Review: Protomartyr - Hotel Usona

De Amerikaanse band Protomartyr geeft inmiddels al zeven albums een unieke draai aan postpunk uit het verleden en doet dat op het deze week verschenen album Hotel Usona met werkelijk weergaloze blazersarrangementen.
Ik denk bij de Amerikaanse band Protomartyr altijd dat ik nu wel weet wat ik kan verwachten van de band uit Detroit, maar bij ieder nieuw album volgt weer een sensationele verrassing. De band koos dit keer voor topproducer Dave Fridmann voor wie je bij een verrassing altijd aan het juiste adres bent. Die verrassing komt dit keer vooral van zijn zoon Jon Fridmann, die de muziek van Protomartyr heeft voorzien van behoorlijk uitbundige blazersarrangementen. Dat lijkt een wonderlijke combinatie met de postpunk van Protomartyr, maar deze postpunk was altijd al eigenzinnig en doet er op Hotel Usona nog een schepje bovenop. Ik heb niet zo gek veel meer met postpunk, maar dit album is weer sensationeel goed.

Ik ben maar zelden enthousiast over postpunk albums van het moment. Ik vind ze vaak te schreeuwerig en als er wordt gekozen voor nerveuze praatzang haak ik nog wat sneller af. Hiernaast zijn er de postpunkalbums die me op zich wel bevallen, maar die eigenlijk niets toevoegen aan de postpunk die in de late jaren 70 en vroege jaren 80 werd gemaakt. 

Er is echter één band die me album na album weet te verrassen en dat is de Amerikaanse band Protomartyr. De band uit Detroit, Michigan, maakt sinds 2012 albums die absoluut zijn te karakteriseren als postpunk albums, maar de band voegt keer op keer iets toe aan alles dat er al is in het genre. 

Het leverde een aantal geweldige albums op, waarvan The Agent Intellect (2015), Relatives in Descent (2017) en Ultimate Success Today (2020) mijn favorieten zijn, maar de andere albums doen er nauwelijks voor onder. Deze week verscheen het zevende album van Protomartyr en ook Hotel Usona is weer een geweldig album. 

Het is wederom een album dat deels klinkt als een postpunk album, maar dat ook een unieke wending geeft aan de postpunk die we sinds de late jaren 70 kennen. Met name in het baswerk en in de zang hoor je invloeden uit de klassieke postpunk. De basloopjes zijn zwaar aangezet en dat geldt ook voor de zang, die in de meest heftige momenten op het album met veel venijn wordt uitgespuugd. 

Ook in het gitaarwerk hoor ik wel wat ingrediënten die we kennen uit de postpunk, maar je hoort ook dat de gitarist van de band er allerlei invloeden bij sleept. Nog opvallender is het fantastische drumwerk, dat bijdraagt aan de solide basis, maar ook continu een bijzondere draai geeft aan de songs van Protomartyr. 

Het zijn songs waarin soms ook wordt gekozen voor stemmige pianoklanken en zo zijn er nog wel meer verrassingen te horen in het geluid van de band, die op haar vorige album nog met enige regelmaat de pedal steel inzette. Het levert soms complexe songs op, die in een aantal gevallen niet zouden misstaan in de soundtrack van een film. 

Op de vorige albums van Protomartyr was er al vaak een prominente rol voor de saxofoon, ook al geen instrument dat je vaak tegenkomt op postpunk albums. Op Hotel Usona duiken nog veel meer blazers op, waardoor het postpunk geluid van de Amerikaanse band nog wat unieker klinkt dan in het verleden. Luister naar een weergaloze track als The Knife Dream en je begrijpt precies wat ik bedoel. Het klinkt af en toe zo anders dan de postpunk die werd uitgevonden in de late jaren 70 dat je Hotel Usona met alleen het label postpunk wat te kort doet. 

De weergaloze blazersarrangementen houden je continu op het puntje van de stoel, maar ook de productie van het album is sensationeel. Voor deze productie deed de band uit Detroit een beroep op niemand minder dan Dave Fridmann, die geweldige dingen deed voor The Flaming Lips. De Amerikaanse topproducer heeft het album voorzien van een heftig geluid, maar het is ook een sfeervol geluid, met name door de fascinerende blazers, waarvoor zijn zoon Jon tekent. 

De zang is me af en toe wat te heftig, maar waar de meeste zang op postpunk albums me tegenstaat, weet de zang op Hotel Usona me wel altijd te raken. Ik weet sinds een jaar of tien dat ik de albums van Protomartyr maar beter niet kan missen, maar Hotel Usona heeft me desondanks weer zeer aangenaam verrast. Erwin Zijleman

De muziek van Protomartyr is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://protomartyr.bandcamp.com/album/hotel-usona.

Hotel Usona van Protomartyr is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (gold), 29,99 euro

LP, 24,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Penelope Isles - 3

De eerste twee albums van het Britse duo Penelope Isles sneeuwden helaas wat onder, maar de zonnige maar ook interessante songs op het derde album van Jack en Lily Wolter verdienen echt alle aandacht, zeker in de nazomer van het moment.
Ik ontdekte het in 2019 verschenen debuutalbum van Penelope Isles min of meer bij toeval, maar ik was zo onder de indruk van de muziek van het tweetal uit Brighton dat ik Jack en Lily Wolter ben blijven volgen. Het tweede album van Penelope Isles was misschien nog wel beter, maar sindsdien bleef het lang stil, al was er wel de productie van het geweldige maar helaas door haar dood overschaduwde album van Nell Smith. Nog niet eens zo heel lang geleden verscheen er ook nog een soloalbum van Lily Wolter, maar gelukkig had ze ook nog tijd voor een nieuw album van het duo dat ze met haar broer Jack vormt. En 3 valt zeker niet tegen, want ook dit keer zijn de songs van de twee behoorlijk onweerstaanbaar.

Het Britse duo Penelope Isles leverde met Until the Tide Creeps In uit 2019 en Which Way to Happy uit 2021 twee bijzonder aangename albums af. Het duo dat bestaat uit broer en zus Jack en Lily Wolter vermaakt op deze albums met zonnig klinkende popsongs, al drijft er af en toe ook een donkere wolk over. 

Het zijn niet de enige wapenfeiten van de twee, want Lily Wolter leverde pas een paar maanden geleden een soloalbum af onder de naam My Precious Bunny (A Moment In My Eyes) en Jack en Lily Wolter ontfermden zich over en produceerden het debuutalbum van de pas 17 jaar oude Nell Smith, die vlak voordat het album werd uitgebracht verongelukte. 

Deze week keert Penelope Isles na een afwezigheid van vijf jaar terug met het derde album van het duo uit Brighton en het is wederom een bijzonder aangenaam klinkend album. Het album heeft de eenvoudige titel 3 meegekregen, maar verder kiest Penelope Isles nergens voor de makkelijkste weg. 

3 ligt qua invloeden in het verlengde van de vorige twee albums, want ook op het nieuwe album van Jack en Lily Wolter klinkt de muziek van Penelope Isles vaak licht en zomers, maar is er ook ruimte voor wat donkerdere en gruizige momenten. Ook de mix van invloeden op de albums van het Britse duo klinkt inmiddels bekend. Ook het nieuwe album bevat onmiskenbaar invloeden uit de dreampop, maar ook invloeden uit de psychedelica spelen een belangrijke rol in de muziek van Penelope Isles. 

