Review: Sylvie - New Season

Sylvie is zeker niet de eerste band die teruggrijpt op de Laurel Canyon folk en andere Westcoast muziek uit de jaren 60 en 70, maar zo mooi en tijdloos als op het nieuwe album van het project van Ben Schwab klinkt het echt maar zelden.
Het debuutalbum van Sylvie heb ik vier jaar geleden gemist, maar ik ben inmiddels zeer gesteld geraakt op het deze week verschenen album New Season. Het is een album dat echt geen moment een geheim maakt van de belangrijkste inspiratiebronnen. Als ik niet beter zou weten zou ik direct geloven dat het album van Sylvie een vergeten klassieker is uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk of de countryrock uit dezelfde periode. De inspiratie voor de songs op New Season komt uit een heel ver verleden, maar het album van het project van de uit Los Angeles afkomstige muzikant Ben Schwab doet het ook in 2026 echt fantastisch. En vervelen doet het album ook na talloze luisterbeurten niet.

De Amerikaanse band Sylvie kan rekenen op uitstekende recensies in Britse muziektijdschriften als Mojo en Uncut. Dat begrijp ik volledig, want de band uit Los Angeles maakt het soort nostalgische muziek dat perfect aansluit bij de voorkeuren van deze gerenommeerde tijdschriften. 

Sylvie is niet echt een band, maar een project van de Amerikaanse muzikant Ben Schwab. Hij ziet Sylvie als een collectief waarbij muzikale vrienden kunnen aanhaken en dat doen er dan ook heel wat op New Season, het tweede album van Sylvie. De Amerikaanse muzikant begon met het opnemen van het tweede album van Sylvie in zijn thuisstudio in Los Angeles, maar kwam uiteindelijk terecht in de fameuze Abbey Road Studios in Londen. 

Als ik luister naar New Season hoor ik echter vooral Californië, al klinkt You and Me absoluut Beatlesque. Ben Schwab en de muzikanten die hij om zich heen heeft verzameld maken muziek die zo lijkt weggelopen uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70. Ook de Westcoast pop en countryrock uit deze periode hebben hun sporen nagelaten op New Season, dat heerlijk nostalgisch klinkt. 

Er wordt de afgelopen jaren heel veel muziek gemaakt die zich heeft laten inspireren door alle muziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt in Californië, maar zo aangenaam als op het tweede album van Sylvie klinkt het maar zelden. Ben Schwab heeft zoals gezegd flink wat muzikanten om zich heen verzameld en die hebben zijn songs voorzien van een warm en gloedvol geluid, dat de sfeer van een broeierige zomeravond in de heuvels rond Los Angeles ademt. 

Het is een geluid dat niet alleen heel aangenaam klinkt, maar dat ook is volgestopt met muzikale verleidingen en dat prachtig is opgebouwd, ook over het album heen. Die verleidingen komen de ene keer van zwoele blazers of stemmige strijkers, maar net zo goed van subtiele gitaarakkoorden of een stemmige piano. Het is muziek die op de kille avonden van het moment de ruimte zeer aangenaam verwarmt, maar het is ook muziek die uitnodigt tot uitpluizen, zodat geen enkel detail je ontgaat. Het is bovendien muziek die, ondanks alle zonnestralen, de nodige melancholie in zich draagt. 

Ik heb nog geen hele nauwkeurige lijst met credits gezien, maar ik vind met name het gitaarspel op het album bijzonder mooi. Het is gitaarwerk dat New Season de kant van de countryrock op kan duwen, maar het klinkt net zo makkelijk jazzy of sluit aan bij de softpop van de jaren 70. 

Ook de zang op New Season valt in positieve zin op. De mannenvocalen zijn volgens mij vooral van Ben Schwab zelf en klinken aangenaam laidback. In de af en toe opduikende harmonieën hoor ik echo’s van Crosby. Stills & Nash, maar iedere song op het album laat weer net iets anders horen. 

De muzikant uit Los Angeles vertrouwt zeker niet alleen op zijn eigen stem, maar heeft ook een aantal zangeressen uitgenodigd. Het zijn niet de minsten, want met Courtney Marie Andrews, Sierra Ferrell en Kacy Lee Anderson heeft Ben Schwab niet alleen drie grote namen gestrikt, maar ook drie van mijn favoriete zangeressen en ze geven het album absoluut een impuls. 

Ik ging luisteren naar het album na de positieve recensies in de Britse muziektijdschriften en kan me inmiddels helemaal vinden in deze recensies. Luister naar New Season van Sylvie en je wordt niet alleen een aantal decennia teruggeworpen in de tijd, maar komt bovendien even terecht in een wereld die vrediger, zorgelozer en meer ontspannen is dan de wereld van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Sylvie is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://sylvie-music.bandcamp.com/album/new-season.

New Season van Sylvie is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (honey), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Katie Gregson-MacLeod - Albatross

De Schotse muzikante Katie Gregson-MacLeod wist me bij beluistering van haar debuutalbum Albatross direct te raken met haar stem en sindsdien is dit intieme folkalbum alleen maar mooier en indrukwekkender geworden.
Ik luister niet zo heel vaak naar traditionele Britse folk, maar de laatste tijd zijn er toch meerdere albums met flink wat invloeden uit het genre die ik koester. Albatross van Katie Gregson-MacLeod kan aan dit stapeltje worden toegevoegd, want wat is dit een mooi en indringend album. Het is een album dat sober maar smaakvol is ingekleurd en dat vol staat met verzorgde maar ook emotievolle folksongs. Het mooist van alles is echter de stem van Katie Gregson-MacLeod, die op haar debuutalbum met heel veel gevoel zingt. Het is een stem waarvan je moet houden, maar als de zang van de Schotse muzikante eenmaal binnenkomt, komt die ook hard binnen. Wat een mooi album.

Katie Gregson-MacLeod maakte de afgelopen jaren al een viertal EP’s, maar heeft deze week met Albatross haar debuutalbum uitgebracht. Ik heb haar EP’s volgens mij niet beluisterd, maar dat ga ik alsnog doen, want het deze week verschenen debuutalbum Albatross smaakt absoluut naar meer. 

Katie Gregson-MacLeod is voor mij een nieuwe naam, maar de muzikante die een jaar of vier geleden nog als barista werkte, is in andere bubbels een stuk bekender. Naar verluidt ging haar song complex een paar jaar geleden viraal op TikTok, wat verklaart dat de twee versies van de song alleen op Spotify al meer dan 60 miljoen keer zijn beluisterd. 

