Review: Pitou - P2

Pitou betovert je op haar nieuwe album P2 met intiem ingekleurde en echt prachtig gezongen folksongs, maar de Amsterdamse muzikante verwondert je ook met songs die de fantasie stevig prikkelen
Ik ben nog altijd hopeloos verliefd op de EP waarmee de Nederlandse muzikante Pitou tien jaar geleden debuteerde. Dat ligt vooral aan haar onweerstaanbaar mooie stem, maar ook haar songs hebben iets bijzonders. Dat geldt in nog veel sterkere mate voor de songs op het deze week verschenen P2. Op haar tweede album laat Pitou een nog veelzijdiger geluid horen dan op haar debuutalbum en zorgt ze voor flinke contrasten. P2 is niet alleen een album van een van de beste zangeressen van het moment, maar ook een album van een eigenzinnige muzikante, die niet bang is om haar grenzen te verleggen. Ik moest af en toe flink wennen aan de bijzondere wendingen op P2, maar wat is het een mooi en bijzonder album.

De Nederlandse muzikante Pitou (Nicolaes) bracht bijna tien jaar geleden haar eerste EP uit. De zeven vooral sobere en intieme folksongs op de EP waren allemaal even mooi en lieten vooral een geweldige zangeres horen. Met de in 2018 verschenen EP I Fall Asleep So Fast bevestigde Pitou nog maar eens haar status als enorme belofte voor de toekomst en liet ze bovendien horen dat ze in muzikaal opzicht en als songwriter enorm was gegroeid. 

Bijna op de dag af drie jaar geleden verscheen dan eindelijk het debuutalbum van Pitou en de Amsterdamse muzikante maakte de belofte van haar EP’s meer dan waar met het geweldige Big Tear. Ook op Big Tear hoor je een geweldige zangeres die voor kippenvel zorgt in de intieme folksongs, maar het album laat ook een eigenzinnige muzikante horen, die in haar songs continu de grenzen opzoekt en het experiment niet schuwt. 

Pitou haalde met Big Tear overtuigend mijn jaarlijstje en toen ik het album vorige week weer eens beluisterde vond ik het eigenlijk alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Drie jaar na haar debuutalbum keert Pitou deze week terug met haar tweede album, P2 (leuk gevonden titel), waar ik met hooggespannen verwachtingen aan begon. 

Voordat ik begon aan het album wist ik al dat de muziek van de Amsterdamse muzikante wel eens de bocht uit kan vliegen en dat doet het nieuwe album wat mij betreft direct in de openingstrack Too Good To Go, waar ik bij eerste beluistering vooral nerveus van werd of zelfs rode vlekken van kreeg. Inmiddels ben ik er wel aan gewend, maar het is zeker niet mijn favoriete track op het album. 

In het prachtige Pirate dat volgt, hoorde ik wel weer direct de magie van Pitou. Ze beschikt wat mij betreft over een van de mooiste stemmen van het moment en dat hoor je toch het best in de folky songs van Pitou. Pirate begint als een redelijk sobere folksong, maar wordt steeds weer op andere manieren verrijkt tot een typische Pitou song. 

Die versiersels laat Pitou juist achterwege in Morning Star, dat het vooral moet hebben van de echt prachtige zang. P2 schakelt continu tussen het soort songs dat we kennen van Pitou en songs waarin ze haar vleugels nog wat verder uitslaat. Ook in Fish is de zang fantastisch, maar ook de spannende muziek in de track en de bijzondere opbouw van de song trekken nadrukkelijk de aandacht. 

Meer dan Big Tear schiet P2 echt alle kanten op en dat vond ik persoonlijk wel even wennen. Net als de openingstrack is ook To Do What een track waar ik in eerste instantie vooral wat onrustig van werd, maar het is ook een song die het album voorziet van een bijzondere dynamiek. Pitou laat zich op P2 niet beperken tot hetgeen dat iedereen van haar verwacht en dat siert haar. 

Het ene moment betovert ze je met verstilde akoestische klanken en een echt prachtige stem, het volgende moment slaan de stoppen even door en hoor je een totaal andere muzikante die vooral vertrouwt op elektronica en expressieve zang. Het zorgt ervoor dat P2 nog veel meer dan Big Tear een album is dat tijd verdient. 

Dankzij de folky songs op het album, en die zijn in de meerderheid, vind ik P2 al een geweldig album, maar P2 is ook veel meer dan een album met betoverend mooie folksongs. Toen ik de openingstrack vijf keer achter elkaar had beluisterd hoorde ik er opeens wel wat in en dat geldt ook voor de andere wat afwijkende tracks op het album, dat nog maar eens laat horen dat Pitou behoort tot het allerbeste dat de Nederlandse popmuziek momenteel te bieden heeft. Erwin Zijleman

P2 van Pitou is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Olive Jones - For Mary

Er is momenteel geen gebrek aan goede Britse zangeressen, maar op basis van haar jazzy en soulvolle debuutalbum For Mary sla ik Olive Jones uit Londen net wat hoger aan dan de meeste van haar concurrenten
Ik kwam het debuutalbum van Olive Jones bij toeval tegen tussen de stapel albums van de afgelopen week, maar het bleek al snel de perfecte soundtrack bij het heerlijke lenteweer van het moment. De muziek van de Britse muzikante klinkt echt bijzonder lekker, zeker in combinatie met de warme lentezon. Omdat het zo lekker klonk bleef ik luisteren, om vervolgens te horen dat het ook met de kwaliteit van het album wel goed zit. Olive Jones is een getalenteerd gitariste, maar ze imponeert op For Mary vooral met haar mooie stem, die zowel soulvol als jazzy kan klinken.

“Wow, wat klinkt dit lekker” was mijn eerste gedachte toen het debuutalbum van de Britse muzikante Olive Jones door de speakers kwam. Het is een gedachte die aanhield bij beluistering van de rest van het album, maar waar ik de openingstrack van het album nog wat gewoontjes vond klinken, raakte ik bij beluistering van de rest van het album steeds meer onder de indruk van het debuutalbum van Olive Jones. 

De muzikante uit Londen beschikt over meerdere talenten. Ze is om te beginnen een uitstekende zangeres. De stem van Olive Jones is warm, maar ook soulvol, jazzy en zwoel. Het is een stem die uitnodigt tot luieren in de zon en die het oor aangenaam streelt, maar de zang op For Mary, want zo heet het debuutalbum van Olive Jones, is ook van hoge kwaliteit. 

Het is een stem die in de wat meer jazzy songs op het album erg lijkt op die van Norah Jones en dat vind ik een groot compliment. In de songs met meer invloeden uit de soul kruipt Olive Jones wat dichter tegen Olivia Dean aan en ook dat is vergelijkingsmateriaal waarmee je thuis kunt komen. Olive Jones zingt op haar debuutalbum met veel souplesse en precisie, maar ik hoor in haar stem ook de emotie die nodig is om de luisteraar te raken. 

