h. pruz - No Glory

Hannah Pruzinski vertrouwt als h. pruz op binnen de indiefolk vertrouwde ingrediënten als subtiele klanken en fluisterzachte zang, maar als haar songs eenmaal binnen komen, komen ze ook hard binnen
No Glory van h. pruz maakt misschien niet direct indruk met de zachte zang van Hannah Pruzinski en de nogal sobere klanken, maar de intieme songs van de singer-songwriter uit New York hebben iets. De subtiele accenten in de instrumentatie voorzien alle songs op het album van een eigen karakter en wanneer je eenmaal bent gevallen voor de zang wordt deze steeds mooier. No Glory van h. pruz is een album vol tedere en intieme songs, die door de persoonlijke teksten behoorlijk indringend zijn. Het zijn songs die zeker bij eerste beluistering aanvoelen als ruwe diamanten, maar luister wat vaker en de songs van h. pruz gaan steeds feller blinken en schitteren.

Je hebt albums die zich direct bij de eerste keer horen genadeloos opdringen, maar er zijn ook albums die meer tijd nodig hebben. No Glory van h. pruz is voor mij een album in de laatste categorie. Bij eerste beluistering vond ik de uiterst ingetogen songs met fluisterzachte zang weinig onderscheidend en ook weinig aansprekend, maar op een gegeven moment viel alles op zijn plek en raakte ik wel in de ban van de intieme songs van h. pruz op No Glory. 

h. pruz is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Hannah Pruzinski. De singer-songwriter uit Queens, New York, die zichzelf ziet als een non-binair persoon, bracht de afgelopen twee jaar al twee EP’s uit, maar debuteert nu met een volwaardig album. Het is een album dat opent met wat getokkel op de akoestische gitaar, waarna de fluisterzachte zang van Hannah Pruzinski invalt. Het is een inmiddels redelijk beproefd recept binnen de indiefolk van het moment en het is een recept waarop ik ook wel wat raak uitgekeken. 

No Glory is in muzikaal opzicht over de hele linie een behoorlijk sober album en ook de zang van de Amerikaanse muzikant blijft op het overgrote deel van het album ingetogen en fluisterzacht. Luister net wat beter en je hoort dat h. pruz de songs op No Glory van subtiele maar fantasierijke klanken heeft voorzien. In de meeste songs op het album domineert de akoestische gitaar, maar op de achtergrond duiken ook accenten op van piano, synths, bas, elektrische gitaar, percussie, klarinet en cello. 

De instrumentatie is in vrijwel alle songs uiterst ingetogen of zelfs sober, wat in combinatie met de zachte stem van h. pruz een serie bijna verstilde songs oplevert. De singer-songwriter uit New York nam het album op in een afgelegen hut in Woodstock, New York, en heeft de stilte van de omgeving gevangen op haar album. De zang op No Glory is af en toe zo zacht dat je het gevoel hebt dat Hannah Pruzinski de rust in de omgeving niet wilde verstoren. 

Het sobere karakter van No Glory komt bij vluchtige beluistering van het album niet goed over, maar wanneer je wat dieper in het album duikt en alles om je heen even buiten sluit, komen de intieme songs van h. pruz een stuk makkelijker binnen. Hannah Pruzinski maakt ook deel uit van de New Yorkse rockband Sister, maar op een enkele net wat uitbundigere song op No Glory na, wordt op het debuutalbum als solomuzikant gekozen voor de intimiteit. Die intimiteit wordt versterkt door de persoonlijke teksten, waarin pijn uit het verleden niet uit de weg wordt gegaan. Het voorziet de songs van h. pruz van een emotionele lading, die de songs op No Glory nog wat mooier en indringender maakt. 

Het debuutalbum van h. pruz is een album dat ik zomaar aan de kant had kunnen schuiven en dat in het enorme aanbod van het moment makkelijk tussen wal en schip zou kunnen vallen. Dat was bij mij ook gebeurd wanneer ik was af gegaan op mijn eerste indruk, die zoals gezegd niet heel positief was. Inmiddels maakt No Glory een hele andere indruk. 

De persoonlijke songs, die in de meeste gevallen de tijd nemen, worden bij beluistering met volledige aandacht alleen maar mooier en ondanks het beperkte instrumentarium en de vrijwel uitsluitend ingehouden zang van Hannah Pruzinski vind ik No Glory inmiddels ook zeker geen eenvormig album. Het is een album dat aansluit bij de betere indiefolk albums van het moment, maar het had net zo goed een folkalbum uit de jaren 60 of 70 kunnen zijn. Neem er de tijd voor en je hebt er een prachtalbum bij. Erwin Zijleman

De muziek van h. pruz is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse singer-songwriter: https://hpruz.bandcamp.com/album/no-glory.