Het is soms wonderlijk hoe sociale media platforms werken, want bij de muziek van Katie Gregson-MacLeod denk ik eerlijk gezegd geen moment aan muziek die het goed doet op TikTok. De songs van haar debuutalbum moeten het vooralsnog overigens doen met zeer bescheiden aantallen luisteraars op Spotify, maar zelf ben ik zeer gecharmeerd van het eerste album van Katie Gregson-MacLeod. 

De Schotse muzikante maakt op Albatross muziek die is te omschrijven als Britse folk. Het is Britse folk met flink wat echo’s uit het verleden, maar ze is zeker niet in het verleden blijven hangen. Ik hou meestal niet zo van hele traditionele Britse folk, maar ook als Albatross teruggrijpt op de Britse folk van lang geleden, raakt het album mij. 

Dat is vooral de verdienste van de bijzondere stem van de Schotse muzikante. Katie Gregson-MacLeod beschikt over een expressieve en emotievolle stem. Het is het soort stem dat het goed doet in wat traditioneel aandoende Britse folk, maar het is ook het soort stem dat bij mij niet altijd in de smaak valt. Traditionele Britse folk klinkt me vaak wat te pastoraal, maar ook als Katie Gregson-MacLeod haar stem inzet zoals de Britse folkies uit het verleden dat deden of Joni Mitchell vibes laat horen, weet ze me te raken met haar bijzondere zang. 

De zang op Albatross klinkt het hele album folky, maar de Schotse muzikante kan flink variëren met haar stem, wat ervoor zorgt dat de songs op Albatross het ene moment traditioneel en het volgende moment eigentijds kunnen klinken. Ik moest absoluut even wennen aan de zang op het album, maar echt iedere noot van Katie Gregson-MacLeod is raak en wat klinkt haar stem puur en intiem. 

Het is niet alleen de zang van de muzikante uit Inverness die van Albatross zo’n mooi album maakt, want de songs op het album zijn stuk voor stuk voorzien van prachtige muziek. De klanken op het album zijn over het algemeen sober, maar het akoestische geluid op het album is ook subtiel versierd met fraaie extra’s. 

Katie Gregson-MacLeod produceerde haar debuutalbum samen met Dom Monks, die we kennen van Laura Marling en Billie Marten, maar ook van Big Thief. Albatross van Katie Gregson-MacLeod doet me, naast de meest intieme albums van Laura Marling, wel wat denken aan de onlangs verschenen albums van Elanor Moss en Clara Mann, die ook indruk maakten met folky songs zonder opsmuk en met veel emotie. 

Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat Albatross een album is dat viraal gaat op TikTok of een ander groot publiek gaat aanspreken, maar liefhebbers van intieme en indringende folksongs met mooie klanken en bijzondere zang moeten zeker eens naar dit album luisteren. Erwin Zijleman

Albatross van Katie Gregson-MacLeod is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Malena Zavala - If This Life Could Start Again Stripped

Een nieuw album van de Argentijnse muzikante Malena Zavala is altijd iets om naar uit te kijken, ook al gaat het om uitgeklede versies van de songs van haar eerder dit jaar verschenen album If This Life Could Start Again.
Ik had niet direct door dat er deze week een nieuw album van Malena Zavala was verschenen, want haar eerder dit jaar verschenen album If This Life Could Start Again heeft alleen de toevoeging Stripped gekregen. Dat is ook precies wat het is. De Argentijnse muzikante nam de songs van haar laatste album opnieuw op, maar dan alleen met haar gitaarspel en haar stem. If This Life Could Start Again maakte begin dit jaar indruk met bijzondere klanken en weelderige arrangementen, maar ook zonder alle versiersels blijven de songs van het album makkelijk overeind. If This Life Could Start Again Stripped is een goede reden om het vorige album er weer eens bij te pakken, maar overtuigt ook op eigen kracht.

In de eerste maand van dit jaar verscheen het album If This Life Could Start Again van Malena Zavala, een Argentijnse muzikante die al een tijd in Londen woont. Ik kende de eerdere albums van Malena Zavala en met name het album Aliso en was hiervan behoorlijk onder de indruk, maar de muziek op If This Life Could Start Again sprak me nog veel meer aan. 

Ik vind het nog altijd een betoverend mooi album. Dat heeft deels te maken met de bijzondere songs en de mooie stem van de Argentijnse muzikante, maar If This Life Could Start Again ontleent ook een belangrijk deel van zijn kracht aan de prachtige muziek en fascinerende arrangementen op het album. 

Ik schreef in mijn recensie over beeldende muziek, ongrijpbare en breed uitwaaiende klankentapijten, muziek die de fantasie stevig prikkelt en muziek waarin zo veel gebeurt dat het je duizelt. Ik noemde het album bovendien een productioneel hoogstandje dat bol staat van de invloeden en klanken en steeds dingen laat horen die je niet had verwacht. Het is me nooit opgevallen dat If This Life Could Start Again slechts 25 minuten muziek bevat, want in de negen songs van Malena Zavala gebeurt meer dan in menig omvangrijk oeuvre. 

Deze week laat Malena Zavala weer van zich horen met het album If This Life Could Start Again Stripped. Ik ben over het algemeen niet gek op het uitbrengen van albums met uitgeklede versies van eerder uitgebrachte songs, maar in het geval van If This Life Could Start Again van Malena Zavala leek het me zelfs een totaal zinloze exercitie. Ik was echter ook wel nieuwsgierig wat er over zou blijven van de songs van de Argentijnse muzikante zonder alle muzikale en productionele hoogstandjes die voor de originele versie van het album uit de kast werden getrokken en ging daarom toch luisteren. 

If This Life Could Start Again Stripped bevat acht van de negen tracks van het originele album, maar duurt ruim een minuut langer. De openingstrack van het album begon begin dit jaar ook al met redelijk sobere en ruwe gitaarakkoorden en die klinken hooguit nog wat ruwer en directer, iets wat ook geldt voor de zang van de Argentijnse muzikante. 

De verschillen ontstaan op de momenten waarop Malena Zavala de bijzondere arrangementen en klanken van het originele album heeft vervangen door alleen ruw gitaarwerk. Het is bijzonder en ruimtelijk klinkend gitaarspel, maar vergeleken met de prachtige arrangementen van het originele album klinkt het behoorlijk Spartaans. 

