Leo Blokhuis vertelt mooie verhalen en is een groot muziekkenner. Beide talenten combineert hij in een roman die vanuit verschillende perspectieven het ontstaan van de rock ’n roll in Nederland fraai belicht.
Op deze BLOG staan albums centraal, maar zo af en toe komt er ook een muziekboek of een muziekfilm voorbij.
Muziekboeken zijn er in drie soorten. Allereerst zijn er de lijvige biografieën en autobiografieën, hiernaast zijn er de bijna wetenschappelijke werken over stromingen of ontwikkelingen in de popmuziek en ten derde zijn er de romans waarin muziek een belangrijke rol speelt.
Leo Blokhuis opereert tot dusver vooral in de eerste twee categorieën, maar combineert zijn kennis van de muziek en zijn vaardigheid als verhalenverteller nu in zijn eerste echte roman, Blauwe Zomer.
Blauwe Zomer vertelt het verhaal van twee jongens, Johan en Chris, die aan het eind van de jaren 50 volwassen worden in Nederland. De een moest als Nederlander het door hem geliefde maar hem ook vijandig gezinde Indonesië verlaten, terwijl de ander zich probeerde te ontworstelen aan een streng gereformeerd milieu.
Beide jongens maakten muziek en sloten in eerste instantie aan bij de muziek waarmee ze thuis waren opgegroeid, maar opeens was er de rock ’n roll. De liefde voor de rock ’n roll werd aangewakkerd door Rock Around The Clock van Bill Haley en zijn Comets, maar sijpelde ook al snel door in de muziek die de twee hoofdpersonen maken en waarmee ze zich proberen te ontworstelen aan de kleinburgerlijke samenleving in de late jaren 50.
Leo Blokhuis vertelde in zijn boek Haags Speelkwartier al eerder over het ontstaan van de Indische rock ’n roll in Den Haag en deed dat toen vanuit het perspectief van de bekende muziekwinkel van Nico Servaas. In Blauwe Zomer doet hij dit nogmaals, maar dan vanuit het perspectief van de twee hoofdpersonen.
Blauwe Zomer schetst prachtig hoe de rock ’n roll de wereld en ook Nederland veranderde in de late jaren 50 en benadrukt hoe groot de invloed van de krontjong uit Nederlands Indie was bij het ontstaan van de Nederlandse rock ’n roll.
In zijn roman vertelt Leo Blokhuis beeldend over de grauwe jaren 50. Hij doet dit knap vanuit twee perspectieven. Aan de ene kant is er Johan, die wil ontsnappen aan het beklemmende religieuze milieu waarin hij gevangen zit en waarin geen plaats is voor de rock ’n roll, die als muziek van de duivel wordt gezien. Aan de andere kant is er Chris, die zijn geliefde Indonesië achter zich heeft moeten laten en moet wennen aan het koude, Calvinistische en stevig verzuilde Nederland.
Het levert een roman op die je zo mee terug neemt naar de jaren 50 en accuraat een bijzonder verhaal vertelt. Verschillende indo-rockers kunnen model hebben gestaan voor het verhaal van Chris, maar het verhaal van Johan lijkt toch vooral het verhaal van de jonge Leo Blokhuis te vertellen, wat extra lading toevoegt aan het boek.
Blauwe Zomer is een knap en met veel oog voor historisch detail geschreven roman, maar het is ook een roman die je in één keer uitleest wanneer je er eenmaal aan begonnen bent. Er zijn niet zo heel veel goede romans met een hoofdrol voor muziek, maar Blauwe Zomer is er wat mij betreft een. Erwin Zijleman
Goede gitaarplaten zijn momenteel schaars, maar het debuut van Litzberg is er absoluut één om te koesteren en het is er nog één van eigen bodem ook
Litzberg is de nieuwe band van de Limburgse muzikant Mathijs Peeters. Deze Matthijs Peeters deed in het verleden al mooie dingen, maar overtreft zichzelf op alle fronten met het geweldige debuut van Litzberg. In_My_Head is een gitaarplaat die alles heeft. De songs zijn stuk voor stuk goed en variëren fraai tussen stekelige gitaarpop en meer ingetogen en melodieuzere muziek, het gitaarwerk op het album is opvallend veelkleurig en van een bijzonder hoog niveau en ook op de zang van Mathijs Peeters is helemaal niets aan te merken. In_My_Head, dat ook nog eens prachtig klinkt, schaar ik daarom absoluut onder de grote verrassingen van het moment.
