Steve Earle eert zijn vriend en mentor Guy Clark, die overleed in 2016, en doet dit op even liefdevolle als indrukwekkende wijze
Steve Earle liet tien jaar geleden op het fraaie en intieme Townes al eens horen dat hij het op muzikale wijze eren van een overleden vriend en mentor uitstekend beheerst en doet dat nu nogmaals op Guy. Guy bevat een fraaie selectie uit het oeuvre van de drie jaar geleden overleden Guy Clark. De songs van de oude meester worden op gloedvolle wijze vertolkt door de in topvorm verkerende band van Steve Earle, waarna Steve Earle zelf mag tekenen voor rauwe, doorleefde en emotievolle vocalen. Het levert een eerbetoon op dat hoorbaar met veel liefde en respect is gemaakt, maar dat ook nog eens vol staat met songs, muziek en vocalen om te koesteren.
Tien jaar geleden eerde Steve Earle op bijzonder fraaie wijze zijn vriend en mentor Townes van Zandt op het prachtige Townes. Op GUY eert Steve Earle een andere vriend en inspiratiebron, Guy Clark.
Guy Clark overleed drie jaar geleden en liet zo’n 15 albums en honderden songs na. Van deze songs keren er 16 terug op GUY, dat een speeltijd heeft van precies een uur.
Waar Steve Earle het eerbetoon aan Townes van Zandt maakte met een beperkt aantal sessiemuzikanten, is GUY gemaakt met zijn vaste band The Dukes, waardoor de plaat voller klinkt dan Townes.
Townes werd uiteindelijk naar grote hoogten getild door Steve Earle’s liefde en respect voor de muziek van Townes van Zandt en ook zijn eerbetoon aan Guy Clark is een met veel liefde en aandacht gemaakt album.
Steve Earle speelt inmiddels al flink wat jaren met The Dukes, waardoor de band ook op GUY een warm, gloedvol en hecht geluid laat horen. Net als op de vorige platen van Steve Earle en zijn band springt het snarenwerk er uit op GUY. De band beschikt over meerdere getalenteerde gitaristen, strooit driftig met mandolines en dan zijn er ook nog eens de pedal steel van Ricky Ray Jackson en de viool van Eleanor Whitmore, die prachtig door het volle geluid heen snijden, waarbij met name de pedal steel diepe indruk maakt.
Steve Earle maakt inmiddels al een aantal decennia muziek en dat hoor je in zijn zang. De vocalen van de ouwe rot klinken inmiddels rauw en doorleefd en zijn wat mij betreft alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Het zijn vocalen die uitstekend passen bij de songs van Guy Clark, die hoorbaar met veel respect en liefde worden vertolkt.
Steve Earle heeft een mooie selectie gemaakt uit het rijke oeuvre van Guy Clark en brengt de songs van de invloedrijke singer-songwriter op gepassioneerde wijze tot leven. Het zijn songs die tijdens het leven van Guy Clark niet altijd de aandacht kregen die ze verdienden, maar hopelijk geeft Steve Earle het oeuvre van zijn vriend en voorbeeld nog een zetje richting de spotlights.
Guy Clark vertelde met zijn songs mooie verhalen en Steve Earle brengt deze verhalen op mooie wijze tot leven en drukt ook nog zijn eigen stempel op de prachtige songs van Guy Clark. Op GUY horen we vooral Steve Earle en zijn band, maar muzikale vrienden als Emmylou Harris, Jerry Jeff Walker, Rodney Crowell en Terry Allen konden natuurlijk niet achterblijven en zorgen voor de kers op de taart.
Het maken van een muzikaal eerbetoon aan een muzikale held lijkt makkelijk, maar is in de praktijk een flinke opgave. Steve Earle liet tien jaar geleden op Townes horen dat hij het maken van een muzikaal eerbetoon beheerst en doet dat nu nogmaals met het uitstekende, emotionele en meer dan eens prachtige GUY. Erwin Zijleman
De muziek van Steve Earle is ook verkrijgbaar via zijn bandcamp pagina: https://steveearle.bandcamp.com.
