Op zaterdag besteed ik inmiddels al enkele weken aandacht aan veelbelovende Amerikaanse rootsmuzikanten die de oversteek naar de Nederlandse podia wagen of een cd hebben gemaakt die ook in Nederland aandacht verdient (de combinatie mag uiteraard ook en verdient zelfs de voorkeur). Lisa Biales is de komende maanden alleen in haar thuisstaat Ohio op het podium te bewonderen, maar haar nieuwe plaat Just Like Honey moet wat mij betreft ook Nederland gaan veroveren. Biales timmert in de Verenigde Staten al een tijdje aan de weg als muzikante en sinds kort ook als actrice (ze heeft een rol in de nieuwe film van Francis Ford Coppola, Twixt), maar de platen die ze voor Just Like Honey heeft gemaakt (bij Cdbaby.com tel ik er een stuk of zes) zijn mij in ieder geval ontgaan. Als ze net zo goed zijn als Just Like Honey heb ik wat gemist, want de nieuwe plaat van Lisa Biales is een hele aangename en overtuigende plaat. De singer-songwriter uit Ohio heeft een voorliefde voor oude blues en maakt daar op Just Like Honey geen geheim van. Veel songs lijken zo weggelopen uit de donkere jaren 20 en 30, herinneren aan zangeressen als Ma Rainey en Odetta en laten horen dat Lisa Biales als blueszangeres kan concurreren met de grote namen in het genre, onder wie uiteraard tijdgenoot Bonnie Raitt (wiens Give It Up op bijzonder fraaie wijze wordt gecoverd op Just Like Honey). Just Like Honey, dat overigens voornamelijk covers bevat, is een ontspannen klinkende plaat waarop vrij losjes wordt gemusiceerd. Dat laatste is in het geval van Lisa Biales geen kritiek, maar juist een aanbeveling. Het geluid dat haar vooral uit het zuiden van de Verenigde Staten afkomstige muzikanten (deels met een goed CV binnen de 70s Southern Rock) neerzetten, klinkt losjes en ontspannen, maar ondertussen is wel iedere noot raak. Dat laatste geldt eigenlijk ook voor de zang van Lisa Biales. Biales heeft een warme en soepele stem die ook de wat donkerdere bluessongs met een glimlach vertolkt, maar bijna achteloos zet ze wel iedere keer het kippenvel op je armen. Door de aangename klanken en de relaxte sfeer is Just Like Honey een plaat die je makkelijk weet te overtuigen, waarna je vanzelf ontdekt hoe goed de muziek van Lisa Biales en haar gelegenheidsband eigenlijk is. Het aanbod binnen de Amerikaanse rootsmuziek is nog altijd zo groot dat het ondoenlijk is om alles te horen dat voorbij komt, maar dit obscure pareltje had ik toch niet graag gemist. Verplichte kost voor liefhebbers van 30s blues, maar ook liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in de ruimste zin van het woord zijn bij Lisa Biales en het uitstekende Just Like Honey aan het juiste adres. Erwin Zijleman
Drie briljante platen afleveren in drie jaar tijd; het lijkt een bijna onmogelijke opgave, maar het Nederlandse I Am Oak heeft het gedaan. De band rond de Utrechtse singer-songwriter Thijs Kuijken leverde in 2010 het prachtige On Claws af, kwam in 2011 met het wonderschone Oasem op de proppen en imponeert nu met het betoverend mooie Nowhere Or Tammensaari. Net als op On Claws en Oasem maakt I Am Oak op Nowhere Or Tammensaari stemmige, ingetogen en over het algemeen in een laag tempo gespeelde muziek. Vergeleken met zijn twee voorgangers is de derde van I Am Oak wel een echte bandplaat, waardoor het geluid op de plaat wat voller en dynamischer is dan op deze voorgangers. Verwacht nu geen gitaaruitbarstingen van I Am Oak (al zijn er wel een aantal voorzichtige uitbarstingen te horen), want de band heeft gelukkig haar lome en sobere geluid behouden. Oasem vergeleek ik een jaar geleden met de muziek van onder andere Antony & The Johnsons, Sufjan Stevens, Low, Bon Iver en Red House Painters. Dat zijn ook de namen die opkomen bij beluistering van Nowhere Or Tammensaari, al heeft I Am Oak op haar derde plaat, nog meer dan in het verleden, een duidelijk eigen geluid. Nowhere Or Tammensaari werd opgenomen in de middle of nowhere in Finland en dat is te horen. Net als de muziek van veel andere Scandinavische bands, klinkt de muziek van I Am Oak atmosferisch en melancholisch, al vind ik de klanken van I Am Oak een stuk warmer dan die van de gemiddelde Scandinavische ijsprinsen of ijsprinsessen. In de meeste songs op Nowhere Or Tammensaari staan de akoestische gitaar en de bijzondere stem van Thijs Kuijken centraal, maar meer dan op On Claws en Oasem wordt het geluid van I Am Oak verder aangekleed met extra (vrouwen)vocalen en extra instrumenten. Subtiliteit staat hierbij nog altijd voorop, want een enkele uithaal daar gelaten zijn alle extra’s prachtig opgebouwd en hierdoor bijzonder trefzeker. Nowhere Or Tammensaari zal door de sobere en trage songs, de flinke dosis melancholie en de Finse achtergrond (die je overigens ook terug ziet op de cd cover) waarschijnlijk vaak worden bestempeld als een echte winterplaat, maar ik weet inmiddels uit eigen ervaring dat de plaat het ook uitstekend doet als de zon na een lange en warme dag eindelijk onder is gegaan. Ik heb Nowhere Or Tammensaari inmiddels al een tijdje in mijn bezit en daarom al heel vaak gehoord, maar iedere keer als ik de plaat hoor, hoor ik nieuwe dingen en is de derde van I Am Oak me nog een stukje dierbaarder dan voorheen. Nowhere Tammensaari van I Am Oak is met afstand de mooiste plaat van eigen bodem die dit jaar is verschenen, maar ook ver buiten de landsgrenzen kan I Am Oak de concurrentie aan. Met speels gemak durf ik wel te zeggen. On Claws en Oasem waren al heel erg mooi, maar Nowhere Tammensaari is van een bijna onwerkelijke schoonheid. Erwin Zijleman
