Laura Stevenson maakte zes jaar geleden al eens flink wat indruk, maar levert nu een nog veel sterker album af met songs die meerdere kanten op kunnen
Ik raakte zes jaar geleden behoorlijk verslingerd aan het fraaie Wheel van Laura Stevenson, maar verloor de singer-songwriter uit New York net zo snel weer uit het oog. Met The Big Freeze duikt Laura Stevenson nu opnieuw op en maakt ze nog wat meer indruk dan zes jaar geleden. The Big Freeze kan pastoraal en folky klinken, maar ook rauw en stekelig of juist schaamteloos poppy. In alle genres kan Laura Stevenson uitstekend uit de voeten en maakt ze indruk met intense songs die het oor lieflijk kunnen strelen of ruw uit kunnen halen. Wheel sneeuwde uiteindelijk onder, maar The Big Freeze verdient echt alle aandacht.
Een jaar of zes geleden maakte ik bij toeval kennis met de muziek van Laura Stevenson. Het in 2013 verschenen Wheel maakte flink wat indruk met folky songs, die zomaar konden ontsporen en zowel de kant van de pop als de kant van de rock op konden schieten. Wheel viel op door bijzondere zang, een fraaie instrumentatie met geweldig gitaarwerk en wonderschone vioolpartijen en opvallend pure en rauwe klanken.
Ik was er na beluistering van Wheel van overtuigd dat ik Laura Stevenson vanaf dat moment nauwlettend in de gaten zou gaan houden en ik was er bovendien van overtuigd dat ik me zou gaan verdiepen in de platen die ze voor Wheel had gemaakt met haar band The Cans.
Zes jaar later moet ik concluderen dat ik Laura Stevenson helemaal vergeten was, waardoor ik het in 2015 verschenen Cocksure heb gemist, net als de platen met The Cans. Ik begon aan de beluistering van haar nieuwe plaat The Big Freeze zonder enige herinnering aan Wheel, maar na verloop van tijd kwamen er toch echo’s uit het verleden naar boven en bleek het toch niet de eerste keer dat ik onder de indruk was van de muziek van de singer-songwriter uit New York.
Ook op The Big Freeze kan Laura Stevenson weer aangenaam folky klinken. De openingstrack valt op door een stemmige instrumentatie met hier en daar prachtige accenten. De track wordt echter gedragen door de mooie heldere stem van Laura Stevenson, die wat vaster zingt dan op haar vorige plaat, maar nog altijd kies voor expressieve vocalen. Wanneer aan het eind van de project fraaie vioolklanken door de song heen snijden, missen we alleen de ruwe gitaaruithalen van Wheel nog.
Deze komen uit de speakers in de tweede track, die laat horen dat Laura Stevenson niet alleen intiem en folky kan klinken, maar ook ruw en direct. Waar je The Big Freeze op basis van de openingstrack nog in het hokje folk zou duwen, schaart Laura Stevenson zich met de tweede en derde track onder de jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment (denk aan Julien Baker en Phoebe Bridgers).
Wheel schoot zes jaar geleden alle kanten op en ook de nieuwe plaat van Laura Stevenson laat zich niet in een hokje duwen. Na folk en indie-rock krijgen we in de vierde track heerlijk zonnige gitaarpop en ook in dit genre kan Laura Stevenson verrassend goed uit de voeten.
De singer-songwriter uit New York nam haar nieuwe plaat op in haar ouderlijk huis terwijl de barre winter buiten huis hield. Op Wheel liet ze al horen dat ze uitstekende songs kan schrijven, maar The Big Freeze legt de lat nog wat hoger en zou Laura Stevenson onder de aandacht van een groter publiek moeten brengen.
