuwe album Don’t Be Funny Without Me maakt het alter ego van de uit Montreal afkomstige muzikante Lauren Spear weer makkelijk indruk. Het is een album met ingetogen maar ook bijzonder mooi ingekleurde songs en dan is er ook nog de prachtige stem van de Canadese muzikante, die haar songs voorziet van veel gevoel en doorleving. Iedereen die het debuut van Le Ren kent, weet genoeg en anders zijn er twee prachtalbums om te ontdekken.



Bijna vijf jaar geleden besprak ik het album Leftovers van Le Ren. Het is het debuutalbum van de Canadese muzikante Lauren Spear en Leftovers is zeker geen verzameling restjes. Op haar debuutalbum laat de muzikante uit Montreal vooral uiterst ingetogen en meestal sober ingekleurde songs horen. 

Het zijn folky songs die herinneren aan de Amerikaanse folk uit de jaren 60 en 70 en het zijn songs die worden gedragen door de doorleefde stem van de Canadese muzikante. Ik noemde in 2021 folkies uit een ver verleden als Karen Dalton, Judee Sill, Linda Perhacs en Joni Mitchell als vergelijkingsmateriaal, maar het debuutalbum van Le Ren doet ook wel wat denken aan folkies van recentere datum als Jessica Pratt en Haley Heynderickx. 

Leftovers is een echt koptelefoonalbum, want bij beluistering met de koptelefoon hoor je pas goed hoe smaakvol en verrassend rijk het sobere geluid op het album is en komt ook de schoonheid van de stem van Lauren Spear nog wat duidelijker naar voren. Ondanks mijn lovende woorden van bijna vijf jaar geleden heb ik niet vaak meer naar het debuutalbum van Le Ren geluisterd, maar toen ik er een paar dagen geleden weer eens naar luisterde was ik direct weer onder de indruk van de schoonheid en intimiteit van het album. 

Ik schreef het nieuwe album van de Canadese muzikante daarom direct op voor een plekje op De Krenten uit de Pop en dat bleek een terechte keuze. Le Ren keert deze week terug met haar tweede album en ook Don’t Be Funny Without Me is weer een album om te koesteren. 

In de openingstrack A Song Can Love You Back gaat Lauren Spear verder waar Leftovers bijna vijf jaar geleden ophield. Het is een uiterst sober ingekleurde track waarin alles draait om de stem van de muzikante uit Montreal. Die stem klinkt nog wat mooier en doorleefder dan op het debuutalbum van Le Ren, waardoor ik na de openingstrack al overtuigd was van de kwaliteit van het nieuwe album. 

Don’t Be Funny Without Me is, net als Leftovers, een album met vooral ingetogen songs, maar veel songs zijn voorzien van net tot flink wat vollere klanken dan op het debuutalbum. Ook bij beluistering van het tweede album van Le Ren valt op hoe smaakvol het album is ingekleurd en hoe mooi de ook nog eens verrassend veelzijdige klanken aansluiten bij de prachtige stem van Lauren Spear. 

Leftovers was fraai geproduceerd door Chris Cohen en ook de productie van Don’t Be Funny Without Me is bijzonder mooi. Voor deze productie tekenen Lauren Spear en twee muzikanten die een prominente rol spelen op het album en ze hebben wat mij betreft fraai werk geleverd. In de instrumentatie valt naast het prachtige gitaarwerk vooral de prominente rol voor de viool op, maar het is ook dit keer de stem van Lauren Spear die de meeste indruk maakt. 

De Canadese muzikante heeft voor haar tweede album flink wat achtergrondzangeressen naar de studio gehaald en die versterken haar stem steeds op mooie en zeer trefzekere wijze. Vergeleken met het debuutalbum klinkt het tweede album van Le Ren wat voller, maar de nieuwe songs klinken ook veelzijdiger en variëren van uiterst ingetogen folksongs tot songs die zich langzaam bewegen richting rock. Ook Don’t Be Funny Without Me is weer een album dat tot leven komt wanneer je het met de koptelefoon beluistert en het album je betovert met fraaie klanken en de wonderschone zang. Erwin Zijleman

De muziek van Le Ren is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://lerenmusic.bandcamp.com/album/dont-be-funny-without-me-2.


Don't Be Funny Without Me van Le Ren is verkrijgbaar via de Mania webshop: