Ik ben tot dusver absoluut geen fan van de muziek van Miley Cyrus, maar heb wel enig respect voor de wijze waarop deze gevallen popprinses haar eigen weg probeert te gaan en hierbij geen enkel heilig huisje ontziet.
Deze eigen weg beperkte zich tot dusver overigens tot haar levenswandel en podiumpresentatie, want op haar platen kleurde Miley Cyrus tot dusver toch vooral keurig binnen de lijntjes.
Dat doet ze niet op het onlangs uit het niets gelanceerde en via Soundcloud gratis beschikbaar gestelde Miley Cyrus & Her Dead Petz.
Op haar nieuwe plaat werkt Miley Cyrus samen met Wayne Coyne, die met zijn band The Flaming Lips de laatste jaren vooral nogal zwaar op de maag liggende platen maakt. Miley Cyrus & Her Dead Petz zal voor de fans van Miley Cyrus waarschijnlijk heel zwaar op de maag liggen, maar ik vind het persoonlijk wel een boeiende plaat. Het is een boeiende maar krankzinnige plaat, want Miley Cyrus raakt aan de hand van Wayne Coyne af en toe flink van het pad.
Dankzij de invloed van Wayne Coyne bevat Miley Cyrus & Her Dead Petz uiteraard een flinke dosis psychedelica, die Miley Cyrus vervolgens combineert met de elektronische popmuziek waarin zij zich tot dusver comfortabel voelde. Hier en daar ontspoort de plaat flink, maar het 23 songs bestaande Miley Cyrus & Her Dead Petz bevat ook flink wat redelijk toegankelijke ballads en popsongs met een kop en een staart.
Bij beluistering van de plaat valt op dat de niet echt gezonde levensstijl van Miley Cyrus nadrukkelijk neerslaat op haar stembanden. Zingen kon ze altijd wel, maar op haar nieuwe plaat kraakt en piept Miley Cyrus veelvuldig. Het past op een of andere manier wel bij de bij vlagen vervreemdende klanken en absurde teksten, al is Miley Cyrus & Her Dead Petz niet zo chaotisch en fragmentarisch als hier en daar wordt gesuggereerd.
Miley Cyrus laat op haar nieuwe plaat horen dat ze muziek kan maken die er toe doet. Dat belooft wat voor de toekomst, want een aantal tracks op deze opzienbarende plaat smaakt zeker naar meer. Dat de rest kant noch wal raakt vergeef ik haar maar even. Erwin Zijleman
Daniel Bejar heeft een flinke vinger in de pap bij de Canadese gelegenheidsband The New Pornographers, maar maakt ook al bijna 20 jaar platen als Destroyer.
Het zijn platen die lange tijd leken veroordeeld tot een bestaan in de marge, maar sinds het in brede kring opgepikte en ook nog eens door de critici bejubelde Kaputt uit 2011 doet Destroyer er waarschijnlijk meer toe dan de gelegenheidsband die eerder met zoveel succes aan de weg timmerde.
Kaputt, dat in 2011 meerdere jaarlijstjes haalde, wist me heel makkelijk te overtuigen, al bleef er door de wel erg duidelijke inspiratiebronnen ook wel iets knagen.
Dat overkomt me vooralsnog niet bij Poison Season, dat inmiddels al enkele weken een trouwe metgezel is. Net als op Kaputt lijkt Daniel Bejar ook op zijn nieuwe plaat weer vooral geïnspireerd door muziek uit de jaren 70, maar Destroyer kiest dit keer voor meer avontuur en diepgang.
De belangrijkste inspiratiebronnen voor Poison Season zijn overduidelijk: Bruce Springsteen en zijn E-Street Band, Roxy Music en vooral Lou Reed en David Bowie. Het ligt er soms vrij dik bovenop, maar aan de andere kant ken ik geen Lou Reed of David Bowie plaat die over de hele linie is te vergelijken met Poison Season van Destroyer.
Zeker wanneer Destroyer uitpakt met grootse songs vol saxofoonuithalen ligt de vergelijking met de groten uit de jaren 70 voor de hand, maar Poison Season bevat ook flink wat meer ingetogen en veel lastiger te doorgronden songs, waarin invloeden van de platen van Robbie Robertson doorklinken, maar ook invloeden uit de jazz een belangrijke rol spelen.
Poison Season is hierdoor een plaat die af en toe op grootse wijze vermaakt, maar minstens even vaak intrigeert met bijzondere klanken en songs die maar blijven groeien. Uiteindelijk is Poison Season absoluut goed en bijzonder genoeg om los te worden gezien van al het aangedragen vergelijkingsmateriaal en dat is knap.
Destroyer heeft een plaat gemaakt die teruggrijpt op het verleden, maar alle invloeden vervolgens op bijzondere wijze het heden in sleept. Het levert een plaat op die net als zijn voorganger de jaarlijstjes zal gaan halen. Dit keer knaagt er bij mij niets en kan ik me er dus alleen maar bij aansluiten. Erwin Zijleman
cd 
2 LP's
