Review: IAN SWEET - Shiverstruck

Het maken van een nagenoeg perfect maar ook interessant popalbum is niet zo eenvoudig, maar na het fantastische SUCKER uit 2023 heeft Jilian Medford, oftewel IAN SWEET, er met het deze week verschenen Shiverstruck nog een gemaakt
Na het imponerende SUCKER kon een nieuw album van IAN SWEET eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar na de eerste keer horen was ik alweer hopeloos verliefd op Shiverstruck. Ook op het nieuwe album van IAN SWEET domineren de lekker in het gehoor liggende popsongs, maar de songs van Jilian Medford hebben altijd net dat beetje extra dat van een goede popsong een memorabele popsong maakt. Het is een kunst die Chappell Roan tot in de perfectie beheerst, maar ook IAN SWEET schudt de ene na de andere nagenoeg perfecte popsong uit de mouw. Shiverstruck klinkt wat gepolijster dan SUCKER, maar de songs en de stem van Jilian Medford zorgen ook dit keer song na song voor de ultieme verleiding.

Met SUCKER leverde IAN SWEET in het najaar van 2023 een van de beste popalbums van dat jaar af. SUCKER bleek al het vierde album van het project van de Amerikaanse muzikante Jilian Medford, maar het album kwam voor mij als een volslagen verrassing. SUCKER haalde een maand na de release de top 25 van mijn jaarlijstje, maar achteraf bezien had het album zeker een plek in de top 10 of zelfs top 5 verdiend. 

SUCKER van IAN SWEET is een popalbum dat meedogenloos verleidt met popsongs die na één keer horen voorgoed in het geheugen zijn opgeslagen, maar het is ook een eigenzinnig popalbum dat je meer dan eens op het verkeerde been zet. Het knappe van SUCKER is dat Jilian Medford aan de ene kant niet vies is van mainstream pop, maar op hetzelfde moment ook een zwak voor indiepop en indierock laat horen. 

Mijn liefde voor het vierde album van IAN SWEET is sinds het najaar van 2023 alleen maar gegroeid, waardoor ik met bijna onrealistisch hoge verwachtingen begon aan het deze week verschenen Shiverstruck. Desondanks had Jilian Medford niet veel tijd nodig om me te overtuigen, want ook het vijfde album van IAN SWEET is een pareltje. 

Shiverstruck opent met een ingetogen en bijna folky song, maar 987 is ook een 24-karaat ingetogen popsong zoals ook Chappell Roan ze maakt. Het is een popsong die ook kwetsbaar klinkt en dat heeft alles te maken met de stem van Jilian Medford, die me direct weer te pakken had. 

Na de ingetogen openingstrack gaat IAN SWEET weer het grootste deel van de tijd voor de pop en het is ook dit keer aanstekelijke pop met een randje indie. Jilian Medford woonde de afgelopen jaren in New York voor de liefde, maar na het stuklopen van haar relatie keerde ze terug naar Los Angeles. Shiverstruck is een deel van de tijd een breakup album, maar het is ook een album vol verlangen naar Californië, waardoor de meeste songs op het album minimaal een licht melancholisch karakter hebben. 

Jilian Medford maakte het nieuwe album van haar alter ego IAN SWEET samen met muzikant en producer Ben H. Allen III, die ik vooral ken van zijn werk voor Soccer Mommy. De twee bespelen samen het merendeel van de instrumenten, die door Ben H. Allen III zijn opgenomen in een lekker vol popgeluid. 

Vergeleken met voorganger SUCKER laat Shiverstruck wat minder scherpe randjes en ruwe kantjes horen, maar ook op het nieuwe album van IAN SWEET wordt makkelijk geschakeld tussen mainstream pop en indiepop. Het knappe van het album is dat Jilian Medford een heleboel bekende ingrediënten en inspiratie van bijna alle grote popzangeressen van het moment verwerkt in een geluid dat aan de ene kant direct herkenbaar klinkt, maar aan de andere kant toch ook een eigen geluid heeft. 

Het is een geluid dat continu betovert met onweerstaanbaar lekkere popsongs en de al even onweerstaanbare stem van Jilian Medford, maar ik hoor ook dit keer voldoende diepgang in de songs van de Amerikaanse muzikante. Shiverstruck is voor mij niet de complete verrassing die SUCKER bijna drie jaar geleden was, maar na een paar keer horen zit al een groot deel van de tien songs op het album in mijn hoofd en de rest gaat snel volgen. Shiverstruck is wat mij betreft een nagenoeg perfecte popplaat, die de muziekzomer van 2026 nog wat meer glans geeft. Erwin Zijleman

De muziek van IAN SWEET is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://iansweetmusic.bandcamp.com/album/shiverstruck.

Shiverstruck van IAN SWEET is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 39,99 euro

Review: Suzanne Vallie - Moonshiner Springs

Er zijn niet veel mensen die het weten, maar Suzanne Vallie maakte zes jaar geleden een van de mooiste rootsalbums van het afgelopen decennium en voegt er met Moonshiner Springs nog een prachtalbum aan toe
Moonshiner Springs van Suzanne Vallie dook vorige week gelukkig op in een aantal releaselijsten, want dit album had ik niet graag gemist. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante ontdekte ik in 2021 pas een half jaar na de release en maakte vervolgens een verpletterende indruk. Ook Moonshiner Springs is weer een fantastisch album van Suzanne Vallie. Ze beschikt over een van de mooiste stemmen die ik ken, maar ook in muzikaal opzicht is Moonshiner Springs een prachtig album, dat ook nog eens vol staat met zeer aansprekende songs die met één been in het verleden en één been in het heden staan. Zeer warm aanbevolen dit wonderschone album.

Aan het begin van 2021 besprak ik het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Suzanne Vallie. Het album Love Lives Where Rules Die was al in de zomer van 2020 verschenen, maar was me toen niet opgevallen. Ik ontdekte het album uiteindelijk toch via een tip op het muziekplatform MusicMeter en het is nog altijd een van de mooiste tips die ik heb gekregen. 

Al in de eerste zin van mijn recensie van Love Lives Where Rules Die noemde ik het album een potentiële klassieker binnen de Amerikaanse rootsmuziek en toen ik vorige week weer eens luisterde naar het album stond ik daar nog steeds voor 100% achter. Love Lives Where Rules Die werd uiteindelijk helaas slechts in kleine kring opgepikt, maar wat is het nog altijd een prachtig album. 

Op haar breakup album combineert Suzanne Vallie invloeden uit de Californische rootsmuziek uit het verleden met invloeden van dat moment, wat een tijdloos klinkend album oplevert. Love Lives Where Rules Die is ook een gevarieerd album dat zich niet laat beperken door de kaders van de Amerikaanse rootsmuziek. 

Maar het mooist op het album vind ik de stem van Suzanne Vallie, die me onmiddellijk inpakt met haar zang. De muzikante uit Big Sur, California, werd in een beperkt aantal recensies terecht bejubeld, maar heel wat liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek hebben een fantastisch rootsalbum gemist. 

Het zat Suzanne Vallie sindsdien niet mee. Ze kampte met een chronische ziekte en moest bovendien afscheid nemen van haar vader. Ze schreef de afgelopen jaren een aantal songs, maar had niet de kracht om ze op te nemen. Lichtpuntje was het touren met Adrianne Lenker, die haar meenam als support act. 

Toen de kracht terugkeerde verruilde Suzanne Vallie Los Angeles tijdelijk voor South Dakota, waar ze samen met producer Carly Bond en muzikant Mat Davidson de basis van de songs voor het album Moonshiner Springs opnam, waarna het album in Los Angeles werd afgemaakt. 