Dat de songs op 3 zonnig en ontspannen klinken is niet zo gek. Jack en Lily Wolter zijn gek op surfen en schreven de songs voor het nieuwe album tijdens een surftrip in Portugal. Dat er af en toe een donkere wolk overdrijft is ook niet zo gek, want het album werd uiteindelijk opgenomen in Schotland. 

In mijn recensie van Which Way to Happy gaf ik aan dat ik het album bij eerste beluistering een muzikale suikerspin vond. Het was heerlijk zoet, maar het was ook zo weg als je je tanden er in zette. Toen ik het album vaker had gehoord verdween de suikerspin associatie als sneeuw voor de zon, want de songs van Penelope Isles zijn niet alleen heel aangenaam, maar zitten ook knap in elkaar. Het is niet anders op 3 dat vol staat met songs die onmiddellijk verleiden, maar ook steeds mooier en interessanter worden. Het zijn tegelijkertijd ook tijdloos klinkende popsongs die nog veel meer invloeden bevatten dan je bij eerste beluistering hoort. 

Zeker in de uitbundig schijnende herfstzon van het moment zijn de nieuwe songs van Penelope Isles nauwelijks te weerstaan, maar net als zijn twee voorgangers is ook 3 een album dat langer mee gaat dan een paar zomerse dagen. Ik was zeer gecharmeerd van de eerste twee albums van het duo uit Brighton, maar ik vind 3 nog wat overtuigender dan Until the Tide Creeps en Which Way to Happy. 

De stemmen van Jack en met name Lily Wolter klinken nog wat lomer en verleidelijker en met name het soms wat stevigere gitaarwerk zorgt voor mooie contrasten met de zoete vocalen. Met name in de wat meer psychedelisch klinkende songs op het album heeft 3 een heerlijk bedwelmende werking. Het is veel te lang stil geweest rond Penelope Isles, maar op hun nieuwe album laat het Britse duo horen dat de muzikale chemie tussen Jack en Lily Wolter gelukkig nog niet is verdwenen. Erwin Zijleman

De muziek van Penelope Isles is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Britse duo: https://penelopeisles.bandcamp.com/album/3.

Review: Julia Jacklin - The Gem

The Gem is alweer het vierde album van de Australische muzikante Julia Jacklin en net als zijn voorgangers blinkt het uit door kwalitatief hoogstaande songs die zowel muzikaal als vocaal verrassend veelzijdig zijn.
Julia Jacklin vult nog niet de grote concertzalen en heeft ook niet de streamingaantallen van de grote namen in de indiemuziek van het moment, maar in kwalitatief opzicht doet ze niet onder voor de besten in het genre. Dat liet ze horen op haar vorige twee albums Crushing en PRE PLEASURE, die terecht opdoken in menig jaarlijstje. Het deze week verschenen album The Gem werd opgenomen met bescheiden middelen en rammelt net wat meer dan het vorige album, maar dat heeft zijn charme. Aan de kwaliteit van de songs van Julia Jacklin is niets veranderd en ook haar stem klinkt weer onweerstaanbaar mooi op The Gem, dat uiteraard ook zo veelzijdig klinkt als we inmiddels van Julia Jacklin verwachten.

Vanuit het verre Australië trek je misschien net wat minder makkelijk de aandacht dan vanuit Europa of de Verenigde Staten, maar de drie albums die de Australische muzikante Julia Jacklin de afgelopen jaren maakte, horen wat mij betreft tot het allerbeste dat de indierock en indiepop momenteel te bieden hebben. 

Op haar debuutalbum Don’t Let the Kids Win laat Julia Jacklin direct al horen hoe goed ze is. De songs op het album bestrijken het hele spectrum van verstilde folksongs tot gruizige rocksongs en het zijn songs die zich stuk voor stuk direct opdringen. De muzikante uit Sydney en later Melbourne beschikt ook nog eens over een zeer aansprekende stem, die haar songs nog wat mooier en verslavender maakt. 

Het debuutalbum van Julia Jacklin stond bol van de belofte, maar die belofte maakt ze meer dan waar op het in 2019 uitgebrachte album Crushing. Het is een indringend breakup album, maar ook op Crushing klinken de songs van Julia Jacklin weer zeer veelzijdig en het zijn bovendien songs waarin de Australische muzikante haar geluid verder heeft geperfectioneerd. 

Crushing haalde mijn jaarlijstje en hierin dook in 2022 ook haar derde album PRE PLEASURE op. Het in Canada opgenomen derde album van Julia Jacklin kiest vooral voor ingetogen songs en laat bovendien wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek horen, een volgend genre dat ze makkelijk naar haar hand zet. Door de inzet van topproducer Marcus Paquin, muzikanten van The Weather Station en arrangeur Owen Pallett klinkt het derde album van Julia Jacklin prachtig, maar ze heeft ook haar unieke eigen geluid behouden. 

Ondanks de geweldige eerste drie albums zat Julia Jacklin na haar derde album even zonder platencontract. Er was dit keer daarom geen geld voor dure studiotijd en een producer van naam en faam, waardoor het deze week verschenen nieuwe album The Gem werd opgenomen in een studio boven een club in Melbourne, waar naast haar band ook co-producer Robert Muinos, toevallig ook de eigenaar van de studio, aanschoof. 

Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen, want The Gem is verschenen op het roemruchte 4AD label, maar je hoort op The Gem wel hoe het album is opgenomen. Het klinkt allemaal wat losser en spontaner en soms ook wat ruwer en net wat meer lo-fi. Aan de andere kant is ook The Gem weer een typisch Julia Jacklin album, want ook dit keer hoor je uiterst ingetogen folksongs en songs die meer de kant van de indierock op gaan en songs die genoeg hebben aan spaarzame arrangementen en songs die rijkelijker zijn versierd. Het zijn songs die soms bijzonder makkelijk in het gehoor liggen, maar zeker de wat meer ingetogen songs vragen wat meer aandacht van de luisteraar. 

The Gem klinkt misschien wat minder mooi en verzorgd dan het vorige album van Julia Jacklin, maar een aantal dingen zijn niet veranderd. Ook The Gem is weer een lekker veelzijdig album met aansprekende songs en met een hoofdrol voor de bijzonder aangename stem van de Australische muzikante. 

Julia Jacklin laat ook op The Gem weer horen dat ze mee kan met de besten binnen de indiefolk, indiepop en indierock van het moment en ze heeft een album gemaakt dat over een paar maanden, en net als haar vorige albums, zeker niet misstaat in de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

De muziek van Julia Jacklin is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikante: https://juliajacklin.bandcamp.com/album/the-gem.