Ik was eigenlijk direct onder de indruk van de zang op het eerste album van Olive Jones, maar haar stem groeit ook nog even door wanneer je het album wat vaker beluistert, vooral omdat de Britse muzikante echt prachtig kan doseren, wat haar songs voorziet van rust en dynamiek. 

Olive Jones is niet alleen een uitstekende zangeres, maar ook een getalenteerde gitariste. Zeker in de wat subtieler ingekleurde songs treden de fraaie gitaarakkoorden makkelijk op de voorgrond en dragen ze bij aan het eigen geluid van Olive Jones. De muziek op For Mary is vooral warm, verleidelijk, zomers en sfeervol, maar de fraaie gitaarakkoorden voorzien de muziek op het album van aangename scherpe randjes, al zijn het wel subtiele scherpe randjes. 

Door de vergelijking met Norah Jones en Olivia Dean zal al duidelijk zijn dat Olive Jones zich vooral op het terrein van de jazz, soul en pop beweegt en daarmee hebben we inderdaad wel de belangrijkste ingrediënten van de songs op For Mary te pakken. Incidenteel hoor ik ook nog wel wat bluesy accenten, maar dat is niet de hoofdmoot op het album. 

Veel songs op het album klinken lekker loom en aangenaam broeierig, maar Olive Jones varieert met het tempo van haar songs en varieert de inkleuring van haar songs ook behoorlijk. Dat is niet onbelangrijk, want zonder deze variatie zou For Mary de aandacht waarschijnlijk minder makkelijk vasthouden. 

For Mary is ook nog eens een album waarop plaats is voor zowel invloeden uit het heden als het verleden. Soms klinkt het album als een vergeten soulalbum van een aantal decennia geleden, maar For Mary kan ook mee met de soulvolle en licht jazzy popalbums van het moment. 

Zelf heb ik een voorkeur voor de wat meer ingetogen jazzy popsongs op het album, maar ook als Olive Jones het tempo wat opvoert houdt ze een voldoende hoog niveau vast. Ik volg de lijstjes met beloften voor de toekomst niet zo, maar vermoed dat Olive Jones hier, zeker in het Verenigd Koninkrijk, al een tijdje op staat. En als dat niet zo is, is het de hoogste tijd om haar toe te voegen. Erwin Zijleman

De muziek van Olive Jones is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://olivejones.bandcamp.com/album/for-mary.

Review: Ora Cogan - Hard Hearted Woman

Hard Hearted Woman is vreemd genoeg mijn eerste kennismaking met de muziek van de Canadese muzikante Ora Cogan, maar haar bijzondere en zwaar psychedelische songs smaken absoluut naar meer
Hard Hearted Woman van Ora Cogan is een album dat je tien songs lang vastgrijpt en benevelt. Het is een album dat door de psychedelische klanken wat ongrijpbaar blijft en dat geldt ook voor de zang van de Canadese muzikante. Het is een album dat zich niet makkelijk in een hokje laat duwen, maar als je het probeert zal psychedelica in ieder geval deel uit moeten maken van het label. Hard Hearted Woman is een album dat makkelijk verleidt, maar het is ook een album waarop je maar nieuwe dingen blijft horen. Ora Cogan timmert inmiddels al heel wat jaren aan de weg en is volgens mij vrij onbekend, maar verdient met haar nieuwe album absoluut een breder publiek.

Ik had tot voor kort een blinde vlek voor de muziek van de Canadese muzikante Ora Cogan. Van de op Vancouver Island woonachtige muzikante staan op de streamingdiensten maar liefst zes albums en op haar bandcamp-pagina staan er nog twee meer. Ora Cogan brengt inmiddels een kleine twintig jaar albums uit, maar ik had tot deze week nog nooit naar haar muziek geluisterd. 

Dat weet ik echt zeker, want als ik wel naar haar albums had geluisterd waren deze zeker terecht gekomen op De Krenten uit de Pop. De Canadese muzikante heeft immers een aantal albums gemaakt die perfect in mijn muzikale straatje passen. Ora Cogan beschikt over een mooie en karakteristieke stem, schrijft songs die zich redelijk makkelijk opdringen maar niet voor de gemakkelijkste weg kiezen, maakt muziek die zich niet zomaar in een hokje laat duwen en kleurt haar songs ook nog eens op mooie en avontuurlijke wijze in. 

Met het deze week verschenen nieuwe album trok Ora Cogan wel direct mijn aandacht, waardoor ik er opeens acht hele mooie albums bij heb. Ik heb nog niet alle albums van de Canadese muzikante beluisterd, maar durf al wel te concluderen dat het deze week verschenen Hard Hearted Woman zeker niet onderdoet voor de vorige albums van Ora Cogan. 

Ook op haar nieuwe album trekt ze direct de aandacht met haar mooie stem. Het is een bijzondere stem, die niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar zelf heb ik wel wat met de stem van Ora Cogan, die iets bezwerends heeft. Dat bezwerende heeft ook haar muziek, die in recensies vaak als ‘haunting’ wordt beschreven. Het is muziek die ook meestal wordt beschreven als folk, maar ik hoor ook veel invloeden uit de psychedelische muziek, waardoor ik er zelf psychedelische folk van zou maken. Door de invloeden uit de psychedelica heeft Hard Hearted Woman af en toe een typisch jaren 60-sfeertje, maar het album sluit ook aan bij de psychedelische folk van het moment. 

Het nieuwe album van Ora Cogan werd opgenomen in het Canadese Nanaimo in British Columbia, dat Ora Cogan zelf Twin Peaks-like noemt. Het is daarom een perfecte locatie voor haar muziek, want de muziek van Ora Cogan heeft niet alleen iets bezwerends, maar ook iets mysterieus of zelfs spookachtig. 

De stem van Ora Cogan is vaak sfeerbepalend op Hard Hearted Woman, maar ook in muzikaal opzicht gebeurt er van alles op het album. De muziek op het album is zowel beeldend als zweverig, maar ondertussen wordt er ook geweldig gespeeld op het album, dat vol staat met wolken gitaren, atmosferische synths en diepe bassen. Hard Hearted Woman ontworstelt zich hierdoor vrijwel continu aan het label folk, maar ik vind labels als dreampop nog net wat minder goed passen. 

Ik vind het nieuwe album van Ora Cogan een echt koptelefoonalbum, want haar muziek bestaat uit veel lagen en deze vloeien op bijzondere wijze samen. Het woord luistertrip wordt makkelijk gebruikt, maar het in muzikaal opzicht fascinerende Hard Hearted Woman is er zeker een. 

Het doet me af en toe wel wat denken aan Mazzy Star, een van mijn favoriete bands, maar de stem van Ora Cogan klinkt totaal anders dan die van Hope Sandoval en bovendien klonk Mazzy Star niet vaak zo donker en psychedelisch als Ora Cogan op haar nieuwe album. Wat ben ik blij dat ik haar muziek eindelijk heb ontdekt. Erwin Zijleman

De muziek van Ora Cogan is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://oracogan.bandcamp.com/album/hard-hearted-woman.

