02 december 2023

Peter Gabriel - i/o

Met i/o levert Peter Gabriel eindelijk weer eens een album met nieuw materiaal af en het is er een vol echo’s uit het verleden, maar de Britse muzikant laat ook horen dat hij er in 2023 nog steeds toe doet
Fans van de muziek van Peter Gabriel hebben de songs op het nieuwe album van de invloedrijke Britse muzikant het afgelopen jaar al leren kennen, maar na een jaar wachten zijn ze dan ook eindelijk verzameld op een album en dat heeft meerwaarde. Op i/o citeert Peter Gabriel zowel uit zijn werk van de late jaren 70 en vroege jaren 80 als uit zijn zo succesvolle werk uit de tweede helft van de jaren 80, waardoor i/o eigenlijk direct vertrouwd klinkt. Op hetzelfde moment klinkt het nieuwe album van Peter Gabriel, waaraan hij heel lang werkte, absoluut eigentijds. Zijn eerste vier soloalbums blijven onovertroffen, maar i/o laat horen dat het doodzonde is dat we de afgelopen twintig jaar zo weinig hoorden van de Britse muzikant.



Peter Gabriel beschouw ik absoluut als een van mijn jeugdhelden. De albums die hij maakte met Genesis vind ik nog altijd de beste albums van de band (met Selling England By The Pound en The Lamb Lies Down On Broadway als uitschieters), terwijl de vier titelloze soloalbums die hij tussen 1977 en 1982 maakte en vooral het derde en het vierde album uit deze serie voor mij horen bij het beste dat in deze periode werd gemaakt. 
Halverwege de jaren 80 was Peter Gabriel bovendien verantwoordelijk voor een aantal van de beste concerten die ik tot op dat moment had gezien. Ik was wat minder gecharmeerd van So, waarmee hij doorbrak naar een groot publiek, maar ook dat album stak nog altijd ruimschoots boven de middelmaat uit. 

De afgelopen twee decennia was het helaas behoorlijk stil ronde de Britse muzikant. Feitelijk gezien was het in 2002 verschenen en wat mij betreft wat tegenvallende Up tot deze week het laatste album van Peter Gabriel met nieuw eigen materiaal, want op het in 2010 verschenen Scratch My Back coverde de Britse muzikant (verdienstelijk) songs van anderen, terwijl op het in 2012 uitgebrachte New Blood herbewerkingen van zijn eigen werk waren te vinden. Ongeveer een jaar geleden doorbrak de legendarische Britse muzikant eindelijk de stilte en kondigde hij een nieuw album aan, waarvan bij iedere volle maan een nieuwe track beschikbaar zou worden gemaakt en waaraan naar verluidt decennia lang is gewerkt. 

Ik heb de individuele tracks zelfs slechts voor een zeer klein deel beluisterd, maar iedereen die Peter Gabriel het afgelopen jaar intensief heeft gevolgd, hoort niet veel nieuws op het deze week verschenen i/o. Zelf heb ik veel meer met albums dan met losse tracks, waardoor ik nu eigenlijk pas goed luister naar het nieuwe album van een van mijn jeugdhelden. Het is een album waarop de individuele tracks in een context worden geplaatst en dat heeft wat mij betreft absoluut meerwaarde. 

Het is een album dat komt in twee gedaantes, want i/o is uitgebracht met twee verschillende mixen, de Bright Side Mix van Mark ‘Spike’ Stent en de Dark Side Mix van de zeer ervaren Tchad Blake. Er zit wel wat verschil tussen beide versies van i/o, maar het gaat uiteindelijk om dezelfde serie songs, zodat de verschillen ook niet overdreven moeten worden. Zelf heb ik overigens een lichte voorkeur voor de mix van Tchad Blake die wat warmer en organischer klinkt.

Beluistering van i/o voelde voor mij direct als het spreekwoordelijke warme bad, want het album laat onmiskenbaar het geluid van Peter Gabriel horen. Dat ligt voor een belangrijk deel aan zijn zeer karakteristieke stem, die overigens nog net zo mooi klinkt als in de jaren 70 en 80, maar ook in muzikaal opzicht hoor ik flink wat echo’s uit het roemruchte verleden van de Britse muzikant. 

Het nieuwe album werd gemaakt met oudgedienden als Tony Levin, David Rhodes en Manu Katché, maar ook Brian Eno is te horen op het album en dat geldt ook voor een flinke lijst aan andere muzikanten. Het is een album met een aantal wat meer ingetogen en stemmige of zelfs melancholische tracks waarin de nog altijd fraaie stem van Peter Gabriel wordt gecombineerd met piano en strijkers. Het zijn mijn favoriete tracks op het album, al is het maar omdat ze herinneren aan zijn vroege solowerk, maar i/o bevat ook een aantal uitbundiger ingekleurde songs, die juist weer dichter tegen zijn zo succesvolle werk uit de tweede helft van de jaren 80 aan zitten. 