Suzanne Vallie schreef de songs voor haar nieuwe album en is verantwoordelijk voor de piano, synths en de zang, terwijl Carly Bond het album niet alleen produceerde, maar ook fraai gitaar speelt. De rol van Mat Davidson is behoorlijk groot, want zijn bijdragen van pedal steel en viool zijn sfeerbepalend. 

Ook op Moonshiner Springs is het echter vooral de stem van Suzanne Vallie die imponeert. De Amerikaanse muzikante beschikt over een bijzondere stem, die niet lijkt op andere stemmen die ik ken, maar het is een stem die zich onmiddellijk genadeloos opdringt. Ik vind de zang op Moonshiner Springs nog mooier dan die op Love Lives Where Rules Die en dat album noemde ik vooral op basis van de zang al een potentiële klassieker. 

Ook dit keer schakelt Suzanne Vallie makkelijk tussen invloeden uit het verleden en het heden en het levert wederom een prachtig geluid op. Ook Moonshiner Springs is een album dat zomaar tussen wal en schip kan vallen. Een release in de zomer is immers niet heel handig en het album is ook nog eens niet op Spotify te vinden en staat ook nog niet volledig op de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante. 

Gelukkig is het album wel op Apple Music te vinden, want ook Moonshiner Springs is een album dat ik niet graag had gemist. Ik was vorige week weer diep onder de indruk van Love Lives Where Rules Die, maar het nieuwe album van Suzanne Vallie is nog mooier en indrukwekkender. Absoluut een van de mooiste albums van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Suzanne Vallie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://suzannevallie.bandcamp.com/album/moonshiner-springs-2.

Review: Gin Wigmore - Beautiful Mess

Het is lang geleden dat de Nieuw-Zeelandse muzikante Gin Wigmore zo verpletterend mooi debuteerde, en ook haar vierde album is inmiddels acht jaar oud, maar gelukkig keert ze deze week terug met een nieuw en wederom prima album
De stem van Gin Wigmore lijkt gekweekt met veel whisky en sigaretten of een flinke hoeveelheid schuurpapier, maar de rauwe stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante spreekt mij ook aan. Het is een stem die in het verleden uitstekend uit de voeten kon met soul en rock ’n roll, maar de stem van Gin Wigmore doet het ook uitstekend op het met pop en rock gevulde en net wat gepolijster klinkende Beautiful Mess. Het album is verschenen na een lange periode van stilte, maar Gin Wigmore kan het nog steeds. Al haar albums lopen wat mij betreft over van de belofte, maar de Nieuw-Zeelandse muzikante laat op haar nieuwe album ook horen dat ze de belofte al lang voorbij is.

Zeventien jaar geleden debuteerde de Nieuw-Zeelandse muzikante Gin Wigmore met het fantastische Holy Smoke. Het album profiteerde flink van de topproductie van Mike Elizondo (Fiona Apple) en van de bijdragen van de band van Ryan Adams, maar Gin Wigmore stal zelf de show met haar rauwe stem vol soul en met de opwindende songs op haar debuutalbum, die een dampende mix van soul, rock ’n roll en alt-country lieten horen. 

Ik vond het tweede album van Gin Wigmore, het in 2011 uitgebrachte en nog wat meer richting soul opgeschoven Gravel & Wine, nog wat beter en ook over Ivory uit 2018, dat juist weer wat veelzijdiger klonk, was ik zeer te spreken. Tussendoor verscheen ook nog het prima album Blood To Bone, dat ik heb gemist, maar de afgelopen acht jaar was het helaas stil rond de Nieuw-Zeelandse muzikante. 

Daar kwam deze week verandering in, want met Beautiful Mess is een nieuw album van Gin Wigmore verschenen. Direct vanaf de eerste noten is er de ruwe strot van de Nieuw-Zeelandse muzikante en dat is nog steeds haar sterkste wapen. De afgelopen jaren stonden voor Gin Wigmore in het teken van de liefde, het moederschap en een op de klippen gelopen relatie, waarna ze terugkeerde naar Nieuw-Zeeland na een lang verblijf in de Verenigde Staten. 

Voor het opnemen van Beautiful Mess keerde ze in ieder geval even terug naar de VS, want het album werd opgenomen in Palm Springs. Op haar vorige album schakelde de Nieuw-Zeelandse muzikante makkelijk tussen meerdere genres, al stonden invloeden uit de soul centraal. Ook Beautiful Mess klinkt af en toe soulvol, maar het nieuwe album van Gin Wigmore is vooral gevuld met lekker in het gehoor liggende pop en rock. 

Centraal staat haar stem en die is in de loop der jaren alleen maar ruwer gaan klinken. Ik vind de zang op Beautiful Mess op het randje, want met een nog wat rauwere strot had ik de stem van Gin Wigmore waarschijnlijk niet meer mooi gevonden. Op Beautiful Mess kan het net en zorgt de zang voor het onderscheidend vermogen. 

In muzikaal opzicht is het nieuwe album wat veiliger dan de voorgangers, maar de nieuwe songs van Gin Wigmore liggen lekker in het gehoor en de muziek op het album is over de hele linie smaakvol. Het zijn songs met af en toe een randje melancholie, maar heel zwaar of een breakup-album vol tranen wordt het nooit. 

Ik heb weinig info over het album, maar weet dat het gemaakt is met Dave Goodison en Steven Padin. Er zijn ook prima muzikanten op het album te horen, want Beautiful Mess klinkt niet alleen heel aangenaam, maar ook als vakwerk. Het levert een album op dat in de smaak moet kunnen vallen bij een groot publiek, al moet je wel houden van de karakteristieke stem van Gin Wigmore. 

Ik heb wel wat met de zang op Beautiful Mess, die emotie en doorleving toevoegt aan de songs. In artistiek opzicht sla ik de vroege albums van Gin Wigmore net wat hoger aan, maar de songs op Beautiful Mess zijn echt geweldig en wat is het goed om de stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante weer te horen. 

Ik was Gin Wigmore na acht jaar stilte wel min of meer vergeten, maar met haar vijfde album is ze weer helemaal terug. Een album midden in de zomer uitbrengen is misschien niet heel handig, maar het nieuwe album van Gin Wigmore verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman

Review: Cinder Well - A Blooming Body

Cinder Well staat ook op A Blooming Body weer garant voor behoorlijk sober en donker klinkende folksongs, maar het zijn wederom folksongs vol bijzondere details en bijzonder mooie en indringende zang
Ik ken de muziek van Cinder Well inmiddels al een jaar of tien, maar ik was pas drie jaar geleden echt onder de indruk van de muziek van Amelia Baker. Cadence is nog altijd een prachtig album, maar het deze week verschenen A Blooming Body vind ik nog wat mooier. Het is wederom een sober maar zeer smaakvol ingekleurd album en ook dit keer is het een album met een wat donkere sfeer. Het is op hetzelfde moment ook een wonderschoon album en dat is ook zeker de verdienste van de bijzonder mooie stem van Amelia Baker, die zich ook dit keer weet te onderscheiden met zang die van alles met je doet. Het zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar als dit album je raakt, raakt het je ook stevig.

Het deze week verschenen A Blooming Body is alweer het vijfde album van Cinder Well. Het alter ego van de Amerikaanse muzikante Amelia Baker maakt inmiddels al meer dan tien jaar uitstekende albums, maar ik was vooral onder de indruk van haar vorige album, het in 2023 uitgebrachte Cadence. 