Hard Hearted Woman van Ora Cogan is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (cloudy clear), 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Grace Givertz - Midnight Feature

Ik had nog niet eerder kennis gemaakt met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Grace Givertz, maar alles dat de muzikante uit Boston laat horen op het deze week verschenen album Midnight Feature is even mooi en indrukwekkend
De meeste omschrijvingen die muzikanten voor zichzelf hebben bedacht op de diverse sociale media vind ik niet heel treffend, maar de wijze waarop de Amerikaanse muzikante Grace Givertz zichzelf typeert is wat mij betreft raak. “Grace Givertz is a Boston based indie folk singer songwriter. With a large voice packed into a tiny body, Grace pairs her witty and honest lyrics with various instruments to bring a refreshing sound to folk.” Het is een prima omschrijving van de muziek die is te horen op het deze week verschenen Midnight Feature. Het is een album dat me in alle opzichten heeft verrast. De muziek is echt prachtig, de songs van Grace Givertz zijn indringend en avontuurlijk en ze zingt ook nog eens met veel gevoel. Het levert een prachtig album op.

Midnight Feature van de Amerikaanse singer-songwriter Grace Givertz is verschenen in een week met echt heel veel interessante nieuwe albums. Het album van de nog vrij onbekende muzikante dreigt daarom wat tussen wal en schip te vallen en dat zou heel jammer zijn, want het is een uitstekend en wat mij betreft onderscheidend album. Ook bij mij stond Midnight Feature niet direct op de radar, maar langzaam maar zeker wist de muzikante uit Boston me te overtuigen met haar mooie en indringende muziek. 

Grace Givertz bracht in 2019 haar debuutalbum Year Of The Horse uit en komt pas zeven jaar later met haar tweede album. De Amerikaanse muzikante kreeg in 2017 een ernstig ongeluk, waarvan het herstel meerdere jaren duurde en in die periode was gitaar spelen en zingen niet altijd mogelijk. Op Midnight Feature zit Grace Givertz nog deels in deze voor haar zware periode, wat donkere tinten toevoegt aan haar muziek en haar teksten, die ook gaan over relaties en het opereren als zwarte muzikante in de vooral witte folkscene van Boston. 

De muzikante uit Boston, die nog wel altijd last heeft van chronische pijn, omschrijft haar muziek zelf als folk, maar ik vind Midnight Feature geen moment een doorsnee folkalbum. Bij een doorsnee folkalbum denk ik in eerste instantie aan vrij sobere klanken met een hoofdrol voor de akoestische gitaar. Dat is misschien een vrij stereotiep beeld, maar het is ook een beeld dat nog altijd vaak op gaat. 

Ook de songs van Grace Givertz hebben soms genoeg aan relatief sobere klanken van de banjo en de gitaar van de Amerikaanse muzikante, maar Midnight Feature laat het grootste deel van de tijd een opvallend mooi en bijzonder geluid horen. De singer-songwriter uit Boston heeft zich op haar tweede album omringd met flink wat muzikanten, die samen goed zijn voor een geluid dat opvalt. Naar verluidt koos ze alleen voor muzikanten van kleur, muzikanten met een handicap of muzikanten uit de LHBTIQ+ gemeenschap, groepen waarvan ze zelf ook deel uitmaakt, een bijzonder detail. 

Er komen uiteindelijk flink wat instrumenten voorbij op het album, maar deze worden niet allemaal tegelijk ingezet. In de meeste songs staat een van de instrumenten centraal en voegen de andere instrumenten subtiele versiersels toe. Ik vind met name de vioolbijdragen op het album heel mooi, maar in iedere song op het album valt wel weer een ander instrument op. Het levert een folky geluid op, maar Midnight Feature bevat ook zeker invloeden uit andere genres. 

De muziek op het album is prachtig, maar ik vind de zang van Grace Givertz nog indrukwekkender. Ze beschikt om te beginnen over een hele bijzondere stem, die Midnight Feature voorziet van een duidelijk eigen geluid. Grace Givertz zingt bovendien met veel passie en emotie, waardoor haar stem echt binnenkomt. De impact van haar stem wordt nog wat groter door de persoonlijke teksten op het album. 

Ik ben echt onder de indruk van de muziek en de zang op het album, maar ik ben ook onder de indruk van de songs van Grace Givertz. Het zijn songs die makkelijk onder de huid kruipen dankzij de emotionele lading, maar het zijn ook songs die de fantasie prikkelen, zeker wanneer ze zijn voorzien van een fraai beeldend geluid. 

Helaas is Midnight Feature van Grace Givertz een beetje ondergesneeuwd in het releasegeweld van de afgelopen week, maar ik weet zeker dat dit album in brede kring op sympathie moet kunnen rekenen. Ga vooral eens luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van Grace Givertz is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://gracegivertz.bandcamp.com/album/midnight-feature.

Review: Morgan Nagler - I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It

Het is overvol binnen de indierock van het moment, maar met het geweldige I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It levert Morgan Nagler een debuutalbum af dat haar in één klap schaart onder de smaakmakers in het genre
Dat Morgan Nagler goede songs kan schrijven bewees de muzikante uit Los Angeles al eerder met de songs die ze voor anderen schreef, maar ook haar debuutalbum I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It staat er vol mee. Het is een album dat zowel uit de voeten kan met indierock als met indiefolk en indiepop en het is een album dat vol staat met direct aansprekende songs. Het knappe van het debuutalbum van Morgan Nagler is ook dat ze volledig zichzelf blijft en songs kan schrijven die op hetzelfde moment hopeloos aanstekelijk en volstrekt eigenzinnig zijn. Zomaar een van de grote indie-albums van het moment, wat een verrassing.

Ik had tot vorige week nog nooit van Morgan Nagler gehoord. Dat is ook niet zo gek, want het deze week verschenen I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It is haar debuutalbum. Toch timmert de muzikante uit Los Angeles al heel wat jaren aan de weg. Dat ik heb gemist dat ze als kind in een groot aantal films en tv-series speelde, vergeef ik mezelf, maar ook de muzikale verdiensten van Morgan Nagler mogen er zeker zijn. 

Zo speelde ze in een aantal mij onbekende bands, maar ze schreef ook mee aan songs van onder andere HAIM, Margo Price, Madi Diaz en Phoebe Bridgers. Het meeschrijven aan de track Kyoto van Phoebe Bridgers leverde haar zelfs een Grammy-nominatie op. Het zette haar bij mij nog niet op de kaart, maar met haar deze week verschenen solodebuut I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It heeft de Amerikaanse muzikante ervoor gezorgd dat ik haar naam niet meer ga vergeten. 

Als je door bovengenoemde muzikanten wordt gevraagd om mee te schrijven aan hun songs kun je iets, dus het wekt geen verbazing dat het debuutalbum van Morgan Nagler direct vanaf de openingstrack de aandacht trekt met uitstekende songs. Met openingstrack Cradle The Pain levert ze een indierocksong af waarop heel wat collega’s in het genre, inclusief die van naam en faam, stikjaloers zullen zijn. 