Ik had op voorhand mijn twijfel of de songs van If This Life Could Start Again overeind zouden blijven op het nieuwe album, maar dat is zeker het geval. Ook met alleen gitaarakkoorden hoor je de schoonheid van de songs van Malena Zavala en zonder alle andere instrumenten is er meer ruimte voor haar stem, die ik misschien wel mooier vind dan op het zo vakkundig geproduceerde originele album. 

Ik heb de afgelopen maanden heel veel geluisterd naar If This Life Could Start Again, waardoor de songs die terugkeren op If This Life Could Start Again Stripped absoluut herkenbaar zijn, maar het zijn op de een of andere manier ook nieuwe songs. Muzikanten moeten er wat mij betreft geen gewoonte van maken om alternatieve versies van hun albums uit te brengen, maar If This Life Could Start Again Stripped van Malena Zavala is wat mij betreft een geslaagd experiment. Erwin Zijleman

De muziek van Malena Zavala is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Argentijnse muzikante: https://malenazavala.bandcamp.com/album/if-this-life-could-start-again-stripped.

Review: Danielle Ponder - Everything Has Changed

Aan soulvolle albums hebben we momenteel absoluut geen gebrek, maar soulalbums die je compleet van je sokken blazen zoals het vorige maand verschenen album Everything Has Changed van Danielle Ponder zijn een stuk zeldzamer.
Ik wist niet precies wat ik moest verwachten toen ik begon aan de eerste beluistering van Everything Has Changed van Danielle Ponder, maar het album maakte direct een overrompelende indruk. Die indruk maakt de Amerikaanse muzikante in eerste instantie met haar stem, die een hoeveelheid soul bevat om bang van te worden. De muziek op het album is al even overweldigend en varieert van subtiel tot bombastisch. Danielle Ponder begint op haar tweede album bij de soul uit een ver verleden en neemt je vervolgens mee op een ‘rollercoaster ride’ naar het heden. Everything Has Changed is een intens album vol verrassingen en het wordt alleen maar beter.

Everything Has Changed van Danielle Ponder stond al ruim een maand op een lijstje met albums die ik nog eens moest checken voor een eventueel plekje op De Krenten uit de Pop, maar het was er nog niet van gekomen. Dat veranderde onmiddellijk toen ik op het muziekplatform MusicMeter persoonlijk op het album werd gewezen. 

Op MusicMeter wordt het album vergeleken met het debuutalbum van Lady Blackbird en dat is nog altijd een sensationeel goed album. Dat durf ik inmiddels ook wel te zeggen over Everything Has Changed van de Amerikaanse muzikante Danielle Ponder, want wat is dit een bijzonder album. 

Het is vanaf de eerste noten een behoorlijk overweldigend album en dat blijft het veertien songs en drie kwartier lang. Everything Has Changed opent met de stem van Danielle Ponder en dat is een stem vol soul. De Amerikaanse muzikante, die nog niet eens zo heel lang geleden als advocaat werkzaam was, zingt in de openingstrack in eerste instantie zacht, maar haar stem grijpt je direct bij de strot. 

Het is een stem die in de openingstrack in eerste instantie wordt omgeven door subtiele klanken, maar als Danielle Ponder uithaalt met haar stem, explodeert ook de muziek op het album en vanaf dat moment was ik overtuigd van haar bijzondere talent. De muzikante uit Rochester, New York, is op haar tweede album niet vies van dynamiek en bombast, want wat kan ze uithalen met haar stem en met de bijzondere arrangementen op haar tweede album. 

Lady Blackbird is inderdaad relevant vergelijkingsmateriaal en dat geldt zowel voor de zang als voor de muziek, maar op Everything Has Changed beschikt Danielle Ponder ook absoluut over een eigen geluid. Het is een bijzonder geluid dat steeds van kleur verschiet en zich op bijzondere wijze door de tijd beweegt. Zeker in de groots ingekleurde songs klinkt de muziek van Danielle Ponder als soulmuziek uit een ver verleden, maar na een paar bijzondere afslagen klinkt haar muziek opeens verrassend eigentijds. 

Everything Has Changed is een album dat van alles met mij doet. Het is in eerste instantie nog even wennen aan de bijzondere wendingen in de zang, maar eenmaal gewend hoor je een zangeres van wereldklasse, die ook nog eens wat te melden heeft en veranderingen in de samenleving koppelt aan persoonlijke veranderingen. 

Het is nog meer wennen aan de muziek, die echt alle kanten op kan. Het ene moment word je omver geblazen door rijke orkestraties, het volgende door moddervette funk, soul uit heden en verleden of door songs die zijn beïnvloed door gospel, triphop en R&B. Danielle Ponder zingt op haar nieuwe album vooral ingetogen, maar de ingehouden zang heeft misschien nog wel meer lading dan de songs waarin de Amerikaanse muzikante los gaat met haar stem. 

Everything Has Changed is in muzikaal opzicht een behoorlijk bonte lapdeken en dat heeft vast te maken met het feit dat de muzikante uit Rochester werkte met meerdere producers, onder wie Bartees Strange en de van Fiona Apple bekende Mike Elizondo., die het bijzondere geluid van Danielle Ponder verder hebben verrijkt.

Danielle Ponder mag naar verluidt Phoebe Bridgers tot haar fans rekenen en heeft haar album uitgebracht op het label waarop ook de indierockster haar muziek uitbrengt, maar in muzikaal opzicht hebben de twee niets met elkaar te maken. Het album zal wel zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van muziek die vooral uit soul bestaat en die muziekliefhebbers mogen zich rijk rekenen met dit fascinerende album. Erwin Zijleman

De muziek van Danielle Ponder is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://danielleponder.bandcamp.com/album/everything-has-changed.

Everything Has Changed van Danielle Ponder is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (crystal clear), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Jess Kerber - The World Is Dark, but I Want It to Be Funny

Het debuutalbum van Jess Kerber was vorig jaar van zeer hoge kwaliteit en ook op haar deze week verschenen album The World Is Dark, but I Want It to Be Funny laat de Amerikaanse muzikante weer horen dat ze bulkt van het talent.
Het debuutalbum van Jess Kerber ontdekte ik in de zomer van 2025 min of meer bij toeval, maar From Way Down Here is inmiddels een album dat me zeer dierbaar is. Het is een album waarop eigenlijk alles mooi is, maar het is ook een album dat me in meerdere opzichten raakt. Het is dan ook fantastisch nieuws dat Jess Kerber deze week alweer terug is met een nieuw album. The World Is Dark, but I Want It to Be Funny is misschien wat aan de korte kant, maar ook dit keer verandert alles dat Jess Kerber aanraakt in goud. De songs zijn nog wat mooier dan op het debuutalbum, er is nog wat meer aandacht besteed aan de muziek en de productie en dan is er ook nog eens de prachtige zang, die alles nog veel verder optilt.