Op dit album sloeg Cinder Well op fraaie en bijzondere wijze een brug tussen Amerikaanse en Ierse folk. Het sober maar ook spannend ingekleurde album moest bij mij even indalen, maar vervolgens kon ik geen genoeg krijgen van de bezwerende songs op het album. Dat was voor een belangrijk deel de verdienste van de zang van Amelia Baker, die op Cadence betoverde met haar stem. 

Ik heb het album deze week weer eens beluisterd en was direct weer onder de indruk van de bijzondere klanken, de intieme songs en de geweldige vocalen op het album. Alle reden dus om met hoge verwachtingen te beginnen aan het nieuwe album van Cinder Well en ook A Blooming Body is weer een prachtig album. 

Ook het vijfde album van de muzikante uit Los Angeles is weer behoorlijk sober ingekleurd. Toch komen er behoorlijk wat instrumenten voorbij op het album, waarvan Amelia Baker er zelf een handvol bespeelt. A Blooming Body klinkt het grootste deel van de tijd misschien behoorlijk sober, maar er is absoluut aandacht besteed aan de arrangementen, die zeker bij beluistering met de koptelefoon oorstrelend mooi zijn. 

Net als het vorige album van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een stemmig, melancholisch of zelfs donker klinkend album, zeker als de viool een voorname rol speelt in de instrumentatie, wat vaak het geval is. Ondanks de relatief sobere klanken weet Cinder Well een hele bijzondere sfeer te creëren met de muziek op het album en het is een sfeer die zich vrijwel onmiddellijk opdringt. 

Het relatief lage tempo van de songs versterkt de bezwerende uitwerking die het album heeft en het effect dat A Blooming Body heeft wordt sterker naarmate je het album vaker beluistert. De muziek op het nieuwe album van Cinder Well is echt prachtig, maar ook dit keer ben ik het meest onder de indruk van de stem van Amelia Baker. Het is een karakteristieke stem die af en toe doet denken aan die van Natalie Merchant en het is net als de stem van deze Amerikaanse grootheid een stem met veel gevoel. 

Amelia Baker werd ooit verliefd op Ierland en op Ierse muziek en dat is ook weer te horen op haar nieuwe album, al vind ik de Ierse invloeden dit keer subtiel. Ik zou A Blooming Body zelf omschrijven als folk-noir, maar het label folk volstaat wat mij betreft ook. Net als de vorige albums van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een sober en intiem album, maar waar ik drie jaar geleden nog erg moest wennen aan Cadence, maakte het vijfde album van de Amerikaanse muzikante direct een onuitwisbare indruk. 

A Blooming Body past misschien niet heel goed in het seizoen, want dit is een album voor de donkere en koude seizoenen van het jaar, maar ook in de relatieve koelte van het moment komt het album uitstekend tot zijn recht. Liefhebbers van uiterst ingetogen folkalbums vol emotie vallen waarschijnlijk als een blok voor het nieuwe album van Cinder Well, maar ook liefhebbers van andere genres zouden zomaar kunnen vallen voor de charmes van dit mooie en fascinerende album. Erwin Zijleman

De muziek van Cinder Well is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://cinderwell.bandcamp.com/album/a-blooming-body.

Review: Lily Meola - Lucky to Be

Ook midden in de zomer verschijnen er nog flink wat countryalbums, waaronder deze week het debuutalbum van Lily Meola, dat echt alles heeft wat een mooi en interessant countryalbum moet hebben
Liefhebbers van countrymuziek uit de jaren 70 gaan vast als een blok vallen voor het debuutalbum van de op Hawaii opgegroeide muzikante Lily Meola. Dat betekent niet dat Lucky to Be een standaard jaren 70 countryalbum is, want dat is het zeker niet. De muziek van Lily Meola kan af en toe behoorlijk eigentijds klinken, maar ze sleept er net zo makkelijk lastig te plaatsen invloeden bij en experimenteert met bijzondere klanken. Als deze klanken genoegen nemen met een plekje op de achtergrond is de stem van Lily Meola echt betoverend mooi en dat geldt ook voor de songs op het album, die steeds subtiel van kleur verschieten. Met een beetje geluk wordt Lily Meola een hele grote.

Bij Hawaii denk ik niet direct aan countrymuziek, maar het is wel de plek waar de wieg van Lily Meola stond. De Amerikaanse muzikante, die opgroeide op het eiland Maui, heeft deze week haar debuutalbum Lucky to Be uitgebracht en dat is toch echt een onvervalst countryalbum. 

Maui is overigens ook het eiland waarop levende legende Willie Nelson al decennia een huis heeft. Willie Nelson nam Lily Meola dan ook onder zijn hoede en wist haar te overtuigen het muzikale geluk in Nashville, Tennessee, te zoeken. Ook Jackson Browne schijnt zich ontfermd te hebben over Lily Meola, waardoor ze niet te klagen heeft over beroemde vrienden. 

Op haar deze week verschenen debuutalbum komen ook de zonen van Willie Nelson en Jamey Johnson nog voorbij, maar Lily Meola doet het meeste op eigen kracht. Lucky to Be werd mij aangeprezen als een countrypop album, maar ik zou het zelf eerder een countryalbum noemen. 

Het is geen doorsnee countryalbum, want het album heeft een bijzonder geluid, al vind ik het lastig om te omschrijven wat het eerste album van Lily Meola nu precies zo bijzonder maakt. Het zit hem in eerste instantie in de muziek op het album. Het is muziek die zich meer heeft laten inspireren door invloeden uit het verleden dan door invloeden uit het heden, waardoor ik het in iedere geval geen countrypop album vind. 

Veel songs op het album doen wat nostalgisch aan, maar het zijn niet alleen invloeden uit de countrymuziek die Lily Meola verwerkt. Ik ben zeker geen kenner van Hawaïaanse muziek, maar een song als Tumbleweeds and Chewing Gum, een duet met Willie Nelson, lijkt toch beïnvloed door de plek waar Lily Meola opgroeide en Willie Nelson al zo lang met veel plezier verblijft. 

Ook de countrymuziek die decennia geleden en met name in de jaren 70 in Nashville werd gemaakt heeft echter flinke invloed gehad op een aantal songs op Lucky to Be. Ik heb helaas weinig informatie over het album, maar weet dat het is geproduceerd door Nick Lobel. Die heeft vooral een stevige reputatie als studiotechnicus, maar ook het produceren van een album kun je hem wel toevertrouwen. 

Hij heeft er in ieder geval voor gezorgd dat Lucky to Be van Lily Meola anders klinkt dan de meeste andere country(pop)albums die momenteel worden gemaakt in Nashville, al is het maar door voor de countrymuziek atypische instrumenten als de mellotron en de theremin in te zetten, al is uiteraard ook de pedal steel van de partij. Het zijn steeds kleine dingen die ervoor zorgen dat het debuutalbum van Lily Meola subtiel of minder subtiel anders klinkt dan countryalbums uit het verleden en het heden, maar deze kleine dingen hebben soms een groot effect. 

Ondertussen doet de Amerikaanse muzikante ook gewoon alles goed. Haar muziek klinkt bijzonder maar ook warm en hetzelfde geldt voor haar stem, die na enige gewenning alleen maar meer indruk maakt. Het is een stem die alles heeft wat een stem binnen de countrymuziek moet hebben en die zomaar kan uitgroeien tot een van de betere stemmen in het genre. 