Het is een track met lekker stevig gitaarwerk, maar het is ook een track met een melodie die blijft hangen en een refrein dat je na één keer horen bijblijft. I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It bevat veel meer uitstekende tracks, want met de songwriting skills van Morgan Nagler zit het wel goed. Die skills kregen extra inspiratie door een liefdesbreuk, die nog wat emotionele lading heeft toegevoegd aan de songs. 

De openingstrack van het album past uitstekend in het hokje indierock, maar in de tweede track laat de muzikante uit Los Angeles horen dat ze ook met folky songs uit de voeten kan, al kunnen gruizige gitaren op ieder moment opduiken. Het zorgt ervoor dat I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It gevarieerder klinkt dan de meeste andere indie-albums van het moment. 

Morgan Nagler schrijft toegankelijke songs die makkelijk verleiden, maar het zijn ook eigenzinnige songs met scherpe kantjes en ruwe randjes. Die eigenzinnigheid hoor je ook in de zang op het album. De stem van Morgan Nagler is niet per se mooi, maar het is wel een stem die wat met je doet en een stem die eens anders klinkt dan al die fluisterzachte stemmen in het genre. 

De combinatie van een bijzondere stem, een gevarieerde instrumentatie en ijzersterke songs zorgt ervoor dat ik I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It echt met geen mogelijkheid kan weerstaan. Het knappe van het album is dat alles klopt, maar tegelijkertijd ook ruw klinkt. Dat geldt ook voor de productie van Kyle Thomas (King Tuff), die fraai is, maar ook af en toe een heerlijk lo-fi sfeertje heeft. 

Morgan Nagler nam als muzikante tot dusver genoegen met een plekje op de achtergrond, maar haar debuutalbum is in alle opzichten goed genoeg om een plekje in de spotlights af te kunnen dwingen. In een hele drukke week trok het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante onmiddellijk mijn aandacht, maar I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It is vervolgens snel uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van het moment. Wat heeft Morgan Nagler een prachtig visitekaartje afgegeven. Erwin Zijleman

De muziek van Morgan Nagler is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amnerikaanse muzikante: https://morgannagler.bandcamp.com/album/ive-got-nothing-to-lose-and-im-losing-it.

Review: Maz O'Connor - Love It Is A Killing Thing

De Britse muzikante Maz O’Connor beschikt over het soort engelenstem waarmee je eigenlijk alleen maar traditionele Britse folk kunt maken en dat doet ze dan ook op het mooie Love It Is A Killing Thing
De muziek van Maz O’Connor kreeg tot dusver volgens mij niet heel veel aandacht, maar haar deze week verschenen nieuwe album Love It Is A Killing Thing wordt goed gepromoot. Het album werd me de afgelopen weken meerdere malen aangeprezen, waardoor ik nieuwsgierig was geworden naar de muziek van de Britse muzikante. Maz O’Connor maakt vrij traditionele Britse folk en dat is niet het genre van mijn eerste voorkeur, maar ik vind Love It Is A Killing Thing een prachtig album. De muziek is sober maar smaakvol, de songs zijn niet te zwaar en boven alles beschikt Maz O’Connor over een prachtige stem. Het levert een bijzonder mooi Brits folkalbum op.

Ik heb op de krenten uit de pop al heel vaak opgeschreven dat ik niet zo gek ben op traditionele Britse folk, maar inmiddels heb ik ook al flink wat albums positief gerecenseerd die absoluut thuis horen in dit hokje. Het kan zo zijn dat mijn smaak wat aan het veranderen is, want het afgelopen jaar besprak ik volgens mij meer Britse folkalbums dan in eerdere jaren. 

Nu is het wel nog steeds zo dat ik een duidelijke voorkeur heb voor albums die zich op fraaie wijze weten te ontworstelen aan het strakke keurslijf van het genre, zoals Katherine Priddy eerder deze maand nog zo mooi deed. Maar zo af en toe glipt er ook een wat traditioneler klinkend folkalbum doorheen dat me weet te raken. Love It Is A Killing Thing van Maz O’Connor is zo’n album. 

Ik had nog niet eerder van de Britse muzikante gehoord, terwijl ze inmiddels een respectabel stapeltje albums op haar naam heeft staan. Dat zal te maken met de muziek die ze maakt, want ook Love It Is A Killing Thing is weer een folkalbum dat herinnert aan de rijke tradities van de Britse folk. 

Maz O’Connor beschikt over een stem die is gemaakt voor de Britse folk zoals we die kennen uit vervlogen tijden. Het is een mooie en heldere stem die direct associaties oproept met een aantal grote Britse folkzangeressen uit het verleden. 

Nu vind ik Britse folkzangeressen die aan de traditionele kant van het genre opereren vaak wat plechtig of pastoraal klinken en dat vind ik niet altijd mooi. Ook de stem van Maz O’Connor gaat wel wat deze kant op, maar ik vind de stem van de Britse muzikante vooral heel mooi. Het is een stem die direct zorgt voor de bijzondere sfeer die Britse folk kenmerkt, maar Maz O’Connor zingt ook met veel precisie en met veel gevoel. 

De muziek op het album is vaak aan de sobere kant, waardoor de zang alle aandacht opeist. Dat vraagt wat van de stem van Maz O’Connor, maar wat mij betreft weet ze een album lang makkelijk te overtuigen met haar stem, die af en toe ook nog eens flink de hoogte in kan. 

Zoals de meeste wat traditionelere Britse folkalbums is ook Love It Is A Killing Thing vrij sober ingekleurd. Ik vind het geluid op het album echter wel heel sfeervol en de perfecte ondergrond voor de stem van Maz O’Connor. Het album is voorzien van een akoestisch geluid dat wordt gedomineerd of zelfs uitsluitend bepaald door gitaren, banjo en viool. 

Het snarenwerk is prachtig en klinkt wat mij betreft voldoende vol en ook vol genoeg om andere instrumenten niet te missen. Love It Is A Killing Thing is bovendien voorzien van een fraaie productie waarin de individuele instrumenten goed tot zijn recht komen en de stem van Maz O’Connor alle ruimte krijgt. De Britse muzikante tekende zelf voor de productie van het album en heeft knap werk afgeleverd. 

Qua muziek en zang past Love It Is A Killing Thing perfect binnen de kaders van de traditionele Britse folk en dat doet het album ook met de songs. Het nieuwe album van Maz O’Connor is met bijna 33 minuten aan de korte kant, maar die 33 minuten weet Maz O’Connor mijn aandacht makkelijk vast te houden, wat zeker niet alle traditionele Britse folkies lukt. 

Ik was anderhalve week geleden zeer enthousiast over het nieuwe album van Katherine Priddy, dat de grenzen van de folk continu opzoekt, maar ook deze wat traditionelere variant van Maz O’Connor mag er zeker zijn. Erwin Zijleman

De muziek van Maz O'Connor is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://mazoconnor.bandcamp.com/album/love-it-is-a-killing-thing-album.