The Gem van Julia Jacklin is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 26,99 euro

LP, 26,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: CHARLOT - Evenings are for Falling in Love

De Nederlandse muzikante Lotte Mulder maakte in 2024 onder de naam CHARLOT een prachtig debuutalbum en laat met haar deze week verschenen tweede album Evenings are for Falling in Love horen dat het fraaie debuut geen toevalstreffer was.
Luister naar Evenings are for Falling in Love en je hoort een album dat anders klinkt dan alle andere albums van het moment. CHARLOT maakte al indruk met haar inmiddels bijna twee jaar oude debuutalbum, maar heeft het bijzondere geluid van dat album verrijkt met nieuwe impulsen. Het klinkt af en toe wat toegankelijker dan op het debuutalbum, maar CHARLOT graaft nog altijd dieper dan de meeste andere muzikanten van het moment. Evenings are for Falling in Love klinkt aangenaam maar prikkelt ook continu de fantasie met bijzondere muziek en met de mooie stem van de Nederlandse muzikante, die ook in haar teksten diepgang laat horen. Wat een talent deze CHARLOT.

In de laatste maand van 2024 besprak ik het ruim een maand eerder verschenen debuutalbum van CHARLOT. Het alter ego van de Nederlandse muzikante Lotte Mulder liet zich voor haar album Lost Like Alice naar verluidt inspireren door het boek Alice's Adventures in Wonderland. Dat hoor je ook wel, want het debuutalbum van CHARLOT klinkt vaak beeldend en sprookjesachtig. 

CHARLOT maakt op haar debuutalbum indruk met een bijzonder geluid, waarin klassiek aandoende klanken worden gecombineerd met flink wat elektronica en een goed gevoel voor aanstekelijke popsongs. Ook de stem van de Nederlandse muzikante sprak mij direct aan en hetzelfde gold voor de interessante maar ook aanstekelijke songs op Lost Like Alice. 

Ik vond het niet makkelijk om de muziek van CHARLOT te vergelijken met de muziek van anderen, maar in mijn recensie noemde ik de namen van Zaho de Sagazan, Agnes Obel en Billie Eilish. Dat zijn drie namen die slechts in beperkte mate relevant vergelijkingsmateriaal aanreiken, maar het zijn wel namen die iets zeggen over de kwaliteiten van CHARLOT. 

De Nederlandse muzikante heeft deze week haar nieuwe album uitgebracht en ook Evenings are for Falling in Love is een album van hoge kwaliteit. Lotte Mulder vond voor haar debuutalbum de inspiratie in een sprookjesachtig boek uit de 19e eeuw, maar op haar nieuwe album blijft ze in het heden en dichter bij zichzelf. De inspiratie kwam dit keer van een boek over zelfacceptatie, waarna filosofen uit heden en verleden en afkomstig uit alle windstreken de teksten van Lotte Mulder verder verrijkten. 

Evenings are for Falling in Love opent met de uptempo track The City. Het is een track met een duidelijke 80s vibe en flirts met de dansvloer. Het is een catchy track, maar bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi de track is opgebouwd uit verschillende lagen. 

Evenings are for Falling in Love klinkt een deel van de tijd voller dan het debuutalbum van CHARLOT en gaat meerdere malen de kant op van door elektronica gedomineerde muziek die niet bang is voor de dansvloer. Het album bevat echter ook meerdere door piano gedomineerde tracks die dichter tegen de tracks op Lost Like Alice aan zitten. 

CHARLOT nam haar nieuwe album op met haar hele band, wat een voller, veelkleuriger en warmer geluid oplevert. Het klinkt op het eerste gehoor allemaal misschien wat toegankelijker dan op het debuutalbum, maar schijn bedriegt, want hoe vaker ik naar Evenings are for Falling in Love luister, hoe meer bijzondere dingen ik hoor. 

Ook dit keer maakt CHARLOT muziek die zich nauwelijks laat vergelijken met de muziek van anderen en dat is knap. Ik vind de ingetogen en organisch klinkende songs op Evenings are for Falling in Love het mooist, maar ook de songs met meer elektronica maken makkelijk indruk. Dat doet Lotte Mulder ook met haar stem, die nog mooier klinkt dan op haar debuutalbum. 

Het album krijgt in de eerste dagen na de release nog niet veel aandacht in Nederland, maar wat mij betreft is dit een album dat ook ver buiten onze landsgrenzen de hemel in geprezen moet worden. Daarvoor heeft CHARLOT wat geluk nodig, maar als dat geluk er eenmaal is, doet de enorm hoge kwaliteit van het in alle opzichten mooie, aanstekelijke en fantasierijke Evenings are for Falling in Love de rest. Erwin Zijleman

Evenings are for Falling in Love van CHARLOT is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

Review: Emma Ruth Rundle - These Killing Times

Emma Ruth Rundle slingert je inmiddels al meer dan tien jaar heen en weer tussen uiterst ingetogen en juist opvallend stevige passages, maar dat deed ze nog niet eerder zo mooi en veelzijdig als op haar nieuwe album These Killing Times.

De zon schijnt deze dagen weer even uitbundig, maar laat zich niet zien op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante Emma Ruth Rundle. Ze staat ook dit keer garant voor donkere klanken met hier en daar flinke gitaaruitbarstingen, maar de muziek op These Killing Times is ook bijzonder mooi en veelzijdig. Dat geldt ook voor de stem van de muzikante uit Portland, die met These Killing Times een donker en indringend maar ook fascinerend mooi album heeft gemaakt. Het is een album dat voortborduurt op een aantal geweldige albums die ze eerder maakte, maar op het nieuwe album ligt de lat wat mij betreft in alle opzichten weer net iets hoger. De soundtrack voor een gure en donkere herfst en winter ligt alvast klaar.

Deze week is er geen ruimte voor een vergeten album uit een ver verleden, want er is wat mij betreft een vorige week verschenen album dat om aandacht schreeuwt. Dat doet het album letterlijk en figuurlijk, want het is een album dat uiterst ingetogen passages afwisselt met ruwe uitbarstingen. Het gaat om het nieuwe album van Emma Ruth Rundle, dat ik vorige week volkomen ten onrechte liet liggen. 

Ik ontdekte Emma Ruth Rundle in 2014, toen haar tweede album Some Heavy Ocean werd uitgebracht. Het is een album dat op mij een verpletterende indruk maakte en dat ik op De Krenten uit de Pop als volgt omschreef: “Some Heavy Ocean heeft het zwoele en psychedelische van Mazzy Star, het zweverige en mystieke van The Cocteau Twins, de ingetogen schoonheid van Marissa Nadler, de woede van Sinéad O’Connor en de duistere onderkoeling van Chelsea Wolfe”. 

Ik heb het album er van de week weer eens bij gepakt en was direct weer onder de indruk van de schoonheid, de dynamiek en de spanningsbogen op het album. Emma Ruth Rundle schakelde ook op de albums die volgden makkelijk tussen intieme en folky songs en songs met aardedonkere klanken en beangstigend hoge gitaarmuren, waardoor ik ook Marked for Death (2016), On Dark Horses (2018) en Engine of Hell (2021) hoog heb zitten. 

Sindsdien bracht de Amerikaanse muzikante twee aanzienlijk experimentelere albums uit, waardoor ik het vorige week verschenen These Killing Times niet direct op de radar had. Dat is zonde, want Emma Ruth Rundle heeft wederom een geweldig album gemaakt en misschien zelfs wel haar mooiste album tot nu toe. 