Ik wist in eerste instantie misschien niet zo goed wat ik aan moest met Lucky to Be van Lily Meola, maar inmiddels vind ik het een fantastisch countryalbum. De op Hawaii opgegroeide muzikante gaat het in de Verenigde Staten wel redden, maar ik hoop dat Lily Meola ook in Nederland op de sympathie van liefhebbers van countrymuziek mag rekenen. Erwin Zijleman

De muziek van Lily Meola is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://lilymeola.bandcamp.com/album/lucky-to-be.

Review: Bella Kay - My Reckless Abandon

De pas 20 jaar oude Bella Kay wordt al een tijdje een mooie toekomst in de pop voorspeld en die belofte maakt ze waar met haar aansprekende debuutalbum My Reckless Abandon dat ook een eigen geluid laat horen
Het is in mijn bubbel vooralsnog opvallend stil rond het deze week verschenen debuutalbum van de jonge Amerikaanse muzikante Bella Kay. Dat is best bijzonder want ze wist het afgelopen jaar een miljoenenpubliek aan zich te binden met een aantal zeer succesvolle singles. Ze heeft bovendien een album afgeleverd dat niet alleen een mainstream pop publiek bedient. My Reckless Abandon flirt wel met mainstream pop, maar het album heeft ook een andere kant. De ‘coming of age’ songs van Bella Kay neigen hier en daar ook naar indie en laten dan horen dat de jonge Amerikaanse muzikante interessanter is dan de meeste van haar collega popsterren. Het levert een album op dat zeker boven het maaiveld uitsteekt.

Bella Kay bracht nog geen jaar geleden haar eerste single The Sick uit. De single is inmiddels meer dan 150 miljoen keer beluisterd op Spotify en de andere streamingplatforms en sociale media zullen waarschijnlijk niet heel ver achter zijn gebleven. The Sick werd gevolgd door meer singles en een EP, die ervoor hebben gezorgd dat Bella Kay inmiddels al bijna een jaar lang met veel succes aan de weg timmert en met de single Iloveitiloveitiloveit in meerdere landen de hitlijst heeft aangevoerd. 

Iloveitiloveitiloveit is alleen op Spotify al bijna 400 miljoen keer beluisterd en dat zijn aantallen waar menig muzikant jaloers op zal zijn. Ik vind het dan ook niet zo gek dat haar platenmaatschappij Atlantic vorige week flink uitpakte met berichten over het debuutalbum van Bella Kay, maar in mijn bubbel bleef het verder helemaal stil rond het eerste album van de jonge Amerikaanse muzikante. 

Dat begrijp ik op zich wel, want de muziekwebsites die ik bezoek moeten meestal niet veel hebben van popsterren die met een paar singles een miljoenenpubliek weten te veroveren. Toch vind ik het te makkelijk om het debuutalbum van Bella Kay bij voorbaat al aan de kant te schuiven. De in Texas geboren maar in Florida opgegroeide Bella Kathleen Ann Williams heeft bovendien een best aardig album gemaakt. 

Het is een album dat zich heeft laten inspireren door zo ongeveer alle grote popzangeressen van het moment, maar Bella Kay heeft ook een hoorbare zwak voor indiepop, wat haar debuutalbum My Reckless Abandon interessanter maakt dan de mainstream popalbums van het moment. 

My Reckless Abandon is een ‘coming of age album’ en daar zijn er heel veel van, maar de songs van Bella Kay klinken wat mij betreft oprecht, mede omdat ze haar songs over de ellende die het volwassen worden met zich meebrengt ook al vertolkte toen ze nog een onbekende muzikante was. 

Zeker als de Amerikaanse muzikante wat verder weg blijft van de succesformule van de hedendaagse popmuziek slaagt ze erin om anders te klinken dan de meeste grote popzangeressen van het moment en is haar debuutalbum interessanter dan veel andere popalbums van het moment. 

Dat was waarschijnlijk anders geweest als haar platenmaatschappij Bella Kay had gekoppeld aan een van de grote producers van het moment, maar in plaats hiervan kozen ze voor de succesvolle maar ook nog minder bekende Idarose, het alter ego van Alexis Kesselman, die vooral songs voor films heeft geschreven maar die ook werkte met Suki Waterhouse. 

Op My Reckless Abandon laten Bella Kay en Idarose zich af en toe verleiden tot het bewandelen van de gebaande paden van de mainstream pop, maar deze worden ook met enige regelmaat verlaten om te flirten met afwisselend indie en R&B. De stem van Bella Kay staat centraal op haar debuutalbum en het is een stem die ik bij eerste beluistering nog niet heel overtuigend vond, maar die beter is dan ik had gedacht. 

Als My Reckless Abandon een debuutalbum van een jonge muzikante binnen de indiepop was geweest waren de kritieken waarschijnlijk lovend geweest, maar nu wordt het album van de superster in de dop door de alternatieve muziekmedia vooral doodgezwegen. Dat is wat mij betreft niet terecht, want het debuutalbum van Bella Kay is zo slecht nog niet. Erwin Zijleman

Review: Hannah Grace - Bigger Picture (Deluxe)

De Britse muzikante Hannah Grace bracht vorig jaar met Bigger Picture een uitstekend maar helaas nauwelijks opgemerkt album uit dat deze zomer terecht een nieuwe kans krijgt met een aantal extra tracks
Ik kwam Bigger Picture van Hannah Grace bij toeval op het spoor, maar ik heb wel iets met dit album. De muzikante uit Wales is om te beginnen een uitstekende zangeres, maar Bigger Picture heeft meer te bieden. De persoonlijke songs van Hannah Grace bevatten onmiskenbaar invloeden uit de folk, maar er is ook een aangenaam vleugje pop toegevoegd aan de songs op Bigger Picture. Het zijn songs die makkelijk blijven hangen, maar het zijn ook songs vol gevoel. Hannah Grace kan met een beetje geluk in de voetsporen van een aantal inmiddels succesvolle Britse collega’s treden, maar dan moet Bigger Picture wel een keer worden opgepikt. Wat mij betreft verdient het album dit.

Afgelopen voorjaar verscheen Bigger Picture (Deluxe) van Hannah Grace. Het is een reissue van het bijna een jaar geleden verschenen Bigger Picture, dat het tweede album is van de muzikante uit Wales, die in 2020 debuteerde met het album Remedy. Het zou me allemaal zijn ontgaan als Spotify me de reissue van Bigger Picture niet had getipt, want Hannah Grace trekt vooralsnog slechts in beperkte mate aandacht met haar muziek. 

Ik neem de tips van de streamingplatforms tegenwoordig wel iets serieuzer dan in het verleden en dat heeft me de laatste tijd al een aantal interessante tips opgeleverd. Bigger Picture (Deluxe) is wat mij betreft een hele interessante tip, want Hannah Grace heeft een geweldig popalbum gemaakt dat veel meer aandacht verdient dan het album tot dusver heeft gekregen. 

Dat Hannah Grace absoluut wat kan hoor je direct in de openingstrack Glorious World, die mij direct de juiste snaar raakte. Het is niet alleen een memorabele popsong, maar ook een popsong die een groot publiek moet kunnen aanspreken. Het is echter vooral een popsong die laat horen dat Hannah Grace een uitstekende zangeres is. 

De openingstrack van Bigger Picture is voor mij misschien net wat aan de pompeuze kant, maar de muzikante uit Wales laat in de tweede track horen dat ze ook meer ingetogen kan zingen. In de wat meer ingetogen songs vind ik de stem van Hannah Grace nog net wat mooier, al zijn ook haar uithalen niet te versmaden. 