Omdat de meer ingetogen tracks duidelijk in de meerderheid zijn vind ik i/o een erg sterk album, dat een prachtige aanvulling vormt op het bijzondere oeuvre van Peter Gabriel. De Bright Side Mix bewaar ik voor overdag, terwijl de Dark Side mix vooral in de avond aan bod komt en beide versies van het album winnen vooralsnog aan kracht. Al met al een mooie en wat mij betreft verrassend sterke comeback van de invloedrijke muzikant. Erwin Zijleman

De muziek van Peter Gabriel is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikant: https://petergabriel.bandcamp.com/album/i-o.




01 december 2023

Allison Russell - The Returner

Allison Russell heeft de afgelopen twee decennia een prachtig cv opgebouwd en bewijst ook met haar tweede soloalbum The Returner weer dat ze bulkt van het talent, al kwam ik daar persoonlijk pas achter na een paar keer horen
Na het prachtige Outside Child uit 2021 verwachte ik wonderen van Allison Russell, maar die hoorde ik in eerste instantie niet op het rijkelijk met strijkers versierde en vaak wat funky klinkende The Returner. Het is een album dat bij mij wat meer tijd nodig had dan de muziek die Allison Russell hiervoor maakte, maar wanneer alles op zijn plek is gevallen blijkt dat ook het tweede soloalbum van de Canadese muzikante weer van een bijzonder hoog niveau is. Allison Russell verwerkt nog wat meer invloeden, heeft een stel uitstekende muzikanten om zich heen verzameld en zingt met nog wat meer soul dan we van haar gewend zijn. Het komt allemaal samen in een stel prachtige songs.



De Canadese muzikante Allison Russell bracht tweeënhalf jaar geleden haar eerste soloalbum uit. Met het fascinerende Outside Child maakte ze wat mij betreft behoorlijk wat indruk in het voorjaar van 2021. Dat deed de oorspronkelijk uit Montreal afkomstige muzikante met een bijzondere mix van met name folk, soul, jazz en country, met prachtige klanken en een al even mooie productie en zeker ook met de aansprekende en zeer persoonlijk songs op het album. 

Het meest onder de indruk was ik echter van de geweldige zang van Allison Russell, die op Outside Child imponeerde met een soulvolle stem, maar ook met de wijze waarop ze haar stem doseerde en met de hoeveelheid gevoel die ze in haar zang stopte. Dat laatste was niet zo gek, want op het album stond haar zware jeugd vol misbruik centraal. 

Allison Russell kwam in 2021 natuurlijk niet uit de lucht vallen. Ze had jaren eerder al indruk gemaakt als lid van de Canadese band Po’ Girl, vormde samen met JT Nero het duo Birds Of Chicago en maakte samen met Rhiannon Giddens, Leyla McCalla en Amythyst Kiah de gelegenheidsband Our Native Daughters. Het was voor mij reden genoeg om twee maanden geleden met torenhoge verwachtingen uit te kijken naar het tweede soloalbum van Allison Russell. 

The Returner verscheen begin september, maar in eerste instantie stelde het album me flink teleur. Natuurlijk was er nog steeds die fantastische stem en ook in muzikaal opzicht bevatte The Returner genoeg ingrediënten om indruk te maken, maar de songs op het album pakten me op een of andere manier niet. Het is achteraf bezien lastig om uit te leggen wat ik niet goed vond aan het album, want nu ik het wat vaker heb gehoord vind ik The Returner een fantastisch album. 

Ik denk dat ik het in eerste instantie wat teveel van alles vond. Zowel de zang als de muziek op het album zijn wat zwaarder aangezet dan op Outside Child, met hier en daar flink wat strijkers en in het oor springende achtergrondvocalen. Allison Russell heeft haar muzikale palet verder nog wat verbreed met een flinke dosis funk en zeker ook pop, waardoor de songs op The Returner wat minder subtiel klinken dan die op haar vorige album. 

De Canadese muzikante die haar thuisbasis Nashville tijdelijk verruilde voor Los Angeles, werkt op haar tweede album vooral samen met vrouwelijke muzikanten, onder wie Brandi Carlile, Brandy Clark en voormalig Prince protegees Wendy & Lisa. In muzikaal opzicht ligt The Returner deels in het verlengde van de muziek die Allison Russell in het verleden maakte, maar het klinkt allemaal net wat uitbundiger met hier en daar een vleugje Prince. 

Ik moest er best even aan wennen, maar inmiddels hoor ik vooral de pure klasse van The Returner, dat steeds weer de aandacht trekt met muzikale wendingen, imponeert met soulvolle zang en dat uiteindelijk toch weer overtuigt met de eigenzinnige songs van Allison Russell, die bij mij steeds makkelijker indruk maken. 

The Returner is een album dat hier en daar is ontvangen met jubelrecensies, maar ik ben zeker niet de enige die in eerste instantie teleurgesteld was door het tweede album van de Canadese muzikante. Inmiddels weet ik dat de schrijvers van jubelrecensies gelijk hadden en moedig ik iedereen die het album bij eerste beluistering wat vond tegenvallen aan om het toch nog eens te proberen met dit bijzondere album. Erwin Zijleman

De muziek van Allison Russell is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://allisonrussell.bandcamp.com/album/the-returner.


The Returner van Allison Russell is verkrijgbaar via de Mania webshop: