03 oktober 2015

Patrick Sweany - Daytime Turned To Nighttime

De uit Akron, Ohio afkomstige, maar tegenwoordig vanuit Nashville opererende Patrick Sweany maakt inmiddels al ruim 15 jaar platen, maar zelf ken ik de Amerikaanse singer-songwriter pas sinds uit 2013 stammende Close To The Floor, dat ik overigens pas een paar maanden geleden ontdekte. 

Ik was nog steeds van plan om aandacht te besteden aan deze ijzersterke plaat, maar met Daytime Turned To Nighttime ligt er al weer een nieuwe plaat van Patrick Sweany in de winkel. 

Het is een plaat die wederom laat horen dat Patrick Sweany beschikt over meerdere grote talenten. 

Daytime Turned To Nighttime is allereerst een geweldige gitaarplaat. Het bluesy gitaarspel van Patrick Sweany is over het algemeen genomen heerlijk ingetogen en verrassend veelkleurig. Het is gitaarspel dat afwisselend associaties oproept met dat van grootheden als Tony Joe White, Sonny Landreth en Ry Cooder. 

Patrick Sweany speelt zo aangenaam dat hij van mij best een hele plaat met zijn gitaarwerk zou mogen vullen, maar hij schrijft ook nog eens prima songs. Het zijn dit keer vooral lome en zeer ingetogen songs en dat past uitstekend bij het gitaarspel van Patrick Sweany en bij zijn mooie stem. Het is een stem die af en toe wat doet denken aan die van John Hiatt, al zijn de vocalen van Patrick Sweany wat gevarieerder en wat mij betreft ook emotievolle. 

Daytime Turned To Nighttime bevat een aantal 100% blues songs, maar Patrick Sweany is ook een meester in het aan elkaar smeden van de verschillende stijlen binnen het rootssegment, wat van Daytime Turned To Nighttime een heerlijk veelzijdige plaat maakt.

De Amerikaan speelt en zingt zelf de sterren van de hemel, maar ook zijn band en achtergrondvocalisten dragen nadrukkelijk bij aan het muzikale plezier dat van deze plaat af spat. Echt een plaat om verliefd op te worden en vervolgens nog heel lang te blijven. Ik laat hem voorlopig niet meer los. Erwin Zijleman

 

02 oktober 2015

Julia Holter - Have You In My Wilderness

De Amerikaanse muzikante Julia Holter maakte de afgelopen jaren drie wonderschone, maar ook behoorlijk experimentele platen. 

Tragedy (2011), Ekstasis (2012) en Loud City Song (2013) waren platen waar je even voor moest gaan zitten, maar alle energie die je er in stak werd uiteindelijk dubbel en dwars terug betaald. 

Op haar nieuwe plaat, Have You In My Wilderness, kiest Julia Holter voor een net wat ander geluid. De muzikante uit Los Angeles durft nog altijd volop te experimenteren en maakt muziek die zeker niet alledaags is, maar vergeleken met zijn voorgangers is Have You In My Wilderness een verrassend toegankelijke plaat. 

Julia Holter maakt, veel meer dan op haar vorige platen, popliedjes met een kop en een staart en het zijn popliedjes om te zoenen. Have You In My Wilderness staat vol met heerlijke dromerige popliedjes, die opvallen door de prachtige melodieën en vaak betoverende klanken. 

Het zijn prachtig georkestreerde popliedjes, waarin strijkers en een piano fraai samenvloeien met de opvallend mooie stem van van Julia Holter. Het is een stem die nog steeds af en toe doet denken aan die van Nico, maar het is dit keer wel de engelachtige variant op Nico. 

Have You In My Wilderness is misschien een stuk toegankelijker dan zijn voorgangers, maar het is nog altijd een plaat die iedere keer weer nieuwe dingen laat horen, je constant op het verkeerde been zet, maar je ook constant weet te verleiden en te betoveren. 

Julia Holter creëerde op haar vorige platen haar eigen muzikale universum en dat doet ze ook weer op deze nieuwe plaat. Het is een plaat die het, in tegenstelling tot zijn voorgangers, ook prima doet op de achtergrond, maar Have You In My Wilderness is toch het mooist wanneer je alle mysteries weet te ontrafelen. 

Ik was zeer gecharmeerd van de experimentele platen van Julia Holter, maar deze net wat toegankelijkere plaat doet me uiteindelijk nog net wat meer. Prachtig. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com    cd  Koop bij bol.com   LP