De meeste songs op Bigger Picture passen wat mij betreft in het hokje folkpop. De over het algemeen zeer persoonlijke songs op het album zijn in de basis ingetogen folksongs, maar ze zijn in de meeste gevallen voorzien van een fraai laagje pop, al bevat het album ook een aantal wat soberder klinkende songs. 

Hannah Grace is Brits, maar ik vind haar album niet echt Brits klinken. Dat klopt ook wel want het album werd grotendeels opgenomen in Nashville, Tennessee, met muzikant en producer Christian Harger achter de knoppen. Het is een naam die ik nog niet eerder ben tegengekomen, maar ik vind de productie van Bigger Picture zeer smaakvol en zeker geen typische Nashville productie. 

Het is zoals gezegd een productie met een randje pop, maar ook de wat meer naar folk neigende songs op het album klinken authentiek en dat geldt ook voor de songs waar een randje soul aan is toegevoegd. Het geluid van Hannah Grace op Bigger Picture is rijkelijk versierd met hier en daar flink wat strijkers en vooral warme klanken, maar het geluid staat altijd in dienst van haar stem, die in tegenstelling tot de muziek thuis in Wales werd opgenomen. 

Hannah Grace werd de afgelopen jaren op sleeptouw genomen door Gabrielle Aplin, maar afgaande op het beperkte aantal recensies van Bigger Picture is ze ook in eigen land nog altijd behoorlijk onbekend. De reissue van Bigger Picture met een aantal extra tracks heeft daar vooralsnog niets aan veranderd, maar als ik luister naar het album hoor ik een zangeres die beschikt over de potentie om een groot publiek aan te spreken. Daar is op de eerste plaats wat geluk voor nodig, maar ook het maken van een goed album helpt. Dat goede album heeft Hannah Grace vorig jaar gemaakt met Bigger Picture, dat deze zomer absoluut een tweede kans verdient. Ik ben in ieder geval om. Erwin Zijleman

De muziek van Hannah Grace is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de muzikante uit Wales: https://hangracemusic.bandcamp.com/album/bigger-picture.

Review: Luluc - Sweet Thief

Sweet Thief is alweer het zesde album van het Australische duo Luluc en het is net als de vorige vijf albums van Zoë Randell en Steve Hassett een album dat nog veel mooier wordt wanneer je het wat vaker hebt gehoord
Er zijn albums waar ik vooral onrustig van word, maar er zijn ook albums die goed zijn voor totale ontspanning. Sweet Thief van Luluc valt absoluut in de laatste categorie. De folky songs van het Australische duo waren altijd al ontspannen en ingetogen, maar op het in Australië opgenomen Sweet Thief doen Zoë Randell en Steve Hassett er nog een schepje bovenop. Luluc laat je met haar nieuwe album makkelijk wegdromen, maar als je de tijd neemt om te luisteren, wordt het zesde album van het tweetal alleen maar mooier. Ook Sweet Thief is weer een tijdloos klinkend album, maar het is er ook een die betovert en benevelt zoals alleen de muziek van Luluc dit inmiddels al meer dan vijftien jaar kan.

Van de vorige vijf albums van het Australische duo Luluc heb ik er drie besproken op De Krenten uit de Pop, maar ook de twee albums die ik niet heb besproken heb ik hoog zitten. Vorige week verscheen het zesde album van Zoë Randell en Steve Hassett en ook Sweet Thief is weer een prachtig album van het tweetal. 

Het gekke met de muziek van Luluc is dat ik bij eerste beluistering nooit heel erg onder de indruk ben. Ook mijn eerste kennismaking met Sweet Thief was op zich positief, maar ik werd niet direct van mijn sokken geblazen. Het overkwam me ook met de vorige albums van het duo, waardoor ik het nieuwe album even liet liggen om vervolgens alsnog voor de bijl te gaan voor Sweet Thief. 

Dat de muziek van Luluc op mij niet meteen een onuitwisbare indruk maakt heeft deels te maken met de tijdloze muziek van Zoë Randell en Steve Hassett, want ook Sweet Thief is weer een album dat ook decennia oud zou kunnen zijn en bovendien een album dat je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen. Daarnaast maakt Luluc muziek die zich niet heel stevig opdringt. 

De songs van Zoë Randell en Steve Hassett zijn vooral ingetogen, moeten het niet hebben van aanstekelijke refreinen of muzikaal vuurwerk en hebben over het algemeen een laag tempo. Ook de zang van Zoë Randell en Steve Hassett eist niet direct de aandacht op, waardoor ook Sweet Thief in eerste instantie weer aangenaam voortkabbelt maar je niet direct in vuur en vlam zet. 

Dat doet het zesde album van Luluc uiteindelijk wel, want ook het zesde album van het duo uit Melbourne, dat overigens de afgelopen tien jaar vooral Brooklyn, New York, als thuisbasis had, is weer een pareltje. De muziek van Luluc is ook op Sweet Thief weer te beschrijven als folk en het is folk van het tijdloze soort. 

De songs van Luluc zijn ook dit keer laidback of zelfs dromerig en het zijn songs die in de basis genoeg hebben aan een akoestische gitaar en de stem van Zoë Randell. Het zijn songs die uitnodigen tot dagdromen of luieren, maar het zijn ook songs die mooier worden wanneer je er met volledige aandacht naar luistert. 

De muziek op Sweet Thief is zoals gezegd ingetogen en redelijk sober, maar de akoestische gitaar krijgt op de achtergrond vaak gezelschap van allerlei subtiele versiersels, die het geluid van het duo flink optillen. Het geldt ook voor de zang van Zoë Randell, die niet alleen fraai wordt bijgestaan door Steve Hassett, maar die ook veel mooier klinkt wanneer je er goed naar luistert. Het heeft af en toe wat van Margo Timmins van Cowboy Junkies, maar die vergelijking gaat slechts een deel van de tijd op. 

Wat Sweet Thief nog wat interessanter maakt is het ontspannen karakter van de songs op het album. Zoë Randell en Steve Hassett schreven de songs op het nieuwe album in Brooklyn, maar vertrokken op de dag dat Trump werd geïnaugureerd als president naar Australië en bleven daar een jaar. Dat hoor je, want je merkt dat Luluc de tijd heeft genomen voor het nieuwe album en tijdens de opnames ver verwijderd was van de dynamiek en hectiek van The Big Apple. 

Sweet Thief heeft geregeld een Amerikaanse westkust sfeer, maar heeft zich ook laten beïnvloeden door de eindeloze ruimte in het moederland van Zoë Randell en Steve Hassett. Ik moest het ook dit keer even laten landen, maar wat vind ik Sweet Thief van Luluc inmiddels een geweldig album. Erwin Zijleman

De muziek van Luluc is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Australische duo: https://luluc.bandcamp.com/album/sweet-thief.

Review: Yes - Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976

Een maand na de release van een gloednieuw album van Yes (Aurora) is op het album Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 te horen hoe goed de Britse symfonische rockband in zijn hoogtijdagen was.
Symfonische rock is voor mij hooguit een jeugdliefde, maar ik luister nog wel eens naar de albums van Yes en met name naar Yesshows uit 1973. Dat album krijgt er deze week een concurrent bij, want ik ben best onder de indruk van Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976. Yes speelde in 1976 niet met Rick Wakeman maar met Patrick Moraz, maar verder hoor je de ultieme bezetting van de band en Patrick Moraz valt me zeker niet tegen. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 was al lange tijd als bootleg te vinden, maar nu is het album gewoon verkrijgbaar in een typische Yes hoes van Roger Dean. Het is voor mij vooral nostalgie, maar het muzikale vuurwerk op het album is absoluut imponerend.