Review: Janne Schra - Work Out

Bij een nieuw album van Janne Schra weet je nooit precies waar je aan toe bent en ook op het deze week verschenen Work Out klinkt de Nederlandse muzikante weer totaal anders en wat is het weer mooi
Het is bekend dat Janne Schra beschikt over een bijzonder mooie stem, maar op haar nieuwe album Work Out klinkt haar zang nog wat mooier dan in het verleden. Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van Janne Schra een prachtig album. De Franse producer Albin de la Simone heeft de songs voorzien van een sfeervol geluid dat doet verlangen naar een plekje op een terras in de lentezon van Parijs. De mooie klanken passen verrassend goed bij de zeer persoonlijke teksten van Janne Schra, waarin ook wel wat wolken over drijven. Work Out is het mooist als je er zonder enige afleiding naar kunt luisteren en ieder mooi detail van dit fraaie album kunt horen.

Ik had niet zo heel veel, of eerlijk gezegd helemaal niets met het Nederlandstalige album van Janne Schra, maar over al haar andere albums was en ben ik zeer te spreken. Ik leerde de muziek van de Nederlandse singer-songwriter kennen nadat ze de uiteindelijk zeer succesvolle band Room Eleven had verlaten en haar nieuwe band Schradinova tegen de verwachting in niet erg succesvol bleek. 

Dat laatste blijft lastig te begrijpen, want het in 2010 verschenen India Lima Oscar Victor Echo You is echt een uitstekend album en een album dat een veel beter lot had verdiend. Janne Schra begon in 2013 met het uitbrengen van albums onder haar eigen naam en dat heeft een divers stapeltje albums opgeleverd. 

Het deze week verschenen Work Out is de opvolger van het alweer bijna drie jaar oude The Heart Is Asymmetrical, waarop Janne Schra de pop omarmde en koos voor flink wat elektronica in haar geluid. The Heart Is Asymmetrical klonk bij eerste beluistering misschien als een redelijk doorsnee popalbum, maar dat bleek het uiteindelijk niet. De mooie stem van Janne Schra tilde het album flink op, maar ook de smaakvolle wijze waarop invloeden uit onder andere de soul, funk en jazz waren verwerkt gaven het album een flinke kwaliteitsimpuls. 

Op het deze week verschenen Work Out laat Janne Schra het popgeluid van haar vorige album weer wat achter zich en keert ze terug op vertrouwd terrein, al kun je je bij een veelzijdige muzikante als Janne Schra afvragen of ze een vertrouwd terrein heeft. Work Out is in ieder geval een stuk meer ingetogen dan The Heart Is Asymmetrical en ook het tempo ligt over het algemeen lager (er komt nog één uptempo track voorbij). 

Waar The Heart Is Asymmetrical direct de aandacht trok (en niet per se direct in positieve zin) is Work Out, in ieder geval voor mij, een album dat zich wat minder snel opdringt. Het zorgt ervoor dat het album wat wisselende reacties oproept. Zelf kan ik me inmiddels overigens vinden in de uiterst positieve recensies van het album. 

Vergeleken met het popgeluid van het vorige album heeft Janne Schra gekozen voor een wat duidelijker singer-songwriter geluid en het is nog altijd een geluid waarin plaats is voor uiteenlopende invloeden. Het is ook een geluid dat weer anders klinkt dan we van de Amsterdamse muzikante gewend waren en dat is deels de verdienste van de producer van het album. 

De Franse producer Albin de la Simone, die eerder werkte met Vanessa Paradis en Feist, heeft het album voorzien van een mooi en sfeervol geluid. Het is een geluid dat het lome en dromerige heeft van Parijs in de lente, maar het is ook een stemmig geluid dat goed past bij de persoonlijke songs van Janne Schra, die op Work Out haar leven van een afstandje bekijkt. 

Het doet het allemaal bijzonder aangenaam op de achtergrond, maar Work Out verdient het ook om met volledige aandacht beluisterd te worden. De songs zijn stuk voor stuk knap, de teksten zijn mooi en bijzonder, de muziek op het album streelt continu het oor en Janne Schra zingt op haar nieuwe album echt prachtig. 

Ik reken haar al een aantal jaren tot de beste zangeressen die ons land rijk is, maar op Work Out is de zang nog wat mooier. De stem van Janne Schra gedijt uitstekend in het fraaie geluid van producer Albin de la Simone, die het ultieme geluid heeft gevonden voor de stem van de Nederlandse muzikante. Neem er even de tijd voor en je ervaart de pure klasse van dit album. Erwin Zijleman

De muziek van Janne Schra is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse muzikante: https://janne-schra.bandcamp.com/album/work-out.

Work Out van Janne Schra is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Tenderness - True

De coronapandemie inspireerde de Britse muzikante Katy Beth Young tot het schrijven van een aantal persoonlijke songs, die nu zijn terechtgekomen op True, het prachtige debuutalbum van haar soloproject Tenderness
Katy Beth Young maakte samen met Rosa Slade een aantal albums onder de naam Peggy Sue, maar de coronapandemie gooide roet in het eten. De Britse muzikante schreef in haar eentje een aantal songs en deze songs zijn te horen op het deze week onder de naam Tenderness uitgebrachte album True. Het zijn songs met veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar de songs van Katy Beth Young hebben ook een Brits en soms wat steviger geluid. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig en dat geldt ook voor de stem van Katy Beth Young, die de wat melancholische songs op True met veel gevoel vertolkt. Het levert een bijzonder mooi album op, dat het op de nog even donkere avonden van het moment echt prachtig doet.

Er zijn deze week veel meer interessante albums verschenen dan ik in een week kan bespreken op de krenten uit de pop, maar over True van Tenderness heb ik geen moment getwijfeld. Het album had me echt binnen een minuut te pakken met zeer sfeervolle klanken en een bijzonder mooie stem. 

Vervolgens kon ik op zoek naar informatie over Tenderness, want het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord. Tenderness blijkt het alter ego van de Britse muzikante Katy Beth Young. Ook dat is een naam die niet direct een belletje deed rinkelen, maar de onderzoeker, schrijver en muzikante uit Londen maakte met haar band Peggy Sue een album dat ik zestien jaar geleden besprak op de krenten uit de pop. 

Peggy Sue maakte uiteindelijk vier albums, maar na het positief besproken debuutalbum verloor ik de band helaas uit het oog. Ik ben blij dat ik de muziek van Katy Beth Young nu weer heb opgepikt, want True van Tenderness is een bijzonder mooi album, dat me steeds dierbaarder wordt. 

Het is een album waarvoor het zaadje werd geplant tijdens de coronapandemie, die het leven van muzikanten tussen 2020 en 2022 moeilijk maakte. Katy Beth Young zat in haar appartement in Londen en begon met het schrijven van songs. De een paar jaar geleden al opgenomen ruwe demo’s werden uiteindelijk uitgewerkt tot de songs die zijn terechtgekomen op True. 