“Helaas heeft bijna niemand het door, maar de Amerikaanse muzikante Jess Kerber heeft met From Way Down Here een wonderschoon debuutalbum afgeleverd, dat je echt moet horen”. Het is de kop boven mijn recensie van het in de zomer van 2025 verschenen album, dat me sindsdien alleen maar dierbaarder is geworden en dat uiteraard hoog opdook in mijn jaarlijstje. 

From Way Down Here is een album waarop alles klopt. De muziek op het album is prachtig wanneer de aan het prestigieuze Berklee College of Music in Boston opgeleide Jess Kerber zich binnen de kaders van folk en country beweegt, en razend spannend wanneer ze de grenzen van beide genres opzoekt en overschrijdt. 

De songs van de muzikante uit Nashville, Tennessee, zijn aangenaam maar ook interessant en dan is er ook nog eens de bijzonder mooie stem van Jess Kerber die het oor genadeloos streelt. From Way Down Here deed uiteindelijk veel te weinig, maar iedereen die het album kent, zal het waarschijnlijk met me eens zijn dat het een betoverend mooi album is. Jess Kerber heeft deze week met The World Is Dark, but I Want It to Be Funny haar tweede album uitgebracht. Het is een album dat met negen songs en een kleine dertig minuten aan de korte kant is, maar Jess Kerber laat wederom horen hoe getalenteerd ze is. 

De muzikante uit Nashville schreef de songs na de release van haar debuutalbum in een periode waarin ze zich ook wel wat alleen gelaten voelde. De songs op The World Is Dark, but I Want It to Be Funny schuwen de melancholie zeker niet, maar zoals de titel al doet vermoeden is het geen tranendal geworden, maar een album dat hoop uitstraalt. 

Het nieuwe album van Jess Kerber ligt in het verlengde van het ruim een jaar oude debuutalbum. Ook op The World Is Dark, but I Want It to Be Funny domineren invloeden uit de folk en af en toe een beetje country, maar ook dit keer worden op subtiele wijze invloeden uit de pop toegevoegd. 

Jess Kerber is een geschoolde muzikante en dat hoor je. Er is heel veel aandacht besteed aan de arrangementen en de inkleuring van de songs op het album, dat warm en organisch klinkt, maar waarin bijzondere accenten nooit ver weg zijn. Jess Kerber werkt op haar tweede album wederom samen met muzikant en producer Will Orchard, die haar debuutalbum zo fraai produceerde, en werkte voor een aantal andere tracks samen met producer Charles Dahlke. 

The World Is Dark, but I Want It to Be Funny is een album dat het best tot zijn recht komt wanneer je het met de koptelefoon beluistert en alle fraaie details in de muziek kunt oppikken. Dan hoor je ook nog net wat beter hoe mooi de stem van Jess Kerber is. De Amerikaanse muzikante zingt ook op haar tweede album weer prachtig en combineert in haar zang schoonheid, precisie en gevoel. 

Het is dringen in het genre, maar Jess Kerber stak er wat mij betreft bovenuit met haar debuutalbum en doet dat ook met haar nieuwe album. Ik heb albums liever wat langer dan een kleine dertig minuten, maar wat komt er in 27 minuten en 50 seconden veel moois voorbij op The World Is Dark, but I Want It to Be Funny. 

In de meest ingetogen momenten zorgt Jess Kerber voor kippenvel, maar je zit ook op het puntje van de stoel om maar niets te missen van alle muzikale en vocale pracht op het album. Jess Kerber bevestigt nog maar eens wat een enorm talent ze is. Hoogste tijd dat haar talent in veel bredere kring wordt gehoord. Erwin Zijleman

De muziek van Jess Kerber is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://jesskerber.bandcamp.com/album/the-world-is-dark-but-i-want-it-to-be-funny.

The World Is Dark, but I Want It to Be Funny van Jess Kerber is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

Review: Eliza Edens - Death Drive

Death Drive is het vierde album van de mij tot voor kort onbekende muzikant Eliza Edens en het is een bijzonder mooi album dat opvalt met een bijzondere mix van invloeden, mooi en veelkleurig gitaarwerk en een prachtige stem.
Ik probeer de ontwikkelingen binnen de popmuziek goed bij te houden en speur wekelijks naar nieuw talent, maar Eliza Edens heb ik de afgelopen jaren over het hoofd gezien. De Amerikaanse muzikant heeft deze week een vierde album uitgebracht, dat gelukkig hier en daar aandacht heeft gekregen. Die aandacht is terecht, want Death Drive is een zeer aansprekend album. Eliza Edens is een uitstekende songwriter en heeft een serie zeer persoonlijke songs geschreven. Het zijn songs die vooral zijn ingekleurd met fraai gitaarwerk dat de songs steeds net wat anders laat klinken. De mooie en bijzondere stem van de muzikant uit Brooklyn tilt het niveau van het uitstekende Death Drive nog wat verder op.

Ik kwam de naam van Eliza Edens de afgelopen week tegen op de Amerikaanse muziekwebsite No Depression, die de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse rootsmuziek inmiddels al meer dan dertig jaar nauwlettend in de gaten houdt. No Depression is behoorlijk positief over het deze week verschenen album Death Drive. 

Het is zo te zien al het vierde album van de muzikant uit Brooklyn, New York, die zich overigens identificeert als non-binair persoon. Ik kan me niet herinneren dat ik de naam Eliza Edens eerder had gehoord, maar ik kan me zeker vinden in de positieve woorden van No Depression. 

De Amerikaanse muziekwebsite, die ooit begon als een inmiddels legendarisch tijdschrift dat in eerste instantie gericht was op de alt-country beweging, bestrijkt inmiddels een breed palet binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een hokje waarin de muziek van Eliza Edens maar zeer ten dele past, want ik hoor veel invloeden uit de indiepop en vooral de indierock op Death Drive. 

Eliza Edens staat op de cover van het album afgebeeld met een gitaar en dat is niet voor niets. Het gitaarspel van de Amerikaanse muzikant speelt een voorname rol op het album, dat buiten de gitaren redelijk subtiel is ingekleurd, al kunnen zomaar verrassende accenten als die van een saxofoon, strijkers of synths opduiken. 