Het is een album dat opent met pianoklanken en de stem van de Amerikaanse muzikante, maar net als je denkt dat ze een singer-songwriter album heeft gemaakt doemen de eerste gitaarmuren op. De muzikante uit Portland, Oregon, was op de meeste van de eerder genoemde albums een meester in het schakelen tussen uiterst ingetogen en juist bijzonder zwaar aangezette muzikale passages en deze kunst beheerst ze ook op These Killing Times weer in de perfectie. 

Na een aantal wat minder toegankelijke albums klinkt de muziek van Emma Ruth Rundle op haar nieuwe album weer wat toegankelijker, al is het af en toe nog steeds zware kost. Alle albums van de Amerikaanse muzikante zijn behoorlijk donker en These Killing Times is geen uitzondering, want de songs van Emma Ruth Rundle kunnen het daglicht nauwelijks verdragen. 

Emma Ruth Rundle maakte op haar vorige albums van haar hart geen moordkuil en ook de songs op het nieuwe album zijn vooral donker getint. De muzikante uit Portland richt de aandacht dit keer vooral op de wereld om haar heen en ook daarin is genoeg ellende en misère te vinden. 

Hier en daar mogen de gitaren los gaan zoals we van Emma Ruth Rundle gewend zijn, maar op These Killing Times worden de gitaarmuren afgewisseld met juist subtiele en bijzonder mooie bijdragen van piano, blazers en strijkers. Het levert muziek op die niet meer in een hokje is te duwen en het is muziek die prachtig past bij de stem van Emma Ruth Rundle, die ook in haar zang kan schakelen tussen uiterst ingetogen en lieflijke en juist ruwe en donkere passages en hier en daar fraai wordt ondersteund. 

Het is me ontgaan vorige week, maar inmiddels schaar ik These Killing Times van Emma Ruth Rundle onder de mooiste, meest bijzondere en heftigste albums van het moment. Ga dit vooral horen, maar misschien goed om even te wachten tot na de nazomer van de komende week. Erwin Zijleman

De muziek van Emma Ruth Rundle is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://emmaruthrundle.bandcamp.com/album/these-killing-times.

These Killing Times van Emma Ruth Rundle is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Géonne Hartman - Once More

We hebben momenteel in Nederland nogal wat vrouwelijk singer-songwriter talent en de Utrechtse muzikante Géonne Hartman laat ook op haar bijzonder mooie tweede album Once More weer horen dat ze hier zeker bij hoort.
Ik ontdekte het debuutalbum van Géonne Hartman pas een klein jaar na de release, maar was wel direct onder de indruk van de mooie maar ook avontuurlijke folksongs van de Utrechtse singer-songwriter. He Went To The Sea kreeg een aantal mooie recensies, maar werd helaas niet heel breed opgepikt. Hopelijk gebeurt dat wel met het nieuwe album Once More, dat deze week is verschenen, want het is een opvallend mooi album. Géonne Hartman heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album en dat hoor je, want alles zit even knap in elkaar. Once More bevat in de basis redelijk sobere folksongs, maar het zijn songs waarin ook dit keer van alles gebeurt en waarin je nog lang nieuwe dingen blijft horen.

De Nederlandse singer-songwriter Géonne Hartman bracht in het voorjaar van 2022 haar debuutalbum He Went To The Sea uit. Het is wat mij betreft een van de allermooiste albums van dat jaar, maar daar kwam ik zelf helaas pas aan het begin van 2023 achter. Het debuutalbum van Géonne Hartman betoverde me direct bij de eerste beluistering en het album is sindsdien alleen maar mooier en interessanter geworden. 

De Utrechtse muzikante maakt op haar debuutalbum, dat ze overigens samen met Tessa Rose Jackson produceerde, vooral ingetogen folksongs, maar het zijn absoluut geen standaard folksongs. Het begint allemaal met fantasierijk akoestisch gitaarspel en een hele mooie stem, maar de songs op He Went To The Sea zijn verrijkt met allerlei bijzondere toevoegingen en verrassende wendingen, waardoor het debuutalbum van Géonne Hartman niet alleen betoverend mooi maar ook razend spannend is. 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de naam van Géonne Hartman inmiddels alweer vergeten was, maar toen een paar weken geleden haar nieuwe album werd aangekondigd was ik direct weer bij de les. Voor Once More sloot de Nederlandse muzikante zich op in een kleine studio in een tuinhuisje in Amsterdam, waar de basis werd gelegd voor de songs op het nieuwe album. Géonne Hartman deed vrijwel alles zelf en levert in alle opzichten vakwerk af. 

Bij de eerste beluistering van Once More kwamen direct weer herinneringen aan het geweldige debuutalbum van de Nederlandse muzikante naar boven. Het nieuwe album van Géonne Hartman laat immers een aantal bekende ingrediënten horen. Natuurlijk is er ook dit keer een hoofdrol voor de mooie stem van Géonne Hartman. Het is een zachte en heldere stem die er goed in slaagt om veel gevoel over te brengen. 

Het is een stem die ook dit keer wordt begeleid door mooi akoestisch gitaarspel en net als op He Went To The Sea zijn fraaie en bijzondere accenten van dit keer onder andere strijkers en blazers toegevoegd aan de sobere klanken en is de zang af en toe in meerdere lagen opgenomen. 

Vergeleken met het debuutalbum van Géonne Hartman is haar tweede album wel wat soberder. De arrangementen zijn ook dit keer fraai, maar ze zijn een stuk minder uitbundig dan op het debuutalbum, dat af en toe de grenzen van de (indie-)folk opzocht. Once More is een wat subtieler ingekleurd album, maar zeker wanneer je het met de koptelefoon beluistert, hoor je hoeveel moois er is toegevoegd aan de akoestische gitaar en de zang en hoe trefzeker deze accenten zijn. 

Ik vind He Went To The Sea wel wat spannender dan Once More, maar ik vind het nieuwe album van de Utrechtse singer-songwriter zeker niet minder mooi. De songs op het album zijn echt wonderschoon en dat geldt ook voor de subtiele maar nog altijd fantasierijke inkleuring en voor de bijzonder mooie stem van Géonne Hartman. 

Je hoort dat er lang gewerkt is aan het album, want alles klinkt even mooi en subtiel. Er verschijnen de laatste tijd wel meer van dit soort intieme folkalbums, maar Once More steekt er wat mij betreft momenteel flink bovenuit en dat is een knappe prestatie. Once More is ook nog eens een album dat mooier wordt wanneer je het vaker hoort, wat de conclusie rechtvaardigt dat Géonne Hartman een jaarlijstjesalbum heeft gemaakt. Erwin Zijleman

Once More van Géonne Hartman is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 24,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Humbird - Morning When it Comes

Siri Undlin maakt als Humbird inmiddels al een jaar of zeven bijzonder mooie albums en het deze week verschenen Morning When it Comes vind ik nog wat mooier, indringender en indrukwekkender dan zijn drie voorgangers.
Na het geweldige concert eerder dit jaar verwachtte ik heel veel van het nieuwe album van Humbird, maar Morning When it Comes weet de hoge verwachtingen makkelijk te overtreffen. Siri Undlin staat ook op het nieuwe album van Humbird weer garant voor intieme en persoonlijke songs. Het zijn songs die zeer smaakvol zijn ingekleurd, maar in de mooie en heldere productie van het album is er alle ruimte voor de mooie en gevoelige stem van de Amerikaanse muzikante. Humbird is helaas nog altijd een redelijk goed bewaard geheim, maar de band uit Minneapolis heeft inmiddels vier prachtige albums op haar naam staan en Morning When it Comes doet zeker niet onder voor de andere drie.