True heeft deze week concurrentie van stapels andere albums en moet het vooralsnog stellen zonder al te veel aandacht. In de ene recensie die ik van het album ben tegengekomen wordt het een Americana album genoemd. Dat vind ik persoonlijk niet helemaal passen, maar ik heb geen goed alternatief. 

Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben inderdaad hun weg gevonden naar het eerste album van Tenderness, maar Katy Beth Young heeft er allerlei invloeden aan toegevoegd, variërend van Britse folk tot indierock. Het zorgt ervoor dat True een onderscheidend geluid heeft en dat is in het enorme aanbod van het moment winst. 

Katy Beth Young begon een paar jaar geleden met vrij ruwe demo’s, maar heeft uiteindelijk flink wat muzikanten ingeschakeld voor het debuutalbum van haar project. Gitaren spelen een voorname rol op het album en het zijn de soms wat ruwe gitaarakkoorden die meestal een prominente plek hebben gekregen in de mix, maar op de achtergrond zijn veel instrumenten toegevoegd, waaronder strijkers, synths en een pedal steel. 

Het levert een geluid op dat een groot deel van de tijd vooral Amerikaans klinkt, maar in de ruwe randjes die de Britse muzikante heeft toegevoegd aan haar geluid klinken ook wel wat Britse invloeden door. Ik vind de muziek op True echt heel mooi, maar de stem van Katy Beth Young is nog wat mooier. Het is een krachtige stem, maar de muzikante uit Londen zingt ook met veel precisie en gevoel. 

Dat gevoel heeft een oorsprong, want Katy Beth Young kreeg naast de coronapandemie nog wat meer ellende te verwerken de afgelopen jaren, wat heeft gezorgd voor flink wat melancholie in de songs. Die melancholie wordt nog wat zwaarder aangezet wanneer een compleet koor wordt ingeschakeld, maar ook als de muziek ingetogen is en alles van de stem van Katy Beth Young moet komen grijpt ze je makkelijk bij de strot. 

Een album moet in deze drukke releaseweken een beetje geluk hebben om op te vallen en dat heeft True in de eerste dagen na de release nog niet, maar wat ben ik blij met dit ontroerend mooie en ook ijzersterke album. Erwin Zijleman

De muziek van Tenderness is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://tenderness.bandcamp.com/album/true.

Review: Townes Van Zandt - Townes Van Zandt (1969)

Townes Van Zandt is al bijna 30 jaar niet meer onder ons en maakte zijn beste albums meer dan 50 jaar geleden, maar het zijn uitstekende albums die veel invloed hebben gehad op talloze singer-songwriters en er nog steeds toe doen
De naam Townes Van Zandt ken ik al heel lang, maar ik luisterde pas enige tijd geleden naar zijn muziek. De Amerikaanse muzikant, die veel te jong overleed, maakte aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 zijn beste albums, waaronder zijn titelloze derde album uit 1969 en dat vind ik persoonlijk zijn beste. Het is een typisch jaren 60 folk- en singer-songwriter album, maar de wijze waarop Townes Van Zandt zijn songs vol mooie verhalen vertelt dwingt nog altijd respect af. De inkleuring van de songs was lange tijd voer voor discussie, maar het net wat vollere geluid zorgt ervoor dat het album uit 1969 de tand des tijds net wat makkelijker kan doorstaan. Een onbetwiste klassieker.

Ik begon eigenlijk pas in de jaren 90 serieus naar albums van singer-songwriters te luisteren en had in eerste instantie een voorkeur voor de grote namen uit de Britse popmuziek. Later kwam daar een beperkt aantal Amerikaanse grootheden bij, onder wie Bob Dylan, die me lang bezig hield met een enorme stapel albums. 

Aan de muziek van Townes Van Zandt was ik tot voor kort eerlijk gezegd nooit echt toegekomen. Ik ken zijn songs vooral van de vertolkingen van anderen, waaronder bijvoorbeeld Steve Earle, die een album vol met songs van Townes Van Zandt opnam (Townes uit 2009). 

Ik ben een tijdje geleden dan eindelijk serieus gaan luisteren naar de muziek van de singer-songwriter, die in 1997 op slechts 52-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval. Ik ken nog altijd slechts een aantal albums van de Amerikaanse legende, die tussen 1968 en 1997 een flinke stapel albums uitbracht. Mijn favoriete Townes Van Zandt album is vooralsnog zijn titelloze album uit 1969. 

Het was destijds het derde album van de Texaanse muzikant, die zijn thuisbasis Houston pas in de tweede helft van de jaren 70 zou verruilen voor Nashville, Tennessee. Het titelloze album uit 1969 werd gemaakt tijdens een zeer productieve periode, waarin Townes Van Zandt in een paar jaar tijd een handvol uitstekende albums zou maken. 

Het titelloze album van Townes Van Zandt is een singer-songwriter album van een soort dat tegenwoordig niet of nauwelijks meer wordt gemaakt. Het is een album waarop de verhalen minstens even belangrijk zijn als de songs, de muziek en de zang. Townes Van Zandt vertelt op zijn derde album mooie verhalen en heeft ze verpakt in het soort folk- en countrysongs dat destijds gemeengoed was. 

In de basis draait alles om de stem van de Amerikaanse muzikant en om het akoestische gitaarspel op het album. Het is fraai en zowel akoestisch als elektrisch ‘fingerpicking’ gitaarspel, dat het album ondanks de eenvoud voorziet van een mooi en ruimtelijk geluid. Townes Van Zandt vond het sobere geluid zelf ook voldoende, maar de producer van het album heeft hier en daar nog wat accenten toegevoegd. 

Ik vind de subtiele accenten van onder andere viool, mondharmonica en percussie persoonlijk mooi en functioneel, maar hierover zijn de meningen verdeeld. Het album uit 1969 klinkt misschien wat anders dan andere folkalbums uit die tijd, maar met de blik van nu is het een nog altijd behoorlijk sober klinkend album. 

Het is een album waarop de stem van Townes Van Zandt centraal staat en het is een stem die ik al bij eerste beluistering van zijn albums behoorlijk indrukwekkend vond. Het is een stem die de mooie verhalen op het album op even indrukwekkende als indringende wijze voordraagt en het is een stem die de aandacht een album lang weet op te eisen. 

Ook de kwaliteit van de songs op het album is hoog en het is dan ook niet zo gek dat meerdere songs op het album zijn uitgegroeid tot Townes Van Zandt klassiekers. Natuurlijk klinkt een inmiddels ruim 55 jaar oud album enigszins gedateerd, maar het is een album waar ik de laatste tijd graag naar luister en dat op zich weinig van zijn kracht heeft verloren. 