Het gitaarwerk van Eliza Edens is niet alleen dominant in haar geluid, maar ook mooi en veelkleurig, wat van Death Drive een gevarieerd album maakt. Het is een album dat flink wat raakvlakken met de indierock van het moment laat horen, maar ik hoor ook veel invloeden uit het verleden. 

Hoe vaker ik luister naar Death Drive, hoe meer ik gecharmeerd raak van het afwisselend akoestische en elektrische gitaarwerk, dat ook jazzy of funky kan klinken en ook lekker mag soleren. Vooral de ruimtelijke gitaarakkoorden vind ik bijzonder mooi, maar ook het stevigere of juist het subtiele werk raakt de juiste snaar. 

Het album heeft echter meer te bieden, want Eliza Edens schrijft aansprekende songs, die zich zeker niet beperken tot Amerikaanse rootsmuziek, indiepop en indierock. De songs voor het album zijn van hoog niveau, maar werden in de meeste gevallen geschreven tijdens workshops waarin binnen één dag een song moest worden opgeleverd. Het zegt iets over de kwaliteiten van de Amerikaanse muzikant als songwriter. 

De dood van de moeder van Eliza Edens is een centraal thema op Death Drive, wat er een persoonlijk album van maakt. Het mooiste heb ik echter nog altijd niet benoemd, want dat is wat mij betreft de stem van Eliza Edens. Het is een zeer karakteristieke maar ook zeer aangenaam klinkende stem. 

De zang van de muzikant uit Brooklyn doet het uitstekend in de songs die wat meer naar indierock neigen, maar ook als het experiment wordt gezocht, als in een song als Bigger, trekt de stem van Eliza Edens in zeer positieve zin de aandacht. 

Death Drive trekt de aandacht met zeer veelzijdig gitaarwerk en ook met de zang weet het album steeds net weer wat anders te klinken. Het is zoals gezegd het vierde album van Eliza Edens en dat hoor je ook wel, want de songs op het album klinken niet als die van een beginnende muzikant. Het blijft bijzonder dat juist No Depression me wees op het album, want het is er een die ook bij een muziekwebsite als Pitchfork in de smaak zou moeten kunnen vallen. Erwin Zijleman

De muziek van Eliza Edens is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://eliza-edens.bandcamp.com/album/death-drive.

Review: Kaitlin Butts - Hello, Honky Tonk

De albums van Kaitlin Butts vond ik tot dusver veel te traditioneel en dat gold in eerste instantie ook voor het deze week verschenen album Hello, Honky Tonk, maar toen de Amerikaanse muzikante me opeens te pakken had, was ik direct volledig om.
Het eerste dat opvalt bij het beluisteren van het nieuwe album van Kaitlin Butts is haar stem. De Amerikaanse muzikante beschikt over een imposant stemgeluid, dat imponeert wanneer ze vol gas geeft en betovert wanneer ze meer ingehouden zingt. Ik ging er tot voor kort van uit dat haar muziek zich te ver buiten mijn muzikale comfort zone bevond, maar Hello, Honky Tonk is niet eens zo heel ver verwijderd van de countrygetinte albums van Kacey Musgraves. Jaarlijstjesmateriaal dus. In vocaal opzicht is het een imponerend album, maar ook in muzikaal opzicht maakt Kaitlin Butts er een feestje van. Ik heb haar muziek jarenlang volkomen verkeerd ingeschat, want wat is dit een aangename energiebom.

De muziek van Kaitlin Butts ken ik al meer dan tien jaar, maar ik heb op De Krenten uit de Pop nog nooit aandacht besteed aan haar muziek. De drie albums die ze tussen 2015 en 2024 maakte trokken wel mijn aandacht en waren absoluut goed voor een glimlach, maar uiteindelijk vond ik de behoorlijk traditioneel klinkende mix van countrymuziek en honky tonk toch niet in mijn muzikale straatje passen. 

Dat was niet anders toen ik vorige week voor het eerst naar haar nieuwe album Hello, Honky Tonk luisterde. Ik was direct geamuseerd door het intro waarmee het album begint en even onder de indruk toen de stem van Kaitlin Butts de ruimte volledig vulde, maar vervolgens ging ik er weer vrij snel van uit dat dit net niet mijn ding is. 

Ik weet niet hoe het is veranderd, maar toen ik een wandeling maakte met Hello, Honky Tonk door de oortjes, werd ik opeens gegrepen door het nieuwe album van de muzikante die opgroeide in Tulsa, Oklahoma, maar zich uiteindelijk in Nashville vestigde. Gedurende de wandeling werden mijn bewondering en liefde voor het album alleen maar groter en inmiddels vind ik Hello, Honky Tonk echt een fantastisch album. 

Dat heeft alles te maken met de stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die uit de speakers kan knallen, maar Kaitlin Butts kan ook meer ingetogen zingen. Het is een stem met ongelooflijk veel power, maar waar ik dit soort stemmen vaak schel vind klinken, is de stem van Kaitlin Butts echt heel mooi. 

Zeker als ze vol gas geeft herinnert ze aan grote countryzangeressen uit het verleden, maar in de ingetogen passages is ze niet eens zo heel ver verwijderd van Kacey Musgraves, die wat mij betreft beschikt over een van de mooiste stemmen die ik ken. De stem van Kaitlin Butts is niet alleen mooi en krachtig, maar het is ook een stem die haar songs voorziet van heel veel energie, waardoor luisteren naar Hello, Honky Tonk mij echt een enorme energieboost geeft. 

Die energie komt ook uit de aansprekende songs, die vol humor zitten en die alle bekende country-clichés met een knipoog tegemoet gaan. Het zijn songs waaraan werd meegeschreven door grootheden uit Nashville, onder wie Natalie Hemby. Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van Kaitlin Butts een buitengewoon energiek album. Ik heb niet veel informatie over het album, maar wat wordt er met veel passie gespeeld. 

Kaitlin Butts begint bij de countrymuziek en honky tonk uit het verleden, maar ze slaagt er wat mij betreft ook in om niet alleen traditioneel te klinken. Zeker in de wat meer ingetogen songs op het album sluit Hello, Honky Tonk ook aan bij de countrymuziek van het moment. 

Ik begrijp er inmiddels niets meer van dat ik de muziek van Kaitlin Butts tot dusver steeds heb laten liggen en dat ik ook haar nieuwe album in eerste instantie terzijde schoof, want als ik nu begin aan Hello, Honky Tonk blijf ik luisteren tot de laatste noten en ben ik ruim drie kwartier onder de indruk. 

