Ouwe rot met een CV om bang van te worden is nog lang niet versleten en levert nog maar eens een prima plaat af
Tom Russell draait al een aantal decennia mee en niet alleen als muzikant, maar ook als schrijver, journalist, songwriter en kunstenaar. Hij heeft stapels platen gemaakt, waaronder flink wat hele goede en ook zijn nieuwe plaat mag er weer zijn. Met een aantal topmuzikanten heeft de Amerikaanse muzikant een plaat gemaakt vol muzikaal vuurwerk en prachtige verhalen en het is een plaat die binnen de Amerikaanse rootsmuziek een breed palet bestrijkt. October In The Railroad Earth eert de muzikale erfenis van Johnny Cash, maar Tom Russell kan nog veel meer en blijft een rootsmuzikant om serieus rekening mee te houden.
Tom Russell werd geboren op 5 maart, daar zijn de bronnen het wel over eens, maar of hij in 1947, 1948, 1950 of 1953 werd geboren blijft vaag. Ik hou het maar even op het gezamenlijke oordeel van de Amerikaanse Wikipedia pagina, die er van uit gaat dat de Amerikaan eerder deze maand zijn 71e of 72e verjaardag vierde.
Het is een respectabele leeftijd, maar voor Tom Russell is het nog veel te vroeg voor een plekje achter de geraniums.
De in Los Angeles geboren Tom Russell heeft sinds het eind van de jaren 60 een bijzonder indrukwekkend CV opgebouwd. Ik ken hem vooral als muzikant, maar Tom Russell heeft ook zijn sporen verdiend als schrijver, songwriter, journalist en kunstenaar.
Van de enorme stapel albums die Tom Russell heeft uitgebracht heb ik er hooguit een handvol in de kast staan, maar als ik een album van de Amerikaan in handen krijg ben ik meestal onder de indruk. De laatste keer dat dit gebeurde was bij beluistering van het in 2015 verschenen The Rose Of Roscrae. Het bleek een buitengewoon ambitieus project, want in ruim tweeënhalf uur kwam een heuse folk-opera voorbij. Geen lichte kost, maar de plaat bevatte toch flink wat memorabele songs.
Het deze week verschenen October In The Railroad Earth is gelukkig lichtere kost. Tom Russell schotelt ons dit keer slechts 11 songs voor en na zo’n drie kwartier zit het erop. De plaat opent met de titeltrack en deze titeltrack laat horen dat de erfenis van Johnny Cash bij Tom Russell in goede handen is. October In The Railroad Earth bevat meer tracks die herinneren aan de muzikale erfenis van Johnny Cash, al is het maar omdat de stem van Tom Russell nog wat tinten donkerder klinkt dan op zijn vorige platen.
Tom Russell heeft zich nooit laten beperken door hokjes en ook op zijn nieuwe plaat bestrijkt hij binnen de Amerikaanse rootsmuziek een breed palet. Country, folk, rockabilly, honky tonk, Tex-Mex, rock ’n roll, rootsrock; het komt allemaal voorbij op October In The Railroad Earth.
Tom Russell maakte de plaat niet in zijn eentje, maar haalde een rijtje illustere muzikanten naar de studio in Austin. Texas. Meestergitarist Bill Kirchen, singer-songwriter Eliza Gilkyson, pedal steel virtuoos Marty Muse, drummer Rick Richards en twee leden van Los Texmaniacs stonden Tom Russell bij en tekenen voor een authentiek klinkend geluid, dat alle kanten op kan schieten.
Na de aan Johnny Cash herinnerende track komt Tom Russell op de proppen met een track die Springsteen op zijn oude dag nog kan maken, maar niet veel later wordt de Mexicaanse grens over getrokken of krijg je een energieke portie honky tonk voor de kiezen. De band die Tom Russell bij stond in Austin speelt steeds weer de pannen van het dak, terwijl Tom Russell zelf zorgt voor fraai doorleefde vocalen.
October In The Railroad Earth heeft nog veel meer te bieden, want verhalenverteller Tom Russell staat ook dit keer garant voor prachtige verhalen, die nog een extra dimensie toevoegen aan zijn bijzondere songs.
