17 december 2012

The Babies - Our House On The Hill

The Babies is eigenlijk niet meer dan een uit de hand gelopen hobby van Cassie Ramone en Kevin Morby. Ramone speelt normaal gesproken in The Vivian Girls, terwijl Morby het grootste deel van zijn tijd steekt in Woods. The Babies lijkt dan ook vooral bedoeld om lekker muziek te maken en wat stoom af te blazen. Weinig pretenties en veel lol. Dat hoor je terug op Our House On The Hill; de opvolger van het vorig jaar uitgebrachte debuut. Dat debuut was best een aardige plaat, maar ook niet veel meer dan dat. Ik had dan ook geen hele hoge verwachtingen van Our House On The Hill, maar het blijkt direct bij eerste beluistering een plaat die me al weer doet twijfelen aan mijn nog kakelverse jaarlijstje. Our House On The Hill is immers een plaat vol met perfecte popliedjes. Daar zijn er meer van, maar The Babies maken van die popliedjes waarvan je onmiddellijk heel erg vrolijk wordt, die je na één keer horen mee kunt zingen en die je vervolgens nooit meer wilt vergeten. Our House On The Hill klinkt als een omgevallen platenkast en bovenop liggen inmiddels tot klassiekers uitgegroeide platen van Guided By Voices, Pavement, The Pixies, The Lemonheads en The Jesus And Mary Chain (maar in plaats hiervan had ik net zo makkelijk vijf andere namen kunnen noemen; bijvoorbeeld wat namen uit de 60s). De onweerstaanbare popmuziek van The Babies laat zich het best omschrijven als lekker rammelende gitaarpop met een psychedelisch (60s) randje. Van de gitaarloopjes op de plaat kun je alleen maar heel gelukkig worden en ook de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Cassie Ramone en Kevin Morby zorgen vrijwel continu voor een gelukzalig gevoel. Het siert Ramone en Morby dat ze op Our House On The Hill afstand durven nemen van de muziek van hun vaste werkgevers en het siert de twee ook dat ze het zo aanstekelijke recept van de plaat niet gedurende de hele speelduur uitmelken. Our House On The Hill bevat immers ook een aantal wat meer ingetogen momenten met bijna Dylan achtige folk. Deze zijn op het eerste gehoor niet zo verleidelijk als de uptempo songs, maar het blijken uiteindelijk groeibriljanten. Ik kan Our House On The Hill nog veel verder de hemel in prijzen door te wijzen op de fraaie productie en de kracht van de songs, maar misschien moet ik het hier maar bij laten. De tweede van The Babies is namelijk een plaat die zichzelf verkoopt. Zoek hem op in Spotify, klik op de Play knop, doe je ogen dicht en verkrijg toegang tot de zevende hemel van de popmuziek. Een bezoek duurt 35 minuten maar kan zo vaak als je wilt worden herhaald; Our House On The Hill blijft immers leuk en wordt eigenlijk alleen maar leuker. The Babies hebben een plaat gemaakt die op zich niets nieuws doet, maar probeer dit maar eens te weerstaan. Mij lukt het in ieder geval niet. Our House On The Hill is vanaf nu dan ook de 51e plaat in mijn jaarlijst over 2012. Erwin Zijleman











Beluister in Spotify

By at

16 december 2012

Jaarlijstje 2012


Jaarlijstjes? Ik was er vroeger een stuk serieuzer mee bezig dan de laatste jaren, maar ook ik heb de behoefte om aan het eind van een muziekjaar de balans op te maken. Dat begint bij alle platen die het afgelopen jaar een plekje op deze BLOG hebben verdiend. Een krent uit de pop is voor mij immers niet zomaar iets. Ik kan er daarom natuurlijk voor kiezen om een lijst te maken met alle platen die ik het afgelopen jaar heb gerecenseerd en dit te presenteren als mijn jaarlijst, maar dat is te makkelijk. Platen kunnen groeien, maar er zijn ook platen die achteraf bezien toch wat tegenvallen. Bovendien moet ik een onderscheid kunnen maken tussen een goede plaat, een hele goede plaat en een in alle opzichten memorabele plaat. Hoe graag ik het ook wil, 300 memorabele platen worden er in een jaar echt niet gemaakt. Hieronder vind je daarom een lijst met mijn 50 favoriete platen van 2012; stuk voor stuk hele goede platen in alfabetische volgorde. Wat valt op? Veel roots, veel vrouwen, redelijk wat oude garde en verrassend veel platen van eigen bodem. Na het samenstellen van deze lijst heb ik de 11 (ik kon het echt niet terug brengen tot 10) echt memorabele platen er uit gepikt en in alfabetische volgorde gepresenteerd. Wat loont dit jaar? Avontuur! Natuurlijk is dit een momentopname. Vraag me volgende week om mijn memorabele platen uit de lijst en ik kies misschien twee of drie andere platen. Over de meesterwerken van 2012 die ik nog moet ontdekken, want ook die zullen er zijn, heb ik het niet eens. Jaarlijstjes? Het is eigenlijk onzin, maar op de onderstaande lijsten ben ik desondanks stiekem best een beetje trots. Erwin Zijleman

De 50 van 2012

De 11 van 2012 voor een onbewoond eiland




En als toetje
De drie reissues van 2012


Mee naar een onbewoond eiland mag:

Guilty Pleasure


http://www.dekrentenuitdepop.blogspot.nl/2012/11/taylor-swift-red.html, 
Zwaar onderschatte plaat van een country- en popprinses die echt veel meer kan. Red is een plaat die groeit en groeit en groeit.
By at
Abonneren op: Posts (Atom)