Ik heb geen idee hoe groot Kaitlin Butts in de Verenigde Staten is, maar stiekem heb ik al gefantaseerd over hoe het zou klinken in de Leidse Qbus. Ik ga de komende weken ook nog eens goed naar de eerste drie albums van de Amerikaanse muzikante luisteren, maar voorlopig krijg ik zoveel energie van haar nieuwe album dat ik Hello, Honky Tonk blijf beluisteren en alleen maar meer onder de indruk raak van Kaitlin Butts. Erwin Zijleman

Review: Heather Nova - The Orchard

Heather Nova maakte haar beste albums misschien in de jaren 90, maar de afgelopen jaren steekt ze weer in een prima vorm, wat ook weer is te horen op het deze week verschenen en bijzonder mooie album The Orchard.
Ik luister nog vaak naar Oyster, een inmiddels meer dan dertig jaar oud album van Heather Nova, maar ik ben ook zeer gesteld op het vorig jaar verschenen Breath and Air, dat niet heel ver achterbleef bij haar klassieker uit de jaren 90. Breath and Air krijgt deze week al een vervolg met The Orchard, waarop Heather Nova samenwerkt met producer en muzikant Tim Bran. Het is een album met vooral ingetogen en verrassend tijdloze songs. Het klinkt allemaal heel mooi en sfeervol en Heather Nova zingt misschien wel beter dan in haar jongere jaren. Het is alweer het vierde uitstekende album op rij, waarmee Heather Nova aan een opvallend goede serie bezig is.

Heather Nova maakte wat mij betreft haar meesterwerk in 1994, want toen verscheen haar geweldige tweede album Oyster. Luisteren naar Oyster is voor mij vermengd met allerlei bijzondere herinneringen, maar ook los daarvan is het een weergaloos album. De track Throwing Fire At The Sun schaar ik bovendien onder mijn favoriete songs aller tijden. 

Oyster zette Heather Nova onmiddellijk op de kaart als een van de populairste vrouwelijke singer-songwriters van dat moment en die status bevestigde ze met het album Siren uit 1998. Ik ken alle albums van de op Bermuda geboren muzikante en een slecht album zit er wat mij betreft niet tussen, maar op een gegeven moment raakte Heather Nova wel wat verder verwijderd van het niveau van Oyster. 

Het was echter veel te vroeg om Heather Nova af te schrijven, want met het in 2019 verschenen Pearl leverde ze een album af dat in de buurt kwam van haar beste werk. Dat geldt wat mij betreft in nog veel sterkere mate voor het vorig jaar uitgebrachte Breath and Air en ook het met louter covers gevulde Other Shores uit 2022 viel bij mij zeer in de smaak. 

Heather Nova komt betrekkelijk snel na Breath and Air alweer met een nieuw album op de proppen en gezien het niveau van dat album waren mijn verwachtingen hooggespannen. Heather Nova koos op Breath and Air voor de Britse producer Chris Bond, die het album voorzag van een mooi en aangenaam geluid. Ook voor The Orchard koos ze voor een Britse producer, want dit keer schoof producer Tim Bran aan, die overigens ook een groot deel van de instrumentatie voor zijn rekening nam. 

Tim Bran ken ik persoonlijk vooral van London Grammar, waarop de prachtige stem van Hannah Reid een centrale plek kreeg. Ook op The Orchard heeft de zang een prominente plek gekregen in de productie en de mix en dat is een verstandig besluit. Heather Nova wordt volgend jaar zestig jaar oud, maar als ik luister naar haar stem op The Orchard, vind ik de zang eigenlijk mooier dan op haar vroege albums. Haar stem schitterde op de afgelopen drie albums en doet dat misschien nog wel meer op het nieuwe album. 

Op The Orchard kiest Heather Nova vooral voor het meer ingetogen werk. Zeker de meest ingetogen songs hebben genoeg aan stemmige pianoakkoorden, maar ook als de muziek wat voller klinkt blijft The Orchard een vooral ingetogen en stemmig album. Ik was zeer gecharmeerd van de productie van Breath and Air, maar ik vind die van het nieuwe album nog wat mooier. De muziek en de zang zijn fraai in balans en met name de stem van Heather Nova klinkt echt prachtig. 

Voor een topalbum heb je ook nog goede songs nodig en daar ontbrak het wel eens aan in de jaren die volgden op de eerste gloriejaren. Voor The Orchard heeft Heather Nova een serie zeer aansprekende songs geschreven. Het zal aan de productie van Tim Bran liggen, want een deel van de songs zou volgens mij niet misstaan op een nieuw album van London Grammar. 

Het kleurt allemaal redelijk netjes binnen de lijntjes, maar de schoonheid van de muziek en de zang compenseert wat mij betreft ruimschoots voor het gebrek aan vernieuwing of avontuur. Heather Nova is al een aantal albums in topvorm en op het prachtige The Orchard doet ze er wat mij betreft weer een schepje bovenop. Erwin Zijleman

The Orchard van Heather Nova is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: THAO - Show Me

Als er een nieuw album van de Amerikaanse muzikante Thao Nguyen verschijnt weet je bijna zeker dat het een eigenzinnig album zal zijn en dat gaat ook zeker weer op voor het deze week verschenen album Show Me.
Tien jaar geleden besprak ik voor het laatst een album van Thao, toen nog met haar band The Get Down Stay Down. Het is een album waarop Merrill Garbus van tUnE-yArDs haar stempel drukte en zij is ook weer van de partij op het onder de naam THAO uitgebrachte album Show Me. Het is een album dat uiteraard het unieke stempel van Thao Nguyen bevat. Dat betekent dat de grenzen tussen de genres fluïde zijn en dat de grens tussen onnavolgbare popsongs en toegankelijke popsongs steeds wordt opgezocht. Makkelijk is het allemaal niet, maar spannend is het zeker. Het verspringt continu van kleur, maar dat is precies wat je verwacht van deze bijzondere muzikante.

De Amerikaanse muzikante THAO, in het verleden ook bekend als Thao of Thao Nguyen, ken ik, al dan niet in gezelschap van haar band The Get Down Stay Down, al sinds 2008, toen het album We Brave Bee Stings and All verscheen. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikante direct laat horen dat ze een zeer eigenzinnige muzikante is. 

We Brave Bee Stings and All werd in 2008 een folkpop album genoemd en ik denk dat we het tegenwoordig een indiepop album zouden noemen. Het is een album waarop Thao Nguyen de aandacht trekt met haar bijzondere stem en haar al even bijzondere manier van zingen en ook in muzikaal opzicht kleurt het album buiten alle gangbare lijntjes. 