Begin dit jaar stond de Amerikaanse band Humbird in de Leidse Qbus. Het concert vond plaats in de week dat de Amerikaanse immigratiepolitie ICE onschuldige burgers vermoordde in Minneapolis, Minnesota, de thuisbasis van de band. De gebeurtenissen in Minneapolis voorzagen het concert van een bijzondere lading, waardoor de songs van Humbird nog wat meer indruk maakten dan op de albums van de band. 

Humbird is helaas nog behoorlijk onbekend, maar heeft met Pharmakon uit 2019, Still Life uit 2021 en Right On uit 2024 inmiddels drie uitstekende albums op haar naam staan. Ik had de band rond singer-songwriter Siri Undlin zelf ook lang niet altijd op het netvlies, want Still Life zag ik helemaal over het hoofd, terwijl ik Pharmakon en Right On pas weken of zelfs maanden na de release van deze albums besprak. 

Sinds het indrukwekkende concert in mijn eigen woonplaats hou ik de verrichtingen van Humbird echter nauwlettend in de gaten, waardoor ik het deze week verschenen vierde album van de band als eerste noteerde voor een plekje op De Krenten uit de Pop. Ook op Morning When it Comes stelt Siri Undlin weer niet teleur. 

Ze beschikt om te beginnen over een hele mooie stem. Het is een warme en gevoelige stem die in ieder geval bij mij onmiddellijk de aandacht trekt en die vervolgens moeiteloos vasthoudt. De stem van Siri Undlin klinkt niet alleen warm maar ook ontspannend, waardoor ook Morning When it Comes weer bijzonder aangenaam aanvoelt. De stem van Siri Undlin is gemaakt voor ingetogen songs en die domineren dan ook op het album. 

De muziek van Humbird sluit naadloos aan op de zang van de frontvrouw. Ook Morning When it Comes is voorzien van een ingetogen, maar ook sfeervol en gloedvol klinkend geluid. Siri Undlin heeft in de basis genoeg aan een akoestische gitaar en haar stem, maar het geluid van Humbird is ook op het nieuwe album weer verrijkt met smaakvolle accenten van onder andere keyboards en pedal steel. 

Het is allemaal fraai geproduceerd door Siri Undlin en Shane Leonard, die ook bijdroeg aan het vorige album van Humbird en eerder fraaie dingen deed voor Anna Tivel en Mipso. De twee hebben het album voorzien van een ruimtelijk geluid waarin de mooie stem van Siri Undlin prachtig kan rondzweven. 

Ook op Morning When it Comes maakt Humbird weer muziek die kan worden omschreven als Amerikaanse rootsmuziek, maar het is geen traditionele Amerikaanse rootsmuziek en het album klinkt ook anders dan de rootsmuziek die momenteel in Nashville wordt gemaakt. 

Ik hoor ook wel wat Californische pop uit de jaren 70 in de muziek van Humbird en de stem van Siri Undlin lijkt af en toe wel wat op die van de door mij zeer bewonderde Aimee Mann, maar ik vind het geluid van Humbird ook eigenzinnig, waardoor Morning When it Comes toch makkelijk op zou moeten vallen binnen het aanbod van het moment. 

Het album klinkt prachtig maar de songs van Siri Undlin klinken niet alleen mooi maar ook bijzonder. Bovendien schrijft de Amerikaanse muzikante indringende en zeer persoonlijke songs over fysieke en mentale problemen, die de songs de lading geven die ook het concert eerder dit jaar zo indrukwekkend maakten. Luisteren naar Morning When it Comes is niet zonder risico, want voor je het weet heb je er vier eindeloos te koesteren albums bij. Erwin Zijleman

De muziek van Humbird is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://humbird.bandcamp.com/album/morning-when-it-comes.

Review: Carly Rae Jepsen - Day and Night

Voor nagenoeg perfecte popmuziek ben je bij Carly Rae Jepsen inmiddels al meer dan tien jaar aan het juiste adres en ook op het bijna anderhalf uur durende Day and Night is ze weer goed voor de ene onweerstaanbare popsong na de andere.
Zeker op de tracks voor de dansvloer op het tweede deel van Day and Night begeeft Carly Rae Jepsen zich redelijk ver buiten mijn muzikale comfort zone, maar toch kan ik haar perfecte popsongs niet of nauwelijks weerstaan. Het geldt in nog veel sterkere mate voor de songs op het eerste deel van het album, die dit keer een aangename jaren 70 of 80 vibe hebben. Ik kan zelf niet goed verklaren waarom ik de songs van Carly Rae Jepsen zo goed vind, maar het stapeltje geweldige albums van haar hand blijft weer groeien en ook Day and Night is er weer een die ik veel beter vind dan het gemiddelde popalbum van het moment. Luister maar eens en grote kans dat je voor de bijl gaat.

Als ik denk aan nagenoeg perfecte popalbums kom ik onder andere uit bij de albums van de Canadese muzikante Carly Rae Jepsen. Haar debuutalbum uit 2008 heb ik, zoals bijna iedereen, gemist, maar sinds Kiss uit 2012 heb ik alles dat ze heeft uitgebracht besproken op De Krenten uit de Pop en in steeds positievere woorden. 

Kiss met de oorwurm Call Me Maybe was misschien nog niet heel indrukwekkend, maar E·MO·TION (2015), Dedicated (2019), Dedicated Side B (2020), The Loneliest Time (2022) en The Loveliest Time (2023) vind ik allemaal vijfsterren popalbums. Dat is best bijzonder, want Carly Rae Jepsen maakt op haar albums pure pop en dat is lang niet altijd het soort popmuziek waar ik gek op ben. 

De albums van de Canadese muzikante hebben echter iets speciaals, al kan ik er na al die jaren nog altijd niet precies de vinger op leggen. Wat het ook is, het recept van Carly Rae Jepsen is voor mij nog altijd niet uitgewerkt, want ook het deze week verschenen Day and Night vind ik weer een bijzonder lekker popalbum. Het is wederom een album dat niet helemaal aansluit op mijn muzieksmaak, maar ik kan het met geen mogelijkheid weerstaan. 

Day and Night is een ambitieus album dat bestaat uit twee delen, Day en Night. Het is een album met maar liefst 24 songs en voor beluistering van het hele album moet je bijna anderhalf uur uittrekken. Dat het album in twee delen is verdeeld is niet voor niets, want Day en Night verschillen van elkaar als dag en nacht. 

Het eerste deel van het album draait de popkraan in een aantal songs wat minder ver open dan we van Carly Rae Jepsen gewend zijn, maar er komen absoluut 24-karaat popsongs voorbij. In een aantal andere songs flirt de Canadese muzikante met jaren 80 pop of jaren 70 singer-songwriter muziek, maar het klinkt altijd als Carly Rae Jepsen. 