Heel lang geleden was ik fan van de Britse symfonische rockband Yes. Het is een band die vorige maand met Aurora nog een nieuw album uitbracht. Het is een album dat vaag klinkt als Yes, maar qua bezetting heeft de band buiten gitarist Steve Howe weinig meer te maken met de band die met name in de jaren 70 behoorde tot de allergrootste (symfonische) rockbands. 

Op zich knap dat de band nog steeds klinkt als haar jaren 70 versie, maar ik heb Aurora toch snel weer opzij gelegd. Deze week verscheen echter wederom een album van de Britse band en dit album wakkerde de gevoelens voor deze jeugdliefde (of jeugdzonde) wel aan. Dat is op zich niet zo gek, want het deze week verschenen Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 stamt uit de hoogtijdagen van de band. 

In de jaren dat ik de muziek van Yes bijna dagelijks beluisterde, was het in 1973 verschenen live-album Yessongs met afstand mijn favoriete album van de band. Dat album werd gemaakt met de voor mij ultieme bezetting van de band met zanger Jon Anderson, gitarist Steve Howe, bassist Chris Squire, toetsenist Rick Wakeman en drummer Alan White. 

Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 werd opgenomen na de release van het album Relayer, waarop niet Rick Wakeman maar de Zwitserse muzikant Patrick Moraz was te horen. Relayer is wat mij betreft het laatste klassieke Yes-album, dat na dit album andere wegen in zou slaan. Ik luister nooit meer naar symfonische rock, maar ik werd toch behoorlijk overrompeld door Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976. 

Allereerst klinkt het album prima. Dat is ook niet zo gek want het concert werd destijds op de radio uitgezonden en werd dus opgenomen met professionele apparatuur. De opnamen zijn al lange tijd als bootleg beschikbaar, maar zit niet tussen het stapeltje bootlegs dat ik nog altijd van de band heb. 

Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 klinkt niet alleen prima, maar wat wordt er ook knap gespeeld en wat is het interessant om een volledig concert te horen (op Yesshows uit 1980 staan maar een paar tracks van deze tour). Enige liefde voor symfonische rock is nodig om te kunnen genieten van het album, maar als die liefde er is maakt Yes een verpletterende indruk. 

Het gitaarwerk is om te watertanden, de ritmesectie is geweldig en Patrick Moraz speelt wat minder bombastisch dan Rick Wakeman, wat het bandgeluid ten goede komt. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 knalt bijna twee uur lang uit de speakers. Als de band alles uit de kast trekt wordt een duizelingwekkende hoeveelheid noten op je afgevuurd, maar Yes weet de spanning ook prachtig op te bouwen in haar songs. 

Van de stem van Jon Anderson moet je houden, maar hij is tijdens het concert in 1976 in zeer goede doen. Natuurlijk is het allemaal vreselijk bombastisch en vaak behoorlijk over de top, maar het klinkt melodieuzer dan in mijn herinnering. Het klinkt ook ruwer dan in mijn herinnering, want naast heel veel muzikaal spierballenvertoon, weet Yes tijdens het concert uit 1976 ook wat rocken is. 

Om het nostalgische gevoel van het album nog wat te versterken, is het gestoken in een hoes van Roger Dean die aansluit bij die van de Yes albums uit dezelfde periode. Ik verwacht niet dat ik door Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 de symfonische rock weer ga omarmen, maar veel meer dan alle albums die Yes maakte na 1980 (ik heb vreemd genoeg wel wat met de door de critici gekraakte albums Tormato en Drama) weet Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 bij mij nostalgische gevoelens op te roepen. Erwin Zijleman

Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 van Yes is verkrijgbaar via de Mania webshop:

3LP, 49,99 euro

2CD, 19,99 euro

Review: Sari Lightman - The Way I Saw You

De Canadese muzikante Sari Lightman maakt op The Way I Saw You folkmuziek die zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 en 70, maar stiekem geeft ze toch ook een bijzondere draai aan de invloeden uit het verre verleden
The Way I Saw You van Sari Lightman heeft tot dusver niet veel aandacht gekregen, maar het is een bijzonder album. De Canadese muzikante, die de afgelopen jaren vooral muziek maakte met haar tweelingzus, laat zich op haar eerste soloalbum inspireren door folk uit het verleden en vooral door de folk die in de jaren 60 en 70 rond San Francisco werd gemaakt. Sari Lightman beschikt over een stem die goed past bij dit soort folk, maar ze is zeker niet blijven steken in het verleden. The Way I Saw You kleurt op subtiele wijze buiten de lijntjes van de folk van weleer en vindt op knappe wijze aansluiting bij de indiefolk van het moment. Het debuutalbum van Sari Lightman lijkt een vrij sober album, maar er gebeurt echt van alles op dit knappe album.

Het Britse muziektijdschrift Uncut was eerder deze maand heel positief over het album The Way I Saw You van Sari Lightman. Uncut noemt het album een experimenteel folkalbum, waardoor ik met enige reserves begon aan het beluisteren van het album, want experimentele folk hoeft van mij meestal niet. 

The Way I Saw You bevat acht tracks en duurt maar net iets meer dan 30 minuten, maar in die 30 minuten maakt Sari Lightman wel indruk. Het vorige maand verschenen album is het solodebuut van Sari Lightman, maar de Canadese muzikante die tegenwoordig in Los Angeles woont is zeker geen nieuwkomer. 

Zo maakte ze, samen met haar tweelingzus Romy, achtereenvolgens muziek onder de namen Ghost Bees, Tasseomancy en Lightman & Lightman en Lightman Sisters. Het leverde een drietal dromerige folkalbums op, die best een plekje op De Krenten uit de Pop hadden verdiend, maar ik hoorde ze pas deze week voor het eerst. 

Vergeleken met de albums die Sari Lightman met haar zus maakte klinkt haar solodebuut wat soberder en wat traditioneler. Bij beluistering van de eerste minuut van de openingstrack van het album begreep ik niet waarom Uncut de muziek van Sari Lightman experimentele folk noemt, maar na een minuut behoorlijk traditioneel klinkende folk, die zo uit de jaren 60 of 70 lijkt weggelopen, sluipt er inderdaad wel iets van experiment in het geluid van Sari Lightman. 

Dat betekent niet dat haar muziek opeens ontoegankelijk is, want het experiment is subtiel en het in meerdere lagen opnemen van haar stem en het net wat voller inkleuren van de songs is vooral heel mooi. Ondanks de uitstapjes buiten de gebaande paden klinkt The Way I Saw You nog altijd als een folkalbum dat ook vele decennia oud zou kunnen zijn. 

Dat heeft deels te maken met de stem van Sari Lightman, die herinnert aan meerdere roemruchte folkies uit het verleden, waaronder in ieder geval Judee Sill. Ook in muzikaal opzicht hoor ik de nodige raakvlakken met de folkmuziek zoals die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt aan de Amerikaanse westkust. 

Sari Lightman maakte haar eerste soloalbum samen met Meg Duffy, die we ook kennen als Hand Habits. Meg Duffy is ook verantwoordelijk voor de mooie gitaarakkoorden die de muziek van Sari Lightman af en toe voorzien van een psychedelisch maar ook eigentijds tintje. Ook de andere muzikanten die op het album zijn te horen verfraaien het geluid van Sari Lightman op bijzondere wijze. 

Het levert een album op dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van traditionele folk uit de jaren 60 en 70, maar dat ook zal worden gewaardeerd door de liefhebbers van de indiefolk van het moment. Het album was mij bij eerste beluistering wat te sober en ook iets te traditioneel, maar ook dit is weer een album dat baat heeft bij beluistering met de koptelefoon. 