Dawn Landes - The Liberated Woman’s Songbook

Dawn Landes stoft een boek met songs over vrouwenrechten uit 1971 af en brengt het momenteel weer zeer actuele thema onder de aandacht met een aantal fraai ingekleurde folksongs
The Liberated Woman’s Songbook is een boek uit 1971 waarin een groot aantal folksongs over vrouwenrechten zijn opgenomen. De Amerikaanse singer-songwriter Dawn Landes vertolkt elf songs uit dit boek en vraagt hiermee aandacht voor de verslechterende rechten van vrouwen in de VS. The Liberated Woman’s Songbook bevat songs uit een ver verleden, maar het album klinkt, mede door de productie van Josh Kaufman, verrassend eigentijds. Dawn Landes heeft een wat wispelturig oeuvre, maar op haar nieuwe album zingt ze prachtig en houdt ze, samen met een aantal uitstekende muzikanten en topproducer Josh Kaufman een behoorlijk hoog niveau vast.

De Amerikaanse singer-songwriter Aoife O’Donovan bracht vorige week een album uit dat volledig in het teken staat van de rechten van vrouwen. Deze week doet Dawn Landes met The Liberated Woman’s Songbook hetzelfde. Het thema komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. Fundamentele christenen en een door radicaal rechts en idioten gedomineerde Republikeinse partij doen er in de Verenigde Staten momenteel alles aan om de rechten van vrouwen te beperken en eerder verworven vrijheden, bijvoorbeeld wanneer het gaat om abortus, terug te draaien. Een tegengeluid is daarom zeer welkom. 

Wanneer ik moet kiezen tussen het door een compleet koor en een orkest wat overdadig klinkende album van Aoife O’Donovan en het veel soberder klinkende album van Dawn Landes kies ik voor het laatste album. De keuze voor Dawn Landes was voor mij zeker geen vanzelfsprekende, want ik heb lang niet al haar vorige albums opgepikt, al vond ik met name het in 2018 verschenen Meet Me At The River prachtig.

The Liberated Woman’s Songbook trok in eerste instantie vooral mijn aandacht door het concept. Het nieuwe album van de singer-songwriter, die via haar geboortegrond in Kentucky en jaren in New York in Chapel Hill, North Carolina, is terecht gekomen, is gebaseerd op het boek The Liberated Woman's Songbook van Jerry Silverman, dat in 1971 verscheen. Het boek bundelde 77 songs over vrouwenrechten en van deze songs vertolkt Dawn Landes er elf op haar nieuwe album (na demo’s te hebben opgenomen van 25 songs in het boek). 

De oudste song op het album komt uit 1830, terwijl we aan het eind van het album in 1970 zijn beland. Het zijn songs die een goed beeld geven van de rechten waarvoor vrouwen de afgelopen twee eeuwen hebben moeten strijden en die hopelijk stand houden in het huidige sociale en politieke klimaat in de Verenigde Staten. 

Dawn Landes vertolkt de deels stokoude songs met veel gevoel voor traditie, maar The Liberated Woman’s Songbook klinkt minder traditioneel dan ik op voorhand had verwacht. Dawn Landes maakte haar nieuwe album samen met producer Josh Kaufman (Bonny Light Horseman, The Hold Steady, Cassandra Jenkins), die het album heeft voorzien van een authentiek maar ook eigentijds klinkend geluid. The Liberated Woman’s Songbook klinkt immers zeker niet als een serie traditionals van heel lang geleden, maar als een serie songs van nu, al hoor je in de teksten dat de songs uit een ver verleden stammen. 

De combinatie van folksongs met zowel authentieke als eigentijdse invloeden passen wat mij betreft uitstekend bij de stem van Dawn Landes, die wordt versterkt door de sfeervolle klanken en de fraaie productie van Josh Kaufman. De Amerikaanse singer-songwriter zingt echt prachtig op haar nieuwe album en voorziet de geëngageerde songs van de juiste lading. Ze wordt bijgestaan door subtiele bijdragen van een aantal zangeressen, terwijl op de achtergrond een heel arsenaal aan instrumenten voorbij komt. Desondanks klinkt The Liberated Woman’s Songbook geen moment overdadig, maar eerder intiem. 

Ik was in het verleden niet altijd gecharmeerd van de albums van Dawn Landes, het in 2020 verschenen ROW kwam ik bijvoorbeeld echt niet doorheen, maar ze maakte ook een aantal hele mooie albums. Het prachtige The Liberated Woman’s Songbook was echter geen moment een twijfelgeval deze week en strijdt ook nog eens voor een goede zaak. Warm aanbevolen dus. Erwin Zijleman

De muziek van Dawn Landes is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://dawnlandesofficial.bandcamp.com/album/the-liberated-womans-songbook.