Ik roep op deze BLOG wel vaker dat er momenteel veel te weinig goede gitaarplaten worden gemaakt. Ondanks het enorme aanbod van het moment is de spoeling in het genre helaas nog steeds dun en ging ik er van uit dat ik deze week moest vertrouwen op de, overigens prachtige, reissues van de vier uitstekende albums die Dinosaur Jr. gedurende de jaren 90 maakte, tot ik zeer aangenaam werd verrast door het debuut van Litzberg.
Achter Litzberg gaat de Limburgse muzikant Mathijs Peeters schuil. Het is een naam die we kennen van prima bands als Sandusky, Gasoline Brothers en het minder bekende Reiger, maar ook in zijn uppie maakt Mathijs Peeters muziek die er toe doet.
Litzberg, vernoemd naar het Limburgse natuurgebied waarin Mathijs Peeters zijn jeugd doorbracht, grossiert op het deze week verschenen debuut in geweldige gitaarsongs. In_My_Head opent met een uptempo en lekker stekelige track. Het is een track die gruizig, maar ook prachtig melodieus klinkt en die opvalt door aanstekelijke refreinen en een mooie gitaarsolo. Het is een combinatie van invloeden die je ook hoort bij het toevallig al eerder genoemde Dinosaur Jr., maar Litzberg tapt ook uit andere vaatjes. Met de stevigere gitaarsongs wist Mathijs Peeters me direct te overtuigen, maar ook wanneer de Limburgse muzikant gas terug neemt maakt hij indruk.
In_My_Head doet me meer dan eens aan de jaren 90 denken, waarbij niet alleen flarden Dinosaur Jr., maar ook invloeden van bijvoorbeeld Buffalo Tom opduiken. Aan de andere kant van het spectrum klinkt Litzberg zacht en melodieus of worden meer ingetogen en stevigere momenten op bijzonder fraaie wijze afgewisseld.
Het is niet veel muzikanten gegeven om een debuut vol tijdloze gitaarsongs af te leveren, maar Mathijs Peeters slaagt er op het debuut van Litzberg glansrijk in. In_My_Head is zo’n album dat je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen, maar het is ook een album dat je bij iedere beluistering weer net wat dierbaarder is.
Het is vooral de combinatie van stekelige en juist zeer melodieuze klanken die het debuut van Litzberg zo bijzonder maakt. Mathijs Peeters staat op In_My_Head garant voor honingzoete melodieën, die zich onmiddellijk in het brein nestelen, maar kleurt op het debuut van Litzberg ook buiten de lijntjes met stekelige gitaarakkoorden en net wat ruwere songs.
In_My_Head refereert niet alleen regelmatig naar rockmuziek uit de jaren 90, maar sluit ook aan bij bands als The War On Drugs. Iedereen die het niveau van de vorige bands van Mathijs Peeters kent zal het niet verbazen, maar ik hoop dat ook flink wat muziekliefhebbers aangenaam verrast zullen worden door het geweldige debuut van Litzberg, dat absoluut beschikt over internationale allure.
Liefhebbers van goede songs komen op In_My_Head absoluut aan hun trekken, maar ook een ieder met een zwak voor geweldig gitaarwerk moet het debuut van Litzberg zeker beluisteren. Mathijs Peeters is goed voor prachtig melodieuze solo’s, maar grossiert ook in memorabele riffs en akkoorden en durft in de wat langere tracks op het album ook nog eens volledig los te gaan. En omdat de Limburgse muzikant ook nog eens overtuigt als zanger, durf ik wel te beweren dat In_My_Head een album is waarop alles klopt. Prachtplaat! Erwin Zijleman