Zeker de intieme en wat meer ingetogen songs op de plaat zijn van een bijzondere schoonheid en stralen kracht en urgentie uit, maar ook wanneer Laura Stevenson het tempo wat opvoert overtuigt ze bijzonder makkelijk met een album vol ijzersterke songs, een fraaie en doordachte instrumentatie en een stem die alle songs op gloedvolle wijze tot leven brengt. Verrassend sterk album dat nog wat meer indruk maakt dan het wat vergeten Wheel. Erwin Zijleman
Strand Of Oaks maakte in haar beginjaren nog niet zo heel veel indruk, maar levert nu de derde prachtplaat op rij af
De vorige twee albums van Strand Of Oaks, het project van Tim Showalter, smaakten naar veel meer en dat meer is nu beschikbaar. Ook Eraserland klinkt weer als een omgevallen platenkast en het is een platenkast vol moois. Tim Showalter vindt de mosterd vooral in de jaren 70, maar zijn songs klinken geen moment als overbodige retro. Eraserland schiet weer alle kanten op, maar zowel in muzikaal als in vocaal opzicht klinkt het zonder uitzondering geweldig. Eraserland klinkt als een klassieker die je al heel lang in de kast hebt staan, maar het is er een die nog altijd bij iedere luisterbeurt beter wordt.
Strand Of Oaks, het project van de Amerikaanse singer-songwriter en producer Tim Showalter, debuteerde tien jaar geleden nog wat aarzelend, maar sloeg vijf jaar later hard toe met het prachtige HEAL; het vierde album van de band.
Drie jaar later volgde het minstens even mooie Hard Love en onlangs verscheen de derde prachtplaat van Strand Of Oaks op rij, Eraserland.
De muziek van Tim Showalter klonk op de vorige twee albums als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het was een platenkast waarin het werk van Neil Young en zijn Crazy Horse een belangrijke plaats innam, maar ook ruimte was voor de betere albums van onder andere The Replacements, The Clash, Dinosaur Jr., Bruce Springsteen en Tom Petty en bands uit het heden als My Morning Jacket en The War On Drugs. Met deze namen hebben we slechts het topje van de ijsberg te pakken, want de goed gevulde platenkast van Tim Showalter bevat ook de nodige obscure parels.
Eraserland borduurt voort op zijn twee voorgangers, maar voegt ook weer wat invloeden toe aan het onweerstaanbaar lekkere geluid van Strand Of Oaks. Tim Showalter is nog altijd het enige vaste lid van Strand Of Oaks, maar ook Eraserland heeft hij zeker niet in zijn uppie gemaakt. De muzikant uit Philadelphia wist Jason Isbell te strikken voor een prachtige gitaar bijdrage en deed verder een beroep op Emma Ruth Rundle voor achtergrondvocalen. Hier bleef het niet bij, want de Amerikaanse muzikant haalde ook nog eens My Morning Jacket naar de studio als zijn begeleidingsband.
Invloeden van My Morning Jacket klonken al nadrukkelijk door op de vorige plaat van Strand Of Oaks en hebben op Eraserland aan terrein gewonnen. Hetzelfde geldt voor invloeden van The War Of Drugs, dat zich niet had hoeven schamen voor deze plaat. Integendeel zelfs, Eraserland bevalt me beter dan de laatste van The War On Drugs.
Ook op zijn nieuwe plaat citeert Tim Showalter weer volop uit de popmuziek uit het verleden, met een voorliefde voor de muziek uit de jaren 70. Binnen dit decennium bestrijkt de Amerikaan wederom een breed palet. Eraserland bevat een aantal rechttoe rechtaan rocksongs die herinneren aan The Clash, maar ook een aantal zwaar psychedelische songs die af en toe flink uitpakken met keyboards en strijkers of met meeslepende gitaarsolo’s. Maar ook voor rootsy songs of voor een flirt met postpunk ben je bij Tim Showalter aan het juiste adres.
Niet iedereen zal gevoelig zijn voor de muziek van Strand Of Oaks, maar voor mij is ook deze nieuwe plaat van de band weer goed voor ruim drie kwartier tijdloze en onweerstaanbaar lekkere popmuziek, waarna je nog wat verder weg kunt dromen bij de atmosferische klanken van de ruim een kwartier durende bonustrack.
In muzikaal opzicht klinkt het natuurlijk fantastisch met My Morning Jacket aan boord, maar ook de zang van Tim Showalter maakt indruk en tilt Eraserland naar een nog wat hoger plan. Er zijn veel meer muzikanten en bands die aan de haal gaan met de invloeden die Strand Of Oaks omarmt op haar nieuwe album, maar zo mooi en verslavend als Eraserland klinken maar weinig albums op het moment. Erwin Zijleman
De muziek van Strand Of Oaks is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://strandofoaks.bandcamp.com.