Het bijzondere van de muziek van Thao & The Get Down Stay Down op We Brave Bee Stings and All is dat het geen moment conventioneel klinkt, maar toch vind ik het door Tucker Martine geproduceerde album zeker niet ontoegankelijk. Het geldt eigenlijk voor alle albums van Thao & The Get Down Stay Down en ook voor het album dat de muzikante uit Falls Church, Virginia, maakte met de al even eigenzinnige Mirah. 

Tien jaar geleden wisten Thao Nguyen en haar band voor het laatst een plekje te veroveren op de krenten uit de pop. Ik was zeker gecharmeerd van het album A Man Alive, maar het door Merrill Garbus, de vrouw achter tUnE-yArDs, geproduceerde album lag wel wat zwaarder op de maag dan zijn voorgangers. 

A Man Alive intrigeerde me wel, maar desondanks verloor ik Thao na het album uit het oog. Het in 2020 verschenen Temple zag ik daarom deze week pas voor het eerst op Spotify. Het is een album dat weer totaal anders klinkt en een stevige funkinjectie toevoegt aan de muziek van de Amerikaanse muzikante. Het is een album dat ik nog eens goed ga beluisteren, maar op dit moment gaat mijn aandacht uit naar het deze week verschenen album Show Me. 

Het nieuwe album is uitgebracht onder de naam THAO en is naar verluidt een breakup album. Thao Nguyen maakte het album zonder haar vaste band, maar deed wel weer een beroep op Merrill Garbus, die het tien jaar geleden verschenen A Man Alive van zo’n bijzonder geluid voorzag. Show Me is uiteindelijk gemaakt met vier producers, inclusief Thao Nguyen zelf. 

De Amerikaanse muzikante heeft nog nooit een echt makkelijk album gemaakt en ook Show Me is er geen. Het is een album dat continu van kleur verschiet en ingetogen tracks afwisselt met zeer uitbundige tracks. THAO kan je op haar nieuwe album zomaar de dansvloer op trekken, maar Show Me bevat ook een aantal meer introspectieve tracks. 

Zeker als je het album voor de eerste keer hoort klinkt de muziek op Show Me bij vlagen behoorlijk vervreemdend. THAO doet alles net wat anders dan de meeste andere popmuzikanten en dat doet ze niet alleen met haar muziek, maar ook met haar stem, die ook alle kanten op kan. Het is soms aan de experimentele kant, maar ook op Show Me kan haar muziek verrassend toegankelijk klinken, bijvoorbeeld als er funky impulsen worden toegevoegd. 

Ik ben lang niet altijd gek op muziek die zo opzichtig buiten de lijntjes kleurt en ik vind zeker niet alles mooi op Show Me, maar Thao Nguyen weet ook mijn fantasie te prikkelen met songs die tegelijkertijd zwaar experimenteel en voorzichtig toegankelijk klinken. Het is absoluut wennen, maar uiteindelijk valt er verrassend veel op zijn plek. Erwin Zijleman

De muziek van THAO is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://thao.bandcamp.com/album/show-me.

Show Me van THAO is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

CD, 32,99 euro

Review: Ismena - Please Don't Ask Me How I've Been

Ismena trekt nog niet overdreven veel aandacht met haar muziek, maar met Please Don't Ask Me How I've Been heeft de Utrechtse muzikante een album gemaakt dat niet onder doet voor de beste folkalbums van het moment, nationaal en internationaal.
Ik ben fan van de muziek van Ismena (Goossen) sinds ze me bijna zes jaar geleden voor het eerst haar muziek toestuurde. Ik was gecharmeerd van de muziek van haar band, maar werd verpletterd door de schoonheid van haar soloalbum This Time. Helaas sta ik niet meer op de mailinglijst van de Utrechtse muzikante, waardoor ik haar een week of zes geleden verschenen tweede album bijna had gemist. Het zou doodzonde zijn geweest, want ik vind Please Don't Ask Me How I've Been nog veel indrukwekkender dan This Time. Op het album wordt met heel veel zorg en aandacht gemusiceerd en die zorgvuldigheid hoor je ook terug in de zang, die echt betoverend mooi is. Het zijn momenteel donkere tijden, maar de soundtrack van Ismena is van een bijna onwerkelijke schoonheid.

Op mijn tijdlijn op Facebook zag ik bij toeval een filmpje van Ismena voorbij komen, waarin ze cd’s aan het uitpakken is. Het had zomaar aan mijn aandacht kunnen ontsnappen, want de tijdlijn van Facebook negeer ik bij voorkeur, maar door het filmpje kwam ik wel op het spoor van haar nieuwe album Please Don't Ask Me How I've Been, dat eind september al is verschenen. 

Ismena (Goossen) is voor mij zeker geen onbekende. Ze stuurde me aan het begin van 2021 een single van de naar haar genoemde band en die vond ik zo goed, dat ik maanden uitkeek naar het debuutalbum van de Utrechtse band. Until We Part van Ismena sneeuwde in de laatste weken van 2021 flink onder, maar ik vind het nog altijd een prachtig album. 

De band redde het uiteindelijk helaas niet, maar Ismena dook in de herfst van 2023 op met haar eerste soloalbum This Time. Waar de naar haar genoemde band imponeerde met hoge spanningsbogen en een mix van folk, indierock, postrock en een beetje gothrock, koos Ismena Goossen op haar eerste soloalbum voor uiterst intieme en ingetogen songs met een vooral folky karakter. 

In mijn recensie van This Time ben ik bijna lyrisch over het album, dat ik een van de grootste verrassingen van 2023 noem. Daar sta ik nog steeds achter, want This Time is een wonderschoon album. Het is een album met vooral ingetogen maar bijzonder smaakvolle klanken, die prachtig kleuren bij het huidige seizoen. 

De muziek op This Time staat volledig in dienst van de stem van Ismena, die nog veel beter uit de verf komt dan in de muziek van de naar haar genoemde band. De in Bosnië en Herzegovina opgegroeide muzikante schreef voor haar solodebuut een aantal zeer persoonlijke songs, die ze met heel veel gevoel vertolkte. 

De muziek op het album is zoals gezegd redelijk sober, maar door het toevoegen van zeer fraaie accenten gebeurt echt van alles in de muziek van Ismena. Ik vatte This Time van Ismena uiteindelijk samen als 33 minuten kippenvelmuziek en dat is een omschrijving waar ik nog steeds volledig achter sta. 