Liefhebbers van sober geproduceerde albums kunnen met een grote boog om Day and Night heen lopen, want de trukendoos gaat helemaal open. Een heel legioen producers en muzikanten werkte mee aan het album en dat hoor je, want alles klinkt even mooi. Dat geldt ook voor de zang van Carly Rae Jepsen, die niet alleen het patent heeft op perfecte popsongs, maar ook een uitstekende zangeres is. Day and Night doet me vaak denken aan de muziek van Taylor Swift, maar Carly Rae Jepsen is wat mij betreft een veel betere zangeres. 

Zeker de songs met 70s vibes sluiten behoorlijk goed aan op mijn muzieksmaak, ook als ze voorzichtig de dansvloer opzoeken. Dat doet Carly Rae Jepsen pas echt op het tweede deel van het album, want Night is gemaakt voor de dansvloer. Waar Day vaak redelijk organisch klinkt, gaat de elektronica los op het tweede deel van het album. Het is de elektronische popmuziek voor de dansvloer uit de jeugd van Carly Rae Jepsen, die inmiddels de veertig is gepasseerd. 

Night sluit nauwelijks aan op mijn muzieksmaak, maar ik kan ook de songs die de Canadese muzikante maakte voor de dansvloer nauwelijks weerstaan. Het is allemaal bijzonder knap gemaakt, maar het is vooral zo aanstekelijk dat niet vrolijk worden van het nieuwe album van Carly Rae Jepsen bijna onmogelijk is. Mijn voorkeur gaat het grootste deel van de tijd uit naar het eerste deel van het album, maar zo op zijn tijd is ook het tweede deel verslavend lekker. Ik weet nog steeds niet wat nu precies het geheim is van Carly Rae Jepsen, maar het werkt nog steeds. Erwin Zijleman

Day and Night van Carly Rae Jepsen is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (forest green), 39,99 euro

2LP (opague red), 39,99 euro

2CD, 19,99 euro

Review: Kristin Hersh - Sugar on Blackstone

Kristin Hersh formeerde 45 jaar geleden samen met Tanya Donelly de band Throwing Muses, maar ze maakt ook als solomuzikant nog altijd geweldige albums, zoals weer te horen is op het deze week verschenen album Sugar on Blackstone.
Iedereen die de muziek van Throwing Muses of het solowerk van Kristin Hersh kent, heeft maar een paar seconden nodig om het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante te identificeren als werk van haar hand. Dat ligt voor een belangrijk deel aan het karakteristieke en eigenzinnige stemgeluid van Kristin Hersh, maar ook haar songs en arrangementen dragen bij aan haar herkenbare stempel. Sugar on Blackstone is een behoorlijk donker album en het is een album met flink wat invloeden uit de psychedelica. Het gitaarwerk bevat flarden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt, maar de gitaren waaien ook breed uit op een album dat nog wat unieker wordt door de bijzondere stem van Kristin Hersh.

De afgelopen week verscheen een nieuw album van Kristin Hersh. Het is al haar twaalfde soloalbum, maar bij de naam Kristin Hersh denk ik nog altijd in eerste instantie aan haar band Throwing Muses, die uiteindelijk tot elf studioalbums kwam, waaronder klassiekers als The Real Ramona (1991), University (1995) en Purgatory/Paradise (2013). 

Throwing Muses wordt vooral geassocieerd met de indierock uit de jaren 90, maar de Amerikaanse band is veel meer dan een van de vele door een vrouw aangevoerde indierockbands uit de jaren 90. Het solowerk van Kristin Hersh is minder bekend dan dat van haar band, maar haar solodebuut Hips and Makers mag inmiddels ook best een klassieker worden genoemd. 

De meeste andere soloalbums van Kristin Hersh doen hier nauwelijks voor onder, maar ik besprak er tot dusver pas één op De Krenten uit de Pop. Ik was bijna op de dag af drie jaar geleden wel heel enthousiast over het album Clear Pond Road, dat wat mij betreft niet onderdeed voor Hips and Makers. Ook over het deze week verschenen nieuwe album van Kristin Hersh ben ik weer zeer te spreken. 

Ook Sugar on Blackstone is weer een typisch Kristin Hersh album en dat is het in eerste instantie vooral zo door de uit duizenden herkenbare stem van de Amerikaanse muzikante. Op Sugar on Blackstone klinkt de stem van Kristin Hersh nog wat ruwer en gruiziger dan in het verleden en het is een stem waar je van moet houden. Zelf heb ik altijd een zwak gehad voor haar stem, die ook in de jaren 90 al minder zoet klonk dan die van de meeste andere vrouwelijke muzikanten uit de indierock. 

De stem van Kristin Hersh klinkt niet alleen wat ruw en gruizig, maar ook zeer karakteristiek en expressief, wat haar songs voorziet van een uniek geluid. Het is een geluid dat ook op Sugar on Blackstone varieert van zeer ingetogen tot behoorlijk rauw en stevig. Kristin Hersh is haar verleden in de indierock zeker niet vergeten op haar nieuwe album, maar net als op de meeste van haar andere soloalbums laat ze horen dat ze niet in de jaren 90 is blijven hangen. 

Veel songs op het nieuwe album klinken behoorlijk psychedelisch, met lang uitgesponnen gitaarwerk en een wat benevelende sfeer. Het klinkt in combinatie met de stem van Kristin Hersh soms behoorlijk heftig en soms wat lo-fi, maar ik ben ook echt onder de indruk van het bijzondere geluid op Sugar on Blackstone. 

Ook op haar nieuwe album klinkt Kristin Hersh weer totaal anders dan alle andere (vrouwelijke) muzikanten van het moment en dat is een groot goed. Ik vind met name het gitaarwerk van Kristin Hersh zelf bijzonder mooi, maar ook de bijdragen van drummer Rob Ahlers (50 Foot Wave) en cellist Pete Harvey (Throwing Muses) dragen bij aan de bijzondere en vaak wat donkere sfeer op het album, dat verder wordt getekend door persoonlijke misère en de nodige ellende in de wereld. 

Dankzij Sugar on Blackstone heb ik ook weer wat meer aandacht voor het oeuvre van Throwing Muses en het andere solowerk van Kristin Hersh en er zit toch veel moois tegen. Om al dat moois te ontdekken is het deze week verschenen nieuwe soloalbum van Kristin Hersh een prima startpunt, want het is een album dat de vergelijking met al die andere mooie en interessante albums uit het verleden prima aan kan. Erwin Zijleman

De muziek van Kristin Hersh is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kristinhershfire.bandcamp.com/album/sugar-on-blackstone.