Vergeleken met het bijzondere The Rose Of Roscrae is October In The Railroad Earth een meer rechttoe rechtaan rootsplaat, maar het is wel een hele goede rootsplaat. Ondanks de geweldige muzikanten die zijn te horen op de plaat, is het een plaat zonder al te veel opsmuk geworden. Alles draait uiteindelijk om de verhalen van Tom Russell en deze zijn zonder uitzondering prachtig en winnen bij herhaalde beluistering alleen maar aan kracht. Bijzondere plaat weer van deze veteraan en alleskunner. Erwin Zijleman
De vijver met jonge vrouwelijke singer-songwriters in het countrypop segment zit momenteel overvol, maar Lauren Jenkins zou ik er zeker uitvissen
Rootspuristen halen hun neus er voor op, maar persoonlijk hou ik wel van veel albums die in het hokje countrypop passen. In dit hokje behoort nieuwkomer Lauren Jenkins direct tot de uitblinkers met prima songs, een aanstekelijk geluid met voldoende twang en vooral met een heerlijke stem, die goed uit de voeten kan in de country, maar ook zwoel en jazzy kan klinken. Gelouterde producers en topmuzikanten zorgen voor het mooie geluid, maar het is Lauren Jenkins zelf die deze plaat een flink stuk de hoogte in stuwt met een stem die van ieder popliedjes een goed popliedje kan maken en ook nog eens de rootsmuziek trouw blijft.
Ik werd vorige week toch wel wat teleurgesteld door Girl, het nieuwe album van Maren Morris. Na het geweldige Hero uit 2016 stelde Maren Morris vorige week teleur met nogal zouteloze countrypop, die net wat te vaak flirtte met eendimensionale pop.
Heel lang hoeven we er gelukkig niet over te treuren, want de vijver met jonge countrypop zangeressen zit momenteel overvol. Het grootste nieuwe talent dat we er op het moment uit kunnen vissen is zonder enige twijfel Lauren Jenkins.
De jonge singer-songwriter, die ruim 27 jaar werd geboren in Arlington, Texas, verkent net als onder andere Maren Moris de grens tussen Amerikaanse rootsmuziek en radiovriendelijke popmuziek, maar blijft op haar debuut No Saint constant aan de goede kant van de streep.
Luister naar No Saint en je hoort vrijwel onmiddellijk wat het sterkste wapen van Lauren Jenkins is. De jonge Amerikaanse zangeres beschikt over een warme en licht hese stem, die is gemaakt voor zwoele countrypop. Het wordt nog wat zwoeler door het heerlijke Zuidelijke accent van Lauren Jenkins, die geen geheim maakt van haar afkomst (al groeide ze op in North Carolina).
De stem van Lauren Jenkins, die haar tijd momenteel verdeelt tussen Nashville, New York en North Carolina, kan klinken als die van een typische countryzangeres, maar ze kan ook opschuiven richting een meer jazzy geluid, dat ook in vocaal opzicht wel wat doet denken aan Norah Jones.
Het zorgt voor een in vocaal opzicht veelkleurig debuut en dat is het ook in muzikaal opzicht. Lauren Jenkins kan uit de voeten in meer traditionele countrysongs met hier en daar wat stevigere gitaren, maar ze kan ook opschuiven richting zich langzaam voortslepende ballads, waarin haar stem zwoeler en gevoeliger klinkt.
Vrijwel alles dat Lauren Jenkins op No Saint doet is goed, wat knap is voor een debuterend singer-songwriter. Toeval is het niet, want er is flink geïnvesteerd in het debuut van Lauren Jenkins. Voor No Saint kon een beroep worden gedaan op een leger aan gastmuzikanten en op meerdere gelouterde producers uit Nashville. Dat is te horen, want de plaat klinkt geweldig en overtuigt makkelijk, welke kant Lauren Jenkins ook opschiet op haar debuut.
Het is uiteindelijk vooral de verdienste van de jonge Amerikaanse zelf, want ze schreef mee aan alle songs op de plaat en drukt met haar bijzondere stem een stempel op alle songs. Rootspuristen zullen het waarschijnlijk wat te glad en te poppy vinden, maar voor rootsliefhebbers die niet bang zijn voor een beetje pop is het smullen. No Saint is ook nog eens een groeiplaat, want de aangename countrypop songs met hier en daar flink wat twang, worden bij herhaalde beluistering alleen maar lekkerder en onweerstaanbaarder.
Een plaat van het niveau van No Saint had ik vorige week verwacht van de in 2016 de hemel in geprezen Maren Morris, maar de debuterende Lauren Jenkins heeft hem gemaakt. Zeker in de gaten houden deze dame, want met een debuut als No Saint op zak en een stem die alles doet smelten, kan Lauren Jenkins wel eens heel groot gaan worden. Erwin Zijleman
