Ik heb inmiddels een flink rijtje platen van Cat Power in de kast staan (de teller staat inmiddels op 8). Het zijn platen die me stuk voor stuk heel dierbaar zijn, maar het zijn ook platen die energie vreten omdat ze zo lastig zijn te doorgronden. Enige uitzondering is het in 2006 verschenen The Greatest; met afstand de meest toegankelijke en de meest succesvolle plaat van Cat Power. Het onverwachte succes van het met dampende Memphis soul en Delta Blues gevulde The Greatest is Chan Marshall, de vrouw achter Cat Power, overigens niet in de koude kleren gaan zitten. Ze werd de afgelopen jaren geconfronteerd met een writer’s block van formaat, stond aan de rand van de financiële afgrond, zag haar relatie op de klippen lopen en kreeg zo rond haar veertigste levensjaar ook nog eens te maken met de vragen die horen bij een midlife crisis. Van dit alles merk je overigens maar heel weinig op haar nieuwe plaat, Sun. Sun verschijnt zes jaar na het zo succesvolle The Greatest en vier jaar na de niet heel erg essentiële covers plaat Jukebox. Chan Marshall heeft haar wilde haren inmiddels verruild voor een kort koppie, maar maakt nog altijd compromisloze muziek vol dynamiek en avontuur. Waar veel platen van Cat Power uit het verleden een behoorlijk ingetogen geluid lieten horen (met het prachtige You Are Free uit 2003 als beste voorbeeld), valt Sun op door een zwaar aangezet elektronisch klankentapijt. Dat is even wennen of zelfs schrikken, maar dat hoort op een of andere manier bij het luisteren naar een nieuwe Cat Power plaat. Onder alle synths en beats zijn indringende songs verstopt die worden gekenmerkt door mooie zang en subtiel verstopte invloeden uit meerdere hoeken, varierend van indie-rock, country en folk tot soul, blues en Latin. Stuk voor stuk invloeden die op vorige platen van Cat Power een rol van betekenis speelden. Sun is, zeker wanneer de elektronica de boventoon voert, een overweldigende plaat. Bij eerste beluistering valt zeker niet alles op zijn plaats, maar net als zoveel Cat Power platen uit het verleden is Sun een groeiplaat die steeds nieuwe dingen laat horen. Het bovenstaande suggereert misschien dat Sun een ontoegankelijke plaat is, maar dat is het, een enkele song daargelaten, zeker niet. Net als de laatste plaat van Fiona Apple is het een plaat die nergens kiest voor de makkelijkste weg, maar ieder uitstapje buiten de gebaande paden heeft een functie en komt het eindresultaat ten goede. Ik heb Sun pas een paar dagen in mijn bezit en ben nog lang niet klaar met deze plaat, maar ik durf inmiddels al wel te concluderen dat Sun absoluut niet misstaat in het unieke en in kwalitatief opzicht hoogstaande oeuvre van Cat Power en bovendien moet worden gerekend tot de interessantste platen van het inmiddels al voor tweederde afgeronde muziekjaar 2012. Erwin Zijleman
Ook deze zaterdag besteed ik weer aandacht aan een obscure parel uit de Amerikaanse rootsmuziek. Dat Malcolm Holcombe nog steeds tot deze obscure parels wordt gerekend is overigens een schande, want de singer-songwriter uit Weaverville, North Caroline, timmert inmiddels al een jaar of achttien aan de weg en leverde in deze periode een aantal bijzonder fraaie platen af. Malcolm Holcombe is een laatbloeier. Hij was bijna 40 toen zijn debuut verscheen en nadert inmiddels de 60. Hij klinkt overigens nog een stuk ouder, want zijn rauwe en doorleefde strot lijkt behoorlijk aangetast door een zwaar leven en/of de nodige genotsmiddelen. De afgelopen jaren schaarde Holcombe onder andere Lucinda Williams en Shelby Lynne onder zijn fans, wat hem met name in de Amerikaanse pers de nodige aandacht opleverde. Voor zijn nieuwe plaat Down The River wist Malcolm Holcombe nog veel meer grote namen te strikken, want naast snarenwonder Darrell Scott (aan wiens nieuwe plaat ik binnenkort aandacht ga besteden) geven onder andere Kim Richey, Emmylou Harris en Steve Earle act de présence. De grote namen dragen absoluut bij aan de kwaliteit van de plaat, maar het is Malcolm Holcombe die het plekje in de spotlights opeist. Down The River bevat voornamelijk sobere songs met invloeden uit de country en de folk. Deze songs worden prachtig ingekleurd door de topmuzikanten die Malcolm Holcombe op deze plaat omringen. Met name het snarenwerk is prachtig, maar ook de zo nu en dan behoorlijk opzwepende viool mag niet onvermeld blijven. Het meest in het oor springend zijn echter de vocalen van Malcolm Holcombe. Holcombe klinkt als een mix van Bob Dylan, Michael de Jong en Tom Waits en zingt met zoveel gevoel dat de toch al indringende songs op Down The River een enorme impact hebben. De doorleefde stem van Holcombe krijgt alleen maar meer glans door de dienende achtergrondvocalen van de gasten van naam en faam, wat een aantal diep ontroerende momenten oplevert. Malcolm Holcombe maakt op Down The River muziek die in dit genre wel vaker wordt gemaakt, maar doet alles beter dan de concurrentie. Zijn verhalen zijn mooier, zijn muzikanten getalenteerder en zijn stem indrukwekkender. Down The River is een plaat die je onmiddellijk genadeloos bij de strot grijpt, maar de doorbraakplaat van Malcolm Holcombe (want dat kan toch bijna niet anders) wordt hierna alleen maar mooier, indringender en overtuigender. De New York Times voorspelde Malcolm Holcombe een jaar of vijftien geleden naar aanleiding van zijn officiële debuut A Hundred Lies al een prachtige toekomst tussen de grote Amerikaanse singer-songwriters. Het heeft even geduurd, maar met het wonderschone en imponerende Down The River komt de voorspelling alsnog uit. Er valt niets, maar dan ook helemaal niets op af te dingen. Erwin Zijleman