Townes Van Zandt was voor mij nog niet eens zo heel lang geleden alleen bekend als een cultheld en als inspiratiebron voor vele singer-songwriters, maar inmiddels is het ook voor mij een groot muzikant, die niet voor niets tot de allergrootsten wordt gerekend. Erwin Zijleman

Townes van Zandt van Townes van Zandt is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

Review: Cut Worms - Transmitter

De muziek van Cut Worms bleef in het verleden vaak in de jaren 50 en 60 steken, maar samen met producer Jeff Tweedy schuift Max Clarke op zijn vierde album Transmitter flink op richting muziek uit de jaren 70
De muzikale en vooral vocale erfenis van Don en Phil Everly is de afgelopen jaren in goede handen. Ook Max Clarke, de man achter Cut Worms, droeg op zijn eerste albums een steentje bij, maar op het deze week verschenen album Transmitter zijn de invloeden uit de hoogtijdagen van The Everly Brothers naar de achtergrond verdwenen. De Amerikaanse muzikant nam het nieuwe album van Cut Worms op in de studio van Jeff Tweedy in Chicago en de voorman van Wilco schoof vervolgens zelf aan als producer. Veel songs op Transmitter ademen muziek uit de jaren 60 en vooral de jaren 70, maar het klinkt nergens als oubollige retro. Wederom een knap album van Cut Worms.

Cut Worms is een project van de Amerikaanse muzikant Max Clarke, die in 2018 voor het eerst van zich liet horen met het album Hollow Ground. Het is een album dat zich vooral liet inspireren door muziek uit de jaren 50 en 60 en dat klonk als een album dat op de dag van de release ook al zestig jaar oud had kunnen zijn. 

Cut Worms werd in 2018 en in de jaren die volgden op dezelfde hoop gegooid als de albums van onder andere The Cactus Blossoms, The Brother Brothers, Jamestown Revival en The Milk Carton Kids. Dat zijn allemaal duo’s die geen geheim maakten van hun bewondering voor de legendarische stemmen en harmonieën van The Everly Brothers en ook in de muziek van Cut Worms hoorde je de inspiratie van Don en Phil Everly, ook al is Max Clarke maar in zijn uppie. 

Op het debuutalbum van Cut Worms lag het zwaartepunt nog op invloeden uit de jaren 50, maar op Nobody Lives Here Anymore uit 2020 en het titelloze album uit 2023 schoof Max Clarke voorzichtig op in de tijd, overigens zonder voorbij de jaren 70 te geraken. Met Transmitter is deze week het vierde album van Cut Worms verschenen en ook het nieuwe album van Max Clarke ademt nostalgie. 

In de afgelopen jaren is de muziek van Cut Worms echter wel flink veranderd. Ik hoor de jaren 50 niet meer terug op Transmitter en ook de echo’s van de muziek van The Everly Brothers zijn verdwenen. Transmitter klinkt veel vaker als een album uit de jaren 70, al past de nieuwe muziek van Cut Worms ook prima in de huidige tijd. 

Max Clarke tourde in 2024 met Cut Worms als support act van Wilco en hij heeft kennelijk indruk gemaakt op Wilco-voorman Jeff Tweedy. Na de tour doken de twee de studio van Jeff Tweedy in Chicago in en dat heeft geleid tot Transmitter. Het is een album dat in de week van de release op zeer positieve recensies kan rekenen en daar kan ik me wel in vinden. 

Jeff Tweedy heeft het album samen met Max Clarke voorzien van een aangenaam geluid, waarin de gitaren domineren en waarin een jaren 70 vibe nooit ver weg is. Het is een geluid waarin af en toe wel iets van Wilco is te horen, maar Transmitter ligt ook in het verlengde van het vorige album van Cut Worms. 

Dat laatste ligt voor een belangrijk deel aan de stem van Max Clarke, die ook op het vierde album van Cut Worms weer makkelijk overtuigt met zijn karakteristieke stem. Het is een stem die al wat nostalgie toevoegt aan zijn songs en het is een stem die door Jeff Tweedy is gecombineerd met een perfect passend geluid, dat fraai schakelt tussen de jaren 60 en 70 en ook nog een vleugje alt-country uit de jaren 90 toevoegt. 

Ik was al zeer gecharmeerd van de vorige albums van Cut Worms, maar vergeleken met deze albums is Max Clarke gegroeid als songwriter. Bovendien heeft de muzikant uit Brooklyn, New York, een wat duidelijker eigen geluid, dat niet meer vergelijkbaar is met het geluid van het bovengenoemde vergelijkingsmateriaal uit het verleden. 

Ik weet zeker dat Transmitter het in de lentezon van een aantal dagen geleden nog beter had gedaan, want het lijkt me een heerlijk album voor aangename lentedagen en warme zomeravonden. Daar hoeven we niet op te wachten, want met de muziek van Cut Worms door de speakers stijgt de gevoelstemperatuur alvast met een paar graden. Transmitter is het beste album van Cut Worms tot dusver en dat zegt wat. Erwin Zijleman

De muziek van Cut Worms is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://cutworms.bandcamp.com/album/transmitter.

Transmitter van Cut Worms is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (clear red), 34,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Romy Liz Rose - I Am June

Romy Liz Rose liet de afgelopen maanden al van zich horen met twee indrukwekkende EP’s, maar met haar debuutalbum I Am June schaart ze zich definitief onder de beste vrouwelijke singer-songwriters van het moment
Luister alleen naar de prachtige openingstrack The Remedy en je bent waarschijnlijk al verkocht. De pedal steel zorgt voor ruimtelijke en wonderschone klanken en ook de stem van Romy Liz Rose pakt je direct in. De lat ligt met de openingstrack direct hoog, maar de Rotterdamse muzikante houdt het hoge niveau op de rest van het album makkelijk vast. I Am June overtuigt niet alleen met de muziek en de zang, maar overstijgt ook op knappe wijze genres en maakt bovendien indruk met mooie maar ook zeer persoonlijke songs. Er verschijnen momenteel nogal wat albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters, maar I Am June kan met de beste albums mee, nationaal en internationaal.

We hebben in Nederland momenteel absoluut geen gebrek aan talentvolle jonge vrouwelijke singer-songwriters. Het is daarom flink dringen in het genre, maar voor een supertalent is altijd plek. Dat Romy Liz Rose een supertalent is liet ze al horen op de EP’s die ze het afgelopen half jaar uitbracht. Dat haar deze week verschenen debuutalbum I Am June een prachtig album is geworden is daarom geen verrassing. Een deel van de songs op het album is immers al bekend van deze EP’s, maar toch weet Romy Liz Rose me te verrassen met haar debuutalbum. 

Er lopen niet alleen in Nederland veel getalenteerde jonge vrouwelijke singer-songwriters rond, maar ook internationaal is de concurrentie al jaren enorm groot. Probeer dan nog maar eens te komen met een geluid dat anders klinkt, maar het is Romy Liz Rose wat mij betreft gelukt. 

Het alter ego van de uit Zwanenburg afkomstige maar inmiddels Rotterdamse singer-songwriter Romy Laarhoven begint met ingrediënten uit de inmiddels beproefde recepten van de indiepop en indiefolk van het moment. Ze zingt zacht maar ook met veel gevoel, ze kiest voor een vol en warm geluid en ze schrijft persoonlijke songs die niet vies zijn van flink wat melancholie door een liefdesbreuk en waarin het volwassen worden centraal staat. 