Dan hoor je immers hoe smaakvol The Way I Saw You is ingekleurd en hoe mooi de stem van Sari Lightman is. De Canadese muzikante is ook nog eens goed voor teksten die over de nodige diepgang beschikken, wat nog een extra dimensie toevoegt aan dit bijzondere album. 

Het is een album waar ik verder helemaal niets over heb gelezen, maar Uncut is al jaren een goede tipgever, zeker als het gaat om folk- en rootsalbums. Ik heb het eerdere werk van Sari Lightman er ook direct bij gepakt, maar het fraaie The Way I Saw You is wat mij betreft de mooiste van het stel. Erwin Zijleman

De muziek van Sari Lightman is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://sarilightman.bandcamp.com/album/the-way-i-saw-you.

Review: Gracie Abrams - Daughter from Hell

Gracie Abrams werd in een paar jaar tijd een wereldster en bevestigt die status met haar derde album Daughter from Hell, waarop ze deels terugkeert naar de singer-songwriter pop van haar debuutalbum Good Riddance
De Amerikaanse muzikante Gracie Abrams lijkt alles goed voor elkaar te hebben in haar leven, maar dat is niet te merken in de teksten van de songs op haar nieuwe album Daughter from Hell. Het is een album met zeer persoonlijke songs waarin de donkere wolken het overtuigend winnen van de zonnestralen. Gracie Abrams heeft wederom gekozen voor de samenwerking met Aaron Dessner en dat levert een prachtig klinkend album op. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikante doet waar ze goed in is, maar af en toe ook net wat buiten de lijntjes kleurt. Daughter from Hell valt vooralsnog niet erg in de smaak bij de critici, maar voor mij is dit een van de beste albums van 2026 en Daughter from Hell groeit nog wel even door.

Gisteren verscheen Daughter from Hell, het derde album van de Amerikaanse muzikante Gracie Abrams. Het is een album dat tot dusver gemengde, maar toch overwegend negatieve reacties oproept. De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemt het album zelfs bloedeloos en geeft het een dikke onvoldoende, maar ook een aantal Amerikaanse muziekwebsites die ik hoog heb zitten komen niet verder dan een magere voldoende voor Daughter from Hell. 

Ik heb het album zelf inmiddels meerdere keren beluisterd en ervaar het nieuwe album van Gracie Abrams echt totaal anders. Nu ben ik ook wel een fan van de muzikante uit Los Angeles, die met haar eerste twee albums mijn jaarlijstje haalde. Ik was twee jaar geleden erg enthousiast over The Secret of Us, maar het debuutalbum van Gracie Abrams, het in 2023 uitgebrachte Good Riddance, vind ik nog veel beter en is wat mij betreft een van de beste popalbums van dit decennium. 

Het is voor mij dan ook goed nieuws dat Gracie Abrams na het wat richting pop opgeschoven The Secret of Us op Daughter from Hell weer kiest voor het geluid van haar debuutalbum. Ook het derde album van de Amerikaanse muzikante is een popalbum, maar op Daughter from Hell horen we toch weer vooral de singer-songwriter Gracie Abrams. 

Het is een behoorlijk donker album geworden, want vrijwel alle teksten op het album gaan over thema’s als kwetsbaarheid, onzekerheid, liefdesverdriet en het lastige pad naar volwassenheid. Het voegt wat mij betreft flink wat emotionele lading toe aan het album, waardoor ik het album persoonlijk verre van bloedeloos vind. 

Gracie Abrams maakte ook haar derde album weer met producer Aaron Dessner, in een aantal tracks bijgestaan door Justin Vernon (Bon Iver). Aaron Dessner schreef ook mee aan de songs en ook dit keer is er een beperkte bijdrage van Audrey Hobert, die zo’n belangrijke rol speelde op The Secret of Us, maar inmiddels zelf als muzikante aan de weg timmert (check haar geweldige album Who’s The Clown? uit 2025). 

Daughter from Hell is een vooral ingetogen album, maar bevat ook een aantal uptempo songs. In deze songs, zoals bijvoorbeeld Look at My Life, zit de muziek van Gracie Abrams heel dicht tegen die van Taylor Swift op albums als Midnights en The Tortured Poets Department aan. Ik heb zelf dan ook een duidelijke voorkeur voor de meer ingetogen singer-songwriter songs op Daughter from Hell, waarop Gracie Abrams een meer eigen geluid laat horen. 

Het is een geluid waarin de vrij zachte, maar bijzonder mooie en ook karakteristieke stem van Gracie Abrams centraal staat. Mij raakt ze keer op keer met de zestien songs op haar nieuwe album, waarop ze wat mij betreft nog beter en met meer gevoel zingt dan op haar eerste twee albums. 

In muzikaal opzicht is Daughter from Hell misschien een vrij veilig album, maar de chemie tussen Gracie Abrams en Aaron Dessner werkt wat mij betreft nog steeds. Het spannendst zijn wat mij betreft de songs waarop Gracie Abrams zich net iets buiten de gebaande paden beweegt, zoals in de met gruizige gitaren gevulde titeltrack of het juist minimalistisch ingekleurde Cold Goodbyes, maar ook de vintage Gracie Abrams songs zijn van een hoog niveau. 

Ik ben voorlopig nog lang niet uitgekeken op het bijna een uur durende en bezielde Daughter from Hell, dat ik hoger inschat dan het zo succesvolle The Secret of Us en dat niet onderdoet voor het geweldige Good Riddance. Erwin Zijleman

Daughter from Hell van Gracie Abrams is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (grey), 39,99 euro

2LP, 39,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: sura sol - i will be dead

De Belgische muzikante Rachel Solomon bracht begin dit jaar onder de naam sura sol het helaas nauwelijks opgemerkte album i will be dead uit, maar gelukkig krijgt het prachtige album nog een tweede kans
Luister naar i will be dead van sura sol en de wereld draait opeens een stuk minder snel. Het alter ego van de Brusselse wereldburger Rachel Solomon maakt sobere en zich langzaam voortslepende muziek, maar de klanken op i will be dead zijn ook loom en dromerig. Het past prachtig bij de bijzondere stem van de Belgische muzikante en de eigenzinnige manier van zingen. Ik moest zelf even wennen aan i will be dead van sura sol, maar toen ik het album wat vaker hoorde drongen de bijzondere songs van Rachel Solomon zich steeds nadrukkelijker op. Het album krijgt vooralsnog niet heel veel aandacht, maar dit is een album dat je al snel gaat koesteren.

Onlangs wees iemand me op het album i will be dead van sura sol (geen hoofdletters). Het begin dit jaar verschenen album zou volgens de tipgever perfect aansluiten op mijn muzieksmaak, wat me uiteraard nieuwsgierig maakte. Ik had de naam sura sol nog niet eerder gehoord, maar het blijkt het alter ego van de Belgische muzikante Rachel Solomon, die eerder deel uitmaakte van de band Las Lloronas, die ik overigens ook niet ken. 

Het debuutalbum van sura sol, het eind 2022 verschenen roar, werd in België goed ontvangen, maar ik kan me niet herinneren dat ik het album heb beluisterd. Helaas sneeuwde het tweede album van sura sol, mede door de geboorte van het zoontje van Rachel Solomon, eerder dit jaar compleet onder, maar gelukkig krijgt het album nu een tweede kans en dat is volkomen terecht. 