Keren Ann maakte zo’n 15 jaar geleden een aantal geweldige albums, maar verdween hierna wat uit beeld, om nu gelukkig weer terug te keren met een prima plaat
Ruim vijftien jaar geleden koesterde ik een stapeltje platen van Keren Ann. De op dat moment vanuit Parijs en New York opererende singer-songwriter verscheen vervolgens een paar jaar uit beeld, maar maakte sinds een aantal jaren weer albums. Die heb ik gemist, maar Bleue gelukkig niet. Keren Ann beperkt zich dit keer tot het Frans en overtuigt met prachtig gearrangeerde popliedjes waarin het verleden en het heden van het Franse chanson samen komen. De instrumentatie is sfeervol en trefzeker, de songs zijn intiem en mooi en de zang van Keren Ann is zoals altijd prachtig. Verplichte kost voor de liefhebbers van Franse popmuziek, maar ook daarbuiten zeker een aanrader.
De naam Keren Ann komt op deze BLOG nog niet voor. Dat is niet zo gek, want na de eerste vijf platen ben ik haar volledig uit het oog verloren.
Dat is opvallend, want La Biographie De Luka Philipsen uit 2002, La Disparition uit 2002, Not Going Anywhere uit 2003, Nolita uit 2004 en Keren Ann uit 2007 hebben stuk voor stuk een plekje in mijn hart en zijn ook stuk voor stuk platen die ik schaarde onder de betere platen in de betreffende jaren.
Na het zo geslaagde titelloze album was het 4 jaar stil rond Keren Ann, waarna zowel 101 uit 2011 en You’re Gonna Get Love uit 2016 me niet wisten te bereiken. Dankzij een tip van een lezer heb ik het eerder deze maand verschenen Bleue gelukkig wel ontdekt en laaide de oude liefde voor Keren Ann onmiddellijk weer op.
Keren Ann (Zeidel) is een echte wereldburger. Ze werd geboren in Israël uit een Nederlands-Javaanse moeder en een Russisch-Israëlische vader en woonde in Israël, Nederland en Frankrijk. Na het uitbrengen van haar eerste platen verruilde ze Parijs voor New York, maar inmiddels verdeelt ze haar tijd tussen New York, Parijs en Tel Aviv.
Keren Ann schreef in het verleden zowel songs in het Engels als in het Frans, maar op Bleue beperkt ze zich tot het Frans. Persoonlijk vind ik dit een zeer verstandige keuze. Keren Ann maakt over het algemeen lome en zwoele muziek met een organische basis en hier en daar wat strijkers en het Frans kleurt wat mij betreft mooier bij deze klanken dan het Engels.
Sinds haar beste platen van inmiddels alweer meer dan 10 jaar geleden is er niet eens zo gek veel veranderd. Keren Ann schrijft nog altijd mooie en intieme popliedjes, die opvallen door een mooi verzorgde instrumentatie en een mooie en warme stem. Het tempo ligt laag, de akoestische instrumentatie (met een hoofdrol voor de piano en heerlijke basklanken) is warm en gloedvol, de hier en daar ingezette strijkers klinken stemmig, terwijl Keren Ann nog altijd meedogenloos verleidt met uitermate trefzekere vocalen, die fluisterzacht kunnen zijn of bijna gesproken worden.
Met haar muziek slaat Keren Ann een brug tussen de Franse chansons uit het verleden en de zwoele en lichtvoetige Franse popmuziek uit het heden, waarbij ze de emotie en het artistieke niveau uit het verleden koppelt aan de verleiding van nu. Een bijzonder duet met David Byrne is de kers op de taart.
Ik had al jaren niet meer naar de muziek van Keren Ann geluisterd, maar Bleue overtuigde onmiddellijk met intieme songs vol fraaie accenten. De muziek van Sophie Zelmani omschreef ik onlangs nog als een warm bad of een warme deken. Het is een omschrijving die ook opgaat voor de muziek van Keren Ann, al voert de wereldburger de temperatuur nog net wat verder op.
Liefhebbers van zwoele Franse popliedjes zullen zeker vallen voor de charmes van Keren Ann, maar ook de liefhebber van de betere singer-songwriter muziek kan uitstekend uit de voeten met Bleue van Keren Ann. Ik was haar compleet uit het oog verloren, maar wat ben ik blij dat ze terug is. Erwin Zijleman