Dat klinkt als een typisch ‘coming of age’ of breakup indiepop album en ook het etiket ‘sad girl pop’ zal snel uit de kast worden getrokken. En toch is I Am June geen moment een standaard indiefolk of indiepop album. Romy Liz Rose maakt op haar debuutalbum een aantal opvallende keuzes die het album ver boven de middelmaat doen uitstijgen. 

Wat direct opvalt bij beluistering van I Am June is de grote rol voor de pedal steel. Het is een instrument dat niet mag ontbreken op een goed countryalbum, maar dat is I Am June niet. De pedal steel voorziet de songs van Romy Liz Rose niet alleen van zeer sfeervolle klanken, maar laat ook nog wat extra wolken melancholie overdrijven op het album. 

De pedal steel staat centraal op het debuutalbum van de Rotterdamse muzikante, maar ook de overige inkleuring van haar songs is prachtig. De songs op I Am June zijn voorzien van een verzorgd en aangenaam warm geluid, dat zich steeds weer als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Het is een geluid dat mij direct wist te betoveren, maar het is ook een geluid dat op hele knappe wijze bruggen slaat tussen aan de ene kant de indiepop en aan de andere kant de indiefolk en Amerikaanse rootsmuziek. 

Door de prachtige muziek op I Am June werd ik direct gegrepen door het eerste album van Romy Liz Rose, maar haar stem maakt de verleiding van het album nog wat groter en intenser. De zang op het album doet af en toe denken aan Phoebe Bridgers in haar mooiste songs, maar Romy Liz Rose leunt wat meer tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan, wat gevoel en doorleving toevoegt aan haar stem, die ik schaar onder de mooiste stemmen van het moment. Het is een stem die in de overigens wonderschone productie prachtig meebeweegt met de ruimtelijke klanken van de pedal steel. 

De songs op I Am June waren zoals gezegd al deels bekend, maar ook de resterende songs op het album zijn van hoge kwaliteit en onderstrepen het grote talent van Romy Liz Rose. In Nederland mogen we ontzettend trots zijn op een singer-songwriter met de allure van de Rotterdamse muzikante, maar ook internationaal kan I Am June zich meten met het beste dat momenteel voorhanden is. Erwin Zijleman

I Am June van Romy Liz Rose is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: waterbaby - Memory Be A Blade

waterbaby is het alter ego van de Zweedse muzikante Kendra Egerbladh, die met haar debuutalbum Memory Be A Blade een album heeft gemaakt dat veel spannender en interessanter is dan het op het eerste gehoor lijkt
Er verschenen de afgelopen week echt heel veel nieuwe albums, waarvan er vast flink wat tussen wal en schip vallen. Dat mag niet gebeuren met Memory Be A Blade van de Zweedse muzikante waterbaby. Het is een album dat direct aangenaam klinkt, maar het is ook een album vol groeipotentie. Die zit hem in de bijzondere inkleuring van de songs op het album en in de soepele wijze waarop waterbaby schakelt tussen genres, maar ook de stem van de Zweedse muzikante draagt bij aan het hoge niveau van het album. Het is een album dat bijna niet in een hokje is te duwen, wat de songs van waterbaby nog wat mooier en indrukwekkender maakt. Mis het niet!

De muziek van waterbaby werd in het verleden meestal ingedeeld in het hokje bedroom pop. Dat is een genre waar ik af en toe wel een zwak voor heb, maar de uiterst ingetogen en wat lome popliedjes in het genre vervelen me meestal ook vrij snel. Zelf ken ik de muziek van waterbaby overigens pas heel kort, want ik luister eigenlijk alleen naar albums en het deze week verschenen Memory Be A Blade is het eerste album van de Zweedse muzikante. 

Achter waterbaby gaat de in Stockholm geboren en getogen Kendra Egerbladh schuil. Op haar debuutalbum hoor je nog wel dat ze een verleden heeft in de bedroom pop, maar ze is het genre inmiddels op alle terreinen ontgroeid. De songs op Memory Be A Blade hebben nog wel het lome tempo en het intieme karakter van de meeste songs in het hokje bedroom pop, maar het zijn ook songs die overlopen van spanning en dat is niet iets dat ik associeer met het genre. 

Ik kende de naam waterbaby zoals gezegd niet en er was wat geluk en toeval voor nodig om de Zweedse muzikante te ontdekken, maar sindsdien intrigeert haar debuutalbum me hopeloos. Het is een album waar ik maar één ding op heb aan te merken en dat is dat het met nog net geen 26 minuten aan de korte kant is. 

In die kleine 26 minuten komen acht songs voorbij en het zijn songs waarin alles bij elkaar genomen meer gebeurt dan op een album van de dubbele lengte. Kendra Egerbladh houdt het tempo op het eerste album van waterbaby zoals gezegd laag, maar binnen een beperkte bandbreedte varieert ze er flink op los. 

Subtiele verschillen in ritme hebben verrassend veel effect en hetzelfde geldt voor de subtiele variatie in de instrumentatie op het album. Het is een album dat ik uiteindelijk zelf niet zou voorzien van het etiket bedroom pop, maar het is niet evident welk etiket het dan wel zou moeten zijn. De muziek op Memory Be A Blade is soms jazzy, neigt soms naar R&B, maar bevat ook ingetogen folky passages. Misschien volstaat pop, maar dat is weer een wat saai label voor een enerverend album als het debuutalbum van waterbaby. 

Het is niet eens zo makkelijk om te beschrijven wat het debuutalbum van de muzikante uit Stockholm zo enerverend maakt. Het zal hem deels zitten in de muziek op het album. Het is muziek die soms genoeg heeft aan een paar subtiele gitaarakkoorden en donkere pianoklanken, maar Memory Be A Blade leunt ook op flink wat strijkers en blazers en heeft bovendien een belangrijke rol weggelegd voor percussie. 

De muziek op het debuutalbum van waterbaby klinkt vaak op een of andere manier bekend in de oren, maar zoekt ook nadrukkelijk het avontuur. De instrumentatie op het album verschiet vaak van kleur en schakelt hiermee dan direct over naar een ander genre. Het levert bijzondere wendingen op in de songs, die me mede hierdoor steeds dierbaarder worden. 

Dat worden ze ook door de stem van Kendra Egerbladh, die vaak zacht zingt, maar ook beschikt over een imposante soulstem. Memory Be A Blade klinkt soms als een toegankelijk popalbum, maar is ook een vat vol tegenstrijdigheden dat iedere keer als ik er naar luister nog net wat meer intrigeert. Het debuutalbum van waterbaby is deze week een wat anonieme release, maar dit is echt een bijzonder album. Erwin Zijleman

De muziek van waterbaby is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zweedse muzikante: https://waterbabyonline.bandcamp.com/album/memory-be-a-blade.

Memory Be A Blade van waterbaby is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (pearl arctic), 32,99 euro

CD, 17,99 euro