Het tweede album van de muzikante uit Brussel kreeg in eigen land al een aantal uitstekende recensies en ik hoop dat het album ook in Nederland nu snel wordt opgepikt. In een aantal van deze recensies wordt benoemd dat de muziek van sura sol lastig te beschrijven is en tijd vraagt van de luisteraar en dat zijn twee observaties die ik volledig onderschrijf. 

Het zorgt vooralsnog ook voor wat cryptische en ook wat wollige recensies en dat is jammer, want de muziek van sura sol kan ook worden omschreven als fantasierijk en wonderschoon. De songs van de Belgische muzikante zijn over het algemeen sober ingekleurd, waardoor de stem van Rachel Solomon centraal staat. Het is een mooie stem die makkelijk verleidt, maar de zang op i will be dead is ook veelkleurig en het is zang die af en toe kiest voor bijzondere wendingen. 

Dat doet sura sol ook met de muziek op het album, wat ervoor zorgt dat i will be dead, in ieder geval voor mij, geen album is dat zich onmiddellijk genadeloos opdringt. Toen ik het album voor het eerst beluisterde, zocht ik vooral naar houvast en die had ik niet direct gevonden. 

De muziek van sura sol klinkt soms als de psychedelische folkalbums van vele decennia geleden, maar op andere momenten ook weer helemaal niet. Invloeden uit de folk spelen een belangrijke rol op het tweede album van sura sol, maar ook invloeden uit de jazz en wereldmuziek zijn hoorbaar. De laatste invloeden zijn deels het gevolg van de wortels van Rachel Solomon, die op meerdere continenten liggen. 

De meeste songs op i will be dead zijn zoals gezegd behoorlijk sober, hebben een intiem karakter en gebruiken stilte als instrument, maar desondanks gebeurt er van alles in de songs en zijn er steeds weer opvallende wendingen die je op het puntje van de stoel houden en die ervoor zorgen dat het album steeds mooier en interessanter wordt. Die opvallende wendingen in de zang en in de muziek zijn meestal uiterst subtiel, maar dit komt het bijzondere karakter van de muziek van sura sol alleen maar ten goede. 

Zeker de songs met vooral akoestische gitaar, een vleugje bossa nova en de stem van Rachel Solomon, die haar teksten soms (bijna) uitspreekt, hebben een loom en dromerig karakter en zijn gemaakt voor het huidige seizoen en dan vooral voor de vroege en late uurtjes, maar i will be dead is ook een album dat het verdient om met volledige aandacht beluisterd en uitgeplozen te worden. Het duurde bij mij even voor ik om was, maar sindsdien komt i will be dead van sura sol met grote regelmaat voorbij en wordt het album wat mij betreft steeds mooier en interessanter. Erwin Zijleman

De muziek van sura sol is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische muzikante: https://surasolmusic.bandcamp.com/album/i-will-be-dead.

Review: Kelela - new avatar

De Amerikaanse muzikante Kelela maakte wat mij betreft twee van de betere R&B albums van de afgelopen tien jaar en ook op het deze week verschenen album new avatar maakt ze weer avontuurlijke R&B van een zeer hoog niveau
Take Me Apart van Kelela was voor mij niet alleen het beste R&B album van 2017, maar ook een van de betere albums van het jaar. Het is een kunstje dat de Amerikaanse muzikante in 2022 herhaalde met Raven en deze week flikt ze het opnieuw. Ook haar nieuwe album new avatar is weer een album waarop invloeden uit de R&B een voorname rol spelen, maar de muziek van Kelela klinkt anders dan de standaard R&B albums. Op new avatar gebeurt er van alles in de muziek, die subtieler is dan die op de vorige albums. Het wordt fraai gecombineerd met de stem van Kelela, die beschikt over veel soul, maar ook zingt met veel precisie. Het zou me niet verbazen als new avatar het beste R&B album van 2026 is.

Ik heb over het algemeen genomen niet zo heel veel met het genre R&B, maar ik heb wel wat met R&B die de grenzen van het genre of liever nog het avontuur opzoekt. Het heeft me de afgelopen jaren een aantal geweldige R&B albums opgeleverd, waaronder albums van onder andere Solange, Janelle Monáe, Tirzah, Cleo Sol, Amel Larrieux, Fana Hues, Victoria Monét, Yaya Beye en Amber Mark. 

Het zijn albums die in een aantal gevallen zelfs mijn jaarlijstje wisten te halen, waardoor het lastig vol te houden is dat ik niet zo veel met R&B heb. In het bovengenoemde lijstje hoort ook zeker de naam van Kelela thuis. Kelela (Mizanekristos) haalde in 2017 mijn jaarlijstje met het fantastische Take Me Apart, dat ik reken tot mijn favoriete R&B albums aller tijden. Het is een album met een afwisselend broeierig en zweverig geluid en de prachtige stem van Kelela die een dosis soul toevoegt aan het album. 

Ook het in 2022 verschenen Raven haalde mijn jaarlijstje en dit album schat ik misschien nog wel hoger in dan Take Me Apart, vooral omdat Kelela op het album nog beter zingt. Vorig jaar verscheen het live opgenomen album In the Blue Light, waarop Kelela unplugged versies van de songs van Take Me Apart en Raven liet horen. Het is een mooi album, waarop het vocale talent van de Amerikaanse muzikante duidelijk hoorbaar is, maar persoonlijk miste ik de spanning van de elektronisch ingekleurde albums. 

Ik beschouw In the Blue Light dan ook maar als een tussendoortje, dat deze week wordt gevolgd door de officiële opvolger van Raven. Met new avatar (geen hoofdletters) laat Kelela een geluid horen dat weer wat dichter bij het geluid ligt dat we van haar kennen, maar het album borduurt zeker niet fantasieloos voort op de albums uit 2017 en 2022. 

Het nieuwe album van Kelela opent met vrij ingetogen klanken, maar in de openingstrack duiken ook af en toe behoorlijk stevige gitaren op, wat weer een dimensie toevoegt aan de muziek van de muzikante die een groot deel van haar tijd in Londen doorbrengt. In de meeste tracks op new avatar kiest Kelela voor bijzonder klinkende elektronica en bijzondere ritmes, al zijn beide meer ingetogen dan in het verleden. Ook gitaren spelen een grotere rol dan in het verleden.

Het is muziek die absoluut R&B genoemd kan worden, maar het is wel spannende en avontuurlijke R&B. Zeker als ik het album met de koptelefoon beluister is het genieten van de bijzondere klanken op het album. De muziek op het album vult makkelijk de ruimte, maar Kelela heeft ook veel ruimte opengelaten in de bijzondere klanken op new avatar. Het is ruimte die de Amerikaanse muzikante ook dit keer invult met haar stem, die nog altijd lekker soulvol klinkt, maar die ook anders klinkt dan die van de meeste R&B zangeressen. 

Er is ook zeker niet alleen R&B te horen op het album, want Kelela slaat continu bruggen naar andere genres, al zijn de invloeden die ze verwerkt in haar muziek lang niet altijd makkelijk te benoemen. Enige liefde voor R&B is wel een voorwaarde om te kunnen genieten van de muziek van Kelela, maar new avatar is zeker niet alleen geschikt voor liefhebbers van R&B. 

Na Take Me Apart en Raven bevalt ook new avatar mij uitstekend en ik vind het nieuwe album nog wat veelzijdiger en spannender dan de twee voorgangers. En de lome en broeierige klanken doen het ook nog eens uitstekend bij de zomerse temperaturen van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Kelela is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kelela.bandcamp.com/album/new-avatar-2.

new avatar van Kelela is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (silver), 36,99 euro

LP (purple), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 19,99 euro