Sugar on Blackstone van Kristin Hersh  is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (light blue), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Katie Pruitt - Fools for the Fleeting

Na het geweldige debuutalbum van Katie Pruitt viel haar tweede album me twee jaar geleden toch wat tegen, maar op haar deze week verschenen album Fools for the Fleeting haalt de muzikante uit Nashville, Tennessee, weer een bijzonder hoog niveau.
De songs van Katie Pruitt liggen zo lekker in het gehoor dat het niet eens zo eenvoudig is om te beschrijven wat er zo goed is aan haar albums. Buiten de zang op het album dan, want ook op haar nieuwe album Fools for the Fleeting maakt Katie Pruitt makkelijk indruk als zangeres. De songs van de Amerikaanse muzikante liggen bijzonder lekker in het gehoor, maar luister wat beter en je hoort hoe mooi en veelkleurig de muziek op het album is. Het zijn bovendien songs die uitblinken door scherpzinnige teksten en songs die dieper graven dan je in eerste instantie hoort. Fools for the Fleeting is veel beter dan het vorige album van Katie Pruitt en doet wat mij betreft niet onder voor haar geweldige debuutalbum. Aanrader dus.

De Amerikaanse muzikante Katie Pruitt, die deze week een nieuw album heeft uitgebracht, is nog niet heel bekend. Dat is jammer, want op haar eerdere albums maakte ze wat mij betreft indruk. Dat deed ze met name op haar debuutalbum Expectations, dat aan het begin van 2020 verscheen. 

Expectations is een zeer persoonlijk album waarop Katie Pruitt stilstaat bij haar jeugd in Georgia. Ze groeide op in een streng katholieke gemeenschap waarin ze niet werd geaccepteerd vanwege haar seksuele geaardheid, wat haar jeugd niet makkelijk maakte. Dat hoor je in haar stem, die veel emotie laat horen. 

Expectations is al een prachtalbum door de fantastische zang, maar het door Katie Pruitt zelf geproduceerde album laat ook een aansprekend geluid horen en valt verder op door songs die makkelijk schakelen tussen ingetogen Amerikaanse rootsmuziek en wat voller ingekleurde songs met subtiele invloeden uit de soul en de pop. 

Het in het voorjaar van 2024 verschenen Mantras vond ik, zeker in eerste instantie, minder sterk dan het debuutalbum van Katie Pruitt. Zeker in de eerste tracks van het album kiest de Amerikaanse muzikante voor lekker in het gehoor liggende, maar ook wat doorsnee klinkende pop en rock. Ik miste vooral de intimiteit en het gevoel die de songs op haar debuutalbum zo bijzonder maakten. 

Ook Mantras bevat echter een aantal sterke songs, die vooral op het tweede deel van het album zijn te vinden. In deze songs schuift Katie Pruitt op richting de Amerikaanse rootsmuziek en daar ligt wat mij betreft haar kracht en onderscheidend vermogen. Ik was dan ook erg benieuwd welke weg de muzikante uit Nashville, Tennessee, in zou slaan op haar deze week verschenen derde album. 

Fools for the Fleeting heeft wat mij betreft wat van Expectations en wat van Mantras, maar de balans slaat door richting het debuutalbum van Katie Pruitt. Ook haar derde album is een persoonlijk album geworden, wat het album voorziet van emotionele lading. Op Fools for the Fleeting kijkt Katie Pruitt naar de wereld om haar heen en het is een wereld in verandering. 

Er gebeurt van alles op het gebied van klimaat, technologie, politiek en cultuur en dan zijn er ook nog persoonlijke beslommeringen in het leven van de Amerikaanse muzikante. De teksten voorzien de songs van urgentie, maar het zijn ook in andere opzichten zeer aansprekende songs. 

Ook op Fools for the Fleeting vind ik de stem van Katie Pruitt echt bijzonder mooi. Het is een stem die prachtig zacht kan klinken, maar die ook krachtig is en altijd vol gevoel zit. Zeker de meer ingetogen zang is echt betoverend mooi en tilt het album ver boven de middelmaat uit. 

Het samen met Isaiah Beard geproduceerde album is verder zeer smaakvol ingekleurd. Er hebben flink wat muzikanten bijgedragen aan het album, dat warm en aangenaam vol klinkt, al is er ook zeker ruimte voor meer ingetogen passages. Amerikaanse rootsmuziek vormt de basis van de meeste songs op het derde album van Katie Pruitt, maar ook op Fools for the Fleeting is ze niet vies van accenten die haar songs wat meer richting pop duwen. 

Dat laatste stond me op haar vorige album in een aantal songs net wat tegen, maar op het nieuwe album klinkt alles even mooi en verzorgd en slaan de songs van Katie Pruitt voor mij nergens te veel door richting pop. Katie Pruitt is zoals gezegd nog niet heel bekend, maar laat op haar nieuwe album horen dat ze met haar stem, haar muziek en haar songs een niveau haalt dat voor de meeste van haar concurrenten in het overvolle genre buiten bereik blijft. Erwin Zijleman

De muziek van Katie Pruitt is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://katiepruitt.bandcamp.com/album/fools-for-the-fleeting.

Review: Agnes Obel - The Meaning of Flowers

De Deense muzikante Agnes Obel heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album, maar ook op The Meaning of Flowers creëert ze weer haar eigen en volkomen unieke muzikale universum, dat mooier en mooier wordt naarmate je het album vaker hoort.
Ik geef eerlijk toe dat ik met enige scepsis begon aan beluistering van het nieuwe album van Agnes Obel. Ik heb haar absoluut hoog zitten, maar na enige tijd vind ik haar muziek ook altijd wel wat vaag en zweverig, waardoor mijn aandacht verslapt. Op The Meaning of Flowers laat Agnes Obel dit niet zomaar gebeuren. Ze heeft haar akoestische en vaak wat neo-klassiek aandoende geluid ook dit keer verrijkt met elektronische impulsen, waardoor er van alles gebeurt op haar nieuwe album. Zeker bij beluistering met de koptelefoon valt er veel op zijn plek en imponeert Agnes Obel met fascinerende klanken en haar bijzondere zang. Inmiddels is alle scepsis verdwenen en ben ik diep onder de indruk van dit fascinerende album.

Ik heb inmiddels al zestien jaar een enigszins moeizame relatie met de muziek van Agnes Obel. Het begon in 2010 met Philharmonics, het debuutalbum van de Deense muzikante. Het is een album dat ik een groot deel van de tijd echt betoverend mooi vind, maar op een gegeven moment wordt het me ook te zweverig en gaat het me tegenstaan. 

Ik had soortgelijke ervaringen met de albums die volgden. Ook op Aventine uit 2013, Citizen of Glass uit 2016 en Myopia uit 2020 maakt Agnes Obel muziek die ik een groot deel van de tijd echt prachtig vind, tot het moment komt dat ik er een beetje kriegel van word. 

Deze week is na een stilte van zes jaar een nieuw album verschenen van de Deense muzikante en The Meaning of Flowers is in meerdere opzichten een typisch Agnes Obel album. Dat betekent dat het bij vlagen echt betoverend mooi en razend spannend is, maar het zweverige aspect van de muziek van Agnes Obel wordt me ook dit keer wel eens wat te veel. 

Nu ontdekte ik met name bij het luisteren naar Myopia uit 2020 dat het helpt wanneer je met volledige aandacht luistert naar de muziek van de inmiddels al een tijd in Berlijn woonachtige muzikante. Myopia vergeleek ik in mijn recensie op De Krenten uit de Pop met het werk van Kate Bush en omschreef ik als het album dat Kate Bush had kunnen maken wanneer ze in de jaren 70 en 80 de beschikking had gehad over de technologie waarover Agnes Obel kan beschikken op haar albums. Een mooiere aanbeveling voor de muziek van Agnes Obel kan ik niet bedenken. 

