De Amerikaanse muzikante Martha Redbone draait inmiddels al aardig wat jaren mee, maar moet het nog altijd doen zonder de erkenning van het grote publiek. Dat is jammer, want Martha Redbone maakte op haar eerste twee platen krachtige en veelzijdige soulmuziek, die met een beetje geluk in brede kring was omarmd. Redbone noemt zichzelf op haar website een Neo-Soul singer-songwriter, maar dat etiket vertelt wat mij betreft maar een deel van het verhaal. Martha Redbone is opgegroeid in het diepe Zuiden van de Verenigde Staten en dat hoor je. Ze verwerkt in haar muziek niet alleen invloeden uit de (Southern) Soul, maar strooit ook driftig met invloeden uit de blues, gospel, folk, bluegrass en country. Haar nieuwe plaat brengt ze uit onder de naam Martha Redbone Roots Project en luistert naar de titel The Garden Of Love – Songs From William Blake. Voor iedereen die het niet weet: William Blake is een Britse dichter, schrijver en schilder die leefde tussen 1757 en 1827 en bekend staat om nogal zwaar werk. Het verwerken van gedichten in popmuziek vind ik over het algemeen nogal pretentieus en in dit geval zag ik bovendien maar weinig raakvlakken tussen een Britse dichter uit een ver verleden en een soulzangeres uit het Zuiden van de Verenigde Staten. Het zijn vooroordelen die ik heel snel overboord moest zetten, want The Garden Of Love – Songs From William Blake van Martha Redbone is een prachtige plaat. Het etiket Neo-Soul moet ze zo langzamerhand maar eens van haar website verwijderen, want met Neo-Soul heeft The Garden Of Love niets te maken. Martha Redbone maakt op haar nieuwe plaat soulmuziek met vooral invloeden uit de blues, gospel, bluegrass en Appalachen folk. Het is muziek die over het algemeen behoorlijk traditioneel aanvoelt, wat nog eens wordt versterkt door de stokoude gedichten van William Blake die Martha Redbone heeft verwerkt in haar songs. Martha Redbone beschikt over een geweldige soulstem en het is een soulstem die het verrassend doet goed in combinatie met instrumenten als viool en banjo; instrumenten die de meeste mensen niet zullen associëren met soulmuziek. Met name in de ingetogen songs snijden de songs van Martha Redbone door de ziel, maar ook de songs waarin ze wat meer gas geeft onderscheiden zich met speels gemak van de meeste andere zangeressen in dit segment. Of een doorbraak naar een groot publiek met The Garden Of Love – Songs From William Blake ook nog steeds voor de hand ligt durf ik te betwijfelen. Hiervoor is de plaat van Martha Redbone toch te weinig gangbaar, al kan ik me niet voorstellen dat er iemand is die niet van haar stem houdt. Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek hebben daarentegen geen enkele reden om The Garden Of Love – Songs From William Blake van Martha Redbone Roots Project te laten liggen. The Garden Of Love laat immers niet alleen invloeden horen uit vrijwel alle genres die onder de rootsmuziek worden geschaard, maar bevat ook nog eens een instrumentatie om van te watertanden en een soulstem die zijn gelijke niet kent. De fraaie teksten van William Blake krijg je er bij cadeau, maar ook zonder deze teksten kan ik The Garden Of Love alleen maar een grootse plaat noemen. Erwin Zijleman The Garden Of Love – Songs From William Blake van Martha Redbone Roots Project ligt niet in Nederland in de winkel, maar is wel verkrijgbaar via cdbaby (https://www.cdbaby.com/cd/martharedbonerootsprojec), bandcamp (http://martharedbonerootsproject.bandcamp.com) of de site van Martha Redbone (http://www.martharedbone.com/store/). Op de laatste site kun je ook terecht voor de eerste twee platen van de Amerikaanse en ook deze zijn zeer de moeite waard.
Boem, raak, knock-out en in katzwijm. Het gebeurt me niet zo heel vaak dat ik al na een paar noten volledig ben gegrepen door een plaat en dat ik na hooguit twee tracks al weet dat dit nog heel lang één van mijn favoriete platen zal blijven, maar gelukkig komt het nog steeds voor. Het is het al een paar maanden geleden verschenen Deer Creek Canyon van de Amerikaanse singer-songwriter Sera Cahoone dat me onlangs zo stevig te grazen heeft genomen en nog altijd in een wurggreep houdt. Deer Creek Canyon is niet mijn eerste kennismaking met de muziek van Sera Cahoone. Een jaar of vier geleden bracht ze het fraaie Only As The Day Is Long uit; een plaat die voor een belangrijk deel hetzelfde recept volgt als Deer Creek Canyon, maar de enorme impact van de nieuwe plaat mist. De dochter van een dynamietverkoper uit Colorado is misschien ook nog wel bekend als lid van de zwaar onderschatte band Carissa’s Wierd en speelde bovendien een blauwe maandag als drummer in Band Of Horses. Het valt allemaal in het niet bij hetgeen dat ze presteert op Deer Creek Canyon. Wat vind ik nu precies zo mooi en indrukwekkend aan Deer Creek Canyon van Sera Cahoone? Het is niets eens zo makkelijk uit te leggen. Deer Creek Canyon bevat intieme popliedjes met vooral invloeden uit de folk en de country. De instrumentatie is grotendeels akoestisch en wordt bepaald door akoestische gitaar met hier en daar wat accenten van een pedal steel of een viool. Sera Cahoone beschikt over een warm en doorleefd stemgeluid dat me afwisselend doet denken aan Cat Power en Neko Case en heeft een voorkeur voor ietwat droevige liefdesliedjes. Ik moet toegeven dat dit allemaal nog niet heel opzienbarend is, maar toch doet Deer Creek Canyon me veel meer dan vergelijkbare platen. Ik heb al veel vaker dit soort melancholische liefdesliedjes gehoord, maar als Sera Cahoone ze zingt leef ik met haar mee. De stem van de Amerikaanse is niet heel bijzonder, maar heeft iets warms en breekbaars, waardoor de impact van haar muziek groot is. Ook de instrumentatie op Deer Creek Canyon baart niet direct opzien, maar blijkt alk snel van een enorme schoonheid. Sera Cahoone is niet vies van toegankelijk klinkende songs, maar rond de vol klinkende akoestische gitaren zit een enorme leegte, die slechts incidenteel wordt opgevuld door hemeltergend mooie pedal steel bijdragen en bijna net zo fraaie bijdragen van een viool. Omdat alle onderdelen van Deer Creek Canyon elkaar versterken heeft Sera Cahoone met bescheiden middelen een plaat gemaakt die me onmiddellijk dierbaar was en inmiddels nog vele malen dierbaarder is. Ik kan nog wat superlatieven uit de kast trekken, maar het is verstandiger om gewoon zelf naar deze plaat te gaan luisteren. Zelf heb ik de plaat ook maar weer eens opgezet en hij is weer beter dan de vorige keer. Ik zit nog te zweten op mijn jaarlijstje voor 2012, maar over Deer Creek Canyon van Sera Cahoone twijfel ik geen seconde meer. Wat een geweldige plaat! Erwin Zijleman