Ook bij beluistering van The Meaning of Flowers maakt het nogal uit hoe ik naar het album luister. Bij beluistering op de achtergrond of zonder volledige aandacht ben ik de Deense muzikante op een gegeven moment kwijt en vervliegt alles dat ik hoor. Het is totaal anders wanneer ik met de koptelefoon luister naar het nieuwe album van Agnes Obel en mijn aandacht echt volledig richt op haar muziek. Dan hoor je hoe mooi en bijzonder haar muziek is, want wat valt er veel te ontdekken op The Meaning of Flowers. 

De muziek van Agnes Obel was op haar debuutalbum nog wel te omschrijven met labels als neo-klassiek en ‘chamber pop’, maar klassiek aandoende klanken worden op het nieuwe album moeiteloos gecombineerd met soms licht schurende elektronica. De vaak in meerdere lagen opgenomen zang maakt de geluidstapijten van de Deense muzikante nog wat dikker en veelkleuriger, maar wat het ene moment zwaar en experimenteel klinkt, klinkt het volgende moment juist vederlicht en bijna minimalistisch. 

Zeker laatstgenoemde passages vond ik in het verleden vaak wat te zweverig, maar in het muzikale universum van Agnes Obel zijn ze absoluut functioneel. Ook de zang van de Deense muzikante beviel me in het verleden niet altijd even goed, maar op The Meaning of Flowers klinkt het allemaal prachtig. 

Agnes Obel heeft een album gemaakt waarbij het bijzonder aangenaam wegdromen is en dat af en toe zorgt voor totale ontspanning, maar aan de andere kant is het ook een album dat is volgestopt met bijzondere wendingen en geniale vondsten. De flirts met elektronica werden zes jaar geleden niet door iedereen op prijs gesteld en dat zal dit keer niet anders zijn, maar ik vind de muziek op The Meaning of Flowers ruim vijftig minuten lang fascinerend. 

Zeker nu ik weet wat ik nodig heb om optimaal te kunnen genieten van de muziek van Agnes Obel grijp ik steeds vaker naar haar nieuwe album en The Meaning of Flowers intrigeert en betovert me steeds meer. Erwin Zijleman

The Meaning of Flowers van Agnes Obel is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Kelly Hunt - Requiem for a Sleepless Night

De Amerikaanse muzikante Kelly Hunt maakte twee albums waarop haar geweldige banjospel centraal stond, maar op het deze week verschenen album Requiem for a Sleepless Night kiest ze voor een ander, meer gitaargeoriënteerd geluid.
De muziek van de vanuit New Orleans opererende singer-songwriter Kelly Hunt klinkt behoorlijk traditioneel, waardoor ik met name bij haar debuutalbum over een drempel heen moest. Uiteindelijk werd ik echter toch gegrepen door de bijzondere songs van Kelly Hunt, haar fraaie banjospel en haar mooie stem. De Amerikaanse muzikante maakt het me steeds iets makkelijker, want na het wat toegankelijker klinkende album uit 2023 zet ze nu de banjo grotendeels opzij en kiest ze voor de akoestische gitaar. Requiem for a Sleepless Night klinkt nog altijd wat traditioneel, maar het is net zo goed een tijdloos klinkend folkalbum, waarop heel veel moois te horen is.

Even the Sparrow, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Kelly Hunt uit 2019, besprak ik pas toen ik het album, vele maanden na de release, zag opduiken in een aantal op Amerikaanse rootsmuziek gerichte jaarlijstjes. Ook toen was ik niet onmiddellijk overtuigd, want Kelly Hunt maakt op haar debuutalbum muziek die zich net buiten mijn muzikale comfort zone bevindt. 

Centraal in de muziek op Even the Sparrow staat haar bijna honderd jaar oude banjo, waarvan Kelly Hunt ondanks de leeftijd van het instrument veel vergt. De Amerikaanse muzikante maakt met haar banjo vooral traditioneel klinkende rootsmuziek met veel invloeden uit de Appalachen folk en daar val ik over het algemeen wat minder makkelijk voor dan voor moderner klinkende rootsmuziek met een vleugje pop. 

Even the Sparrow bleek echter een prachtalbum vol muzikaal vuurwerk en met een hoofdrol voor de bijzonder mooie stem van Kelly Hunt en haar poëtische teksten. Het in de herfst van 2023 verschenen album Ozark Symphony overtuigde me nog een stuk makkelijker. Naast invloeden uit de Appalachen folk waren er op het tweede album van Kelly Hunt veel meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek te horen, waardoor Ozark Symphony wat toegankelijker klonk dan het debuutalbum van Kelly Hunt. 

Deze week is het derde album verschenen van de muzikante die werd geboren in Memphis, Tennessee, lange tijd Kansas City, Missouri, als thuisbasis had en nu opereert vanuit New Orleans, Louisiana. Ook op haar nieuwe album Requiem for a Sleepless Night maakt Kelly Hunt muziek die als traditionele Amerikaanse rootsmuziek zal worden omschreven, maar sinds het vorige album van de Amerikaanse muzikante is er veel veranderd. 

Wat direct opvalt bij beluistering van Requiem for a Sleepless Night is dat Kelly Hunt veel minder vertrouwt op de banjo dan op haar eerste twee albums. De meeste songs op het album hebben haar akoestische gitaarspel als belangrijkste ingrediënt en dat klinkt duidelijk anders dan het virtuoze banjospel van de Amerikaanse muzikante. Ik ben er zelf niet rouwig om, want ik vind de banjo op zijn tijd best mooi, maar ik vind door banjo’s gedomineerde albums ook altijd wat gejaagd klinken. 

De muziek van Kelly Hunt klinkt op haar nieuwe album een stuk minder gejaagd en wat mij betreft komt haar stem in dit nieuwe geluid nog beter tot zijn recht. Door de stem van Kelly Hunt doet ook Requiem for a Sleepless Night wat traditioneler aan dan het gemiddelde rootsalbum, maar het album valt wat mij betreft wel op in het aanbod van het moment. 

Kelly Hunt trekt op haar derde album de aandacht met tijdloos klinkende folksongs, die ze met veel expressie en gevoel vertolkt. Ik vind de zang op Requiem for a Sleepless Night echt heel mooi, maar ook de muziek op het album spreekt me aan. Het akoestische gitaarspel van de muzikante uit New Orleans klinkt warm, terwijl accenten van met name de viool ervoor zorgen dat er van alles gebeurt in de songs van Kelly Hunt, die ze overigens samen met producer Dirk Powell en zijn dochter Amelia, die tekent voor de achtergrondzang, opnam. 

Requiem for a Sleepless Night klinkt vaak als een folkalbum van een flink aantal decennia geleden, maar de Amerikaanse muzikante geeft ook een eigen draai aan de invloeden uit het verleden op dit fraaie, opvallende en bijzonder knappe album. Erwin Zijleman

De muziek van Kelly Hunt is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kellyhuntmusic.bandcamp.com/album/requiem-for-a-sleepless-night.