Het is een omschrijving die ook van toepassing is op het nieuwe album van Ismena, al bevat Please Don't Ask Me How I've Been 44 minuten muziek. Op haar tweede soloalbum trekt Ismena de lijn van haar debuutalbum door, maar ze heeft haar bijzondere geluid nog wat verder geperfectioneerd. 

De muziek op Please Don't Ask Me How I've Been klinkt nog wat subtieler dan op This Time en wordt gedomineerd door de akoestische gitaar of de piano. Tegelijkertijd heeft de Utrechtse muzikante, die een groot deel van de instrumenten zelf bespeelde, nog meer aandacht besteed aan de arrangementen, die haar songs voorzien van een bijzondere sfeer, die wordt versterkt door af en toe natuurgeluiden toe te voegen. 

Het is een sfeer die wederom uitstekend past bij het huidige seizoen, want Please Don't Ask Me How I've Been is meer een album voor de herfst en de winter dan voor de lente en de zomer. De muziek op het album is echt prachtig, maar het is ook dit keer vooral de stem van Ismena die zorgt voor kippenvel. 

De Utrechtse muzikante zingt op haar tweede album met heel veel precisie, maar er zit ook veel gevoel in haar stem. De zang is ook nog eens prachtig opgenomen, waardoor iedere noot binnenkomt. Jammer dat ik dit album niet direct heb opgemerkt, maar gelukkig heb ik het niet gemist. Wat mij betreft een van de betere albums van 2026. Erwin Zijleman

De muziek van Ismena is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Utrechtse muzikante: https://ismenamusic.bandcamp.com/album/please-dont-ask-me-how-ive-been.

Review: BLUAI - The Way You Talk Reminds Me Of Home

Save It For Later, het debuutalbum van de Belgische band BLUAI, durf ik inmiddels best een sensationeel goed album te noemen en dat predicaat past ook uitstekend op het deze week verschenen tweede album The Way You Talk Reminds Me Of Home.
Er komt de laatste tijd heel veel mooie muziek uit België en onze zuiderburen hebben ook zeker niet te klagen over goede zangeressen. Met Catherine Smet beschikt de Antwerpse band BLUAI over een hele goede zangeres, maar de band heeft nog veel meer te bieden. Ook op het deze week verschenen album The Way You Talk Reminds Me Of Home weet de band op eigen wijze invloeden uit onder andere indierock, indiepop en Amerikaanse rootsmuziek te vermengen. Het geluid van de band klinkt niet alleen eigenzinnig, maar ook bijzonder smaakvol. BLUAI had de lat met haar uitstekende debuutalbum hoog gelegd voor zichzelf, maar The Way You Talk Reminds Me Of Home doet er zeker niet voor onder.

BLUAI is een Belgische band die aan het begin van 2024 prachtig debuteerde met het album Save It For Later. Het is een album waarop de band uit Antwerpen op zeer fraaie wijze invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, indierock en indiepop aan elkaar smeedt. Save It For Later is een album met zeer aansprekende songs, die echt prachtig zijn ingekleurd en nog wat verder worden opgetild door de mooie stem van Catherine Smet, de frontvrouw van de band. 

Het is een stem waarin ik geregeld iets hoor van Adrianne Lenker van Big Thief, maar ik vind de zang van Catherine Smet eerlijk gezegd mooier. Ik luister nog vaak naar Save It For Later, dat ook niet voor niets mijn jaarlijstje haalde en dat ik inmiddels nog wat hoger inschat dan twee jaar geleden. Ik luister ook al een tijdje naar het deze week verschenen tweede album van de Belgische band, dat ik een aantal weken geleden al kreeg toegestuurd. 

The Way You Talk Reminds Me Of Home laat horen dat BLUAI de afgelopen twee jaar zeker niet heeft stilgestaan. Op haar tweede album verwerkt de Belgische band ongeveer dezelfde invloeden als op het debuutalbum, maar invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, indierock en indiepop zijn dit keer geïntegreerd in een nog wat duidelijker BLUAI geluid. 

Ook bij het beluisteren van The Way You Talk Reminds Me Of Home was ik in eerste instantie vooral onder de indruk van de stem van Catherine Smet, die met nog wat meer energie en emotie zingt. De stem van de Belgische muzikante is niet alleen mooi, maar voorziet de muziek van BLUAI ook van een duidelijk eigen sound. 

Ook op The Way You Talk Reminds Me Of Home zijn de songs van de band mooi en trefzeker ingekleurd. Het album klinkt net wat anders dan het Save It For Later, dat wat duidelijker tegen de Amerikaanse rootsmuziek aanleunde. Op het tweede album schuift BLUAI wat meer op richting de indierock, zonder dat het de andere invloeden in haar muziek is vergeten, zoals in de songs waarin toch weer een banjo of een viool opduikt. 

Het debuutalbum van de band uit Antwerpen klonk in muzikaal opzicht onderscheidend en dat gaat wat mij betreft ook op voor het tweede album. The Way You Talk Reminds Me Of Home klinkt geen moment als een standaard indierock album, maar evenmin als een standaard rootsalbum. Big Thief is nog altijd relevant vergelijkingsmateriaal, maar ik hoor op The Way You Talk Reminds Me Of Home meer BLUAI dan Big Thief. 

Dat ligt niet alleen aan de bijzonder mooie zang en de fraaie inkleuring van de songs, maar ook aan de songs zelf, die nog wat mooier en interessanter zijn dan die op het eerste album van de band, die zich direct opdringen, maar die ook interessant blijven wanneer je ze vaker hoort. 

BLUAI nam haar tweede album op in de fameuze RAK studio’s in Londen en riep de hulp van producer Isabel Gracefield in. Deze gelouterde Britse producer koos ervoor om de nieuwe songs van BLUAI vrijwel live op te nemen in de RAK studio’s en dat pakt fraai uit. De live-setting voorziet de nieuwe songs van de Belgische band van veel energie en zowel de muziek als de zang klinken net wat ruwer en spontaner dan bij een andere aanpak. 

Ik ben echt enorm gehecht aan het debuutalbum van BLUAI, waardoor de lat enorm hoog lag voor het altijd lastige tweede album van de band, maar nu ik The Way You Talk Reminds Me Of Home flink wat keren heb beluisterd, vind ik het nieuwe album zeker niet minder dan zijn voorganger. Iedereen die BLUAI nog niet kent heeft inmiddels twee prachtalbums te ontdekken. Erwin Zijleman

De muziek van BLUAI is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Belgische band: https://bluai.bandcamp.com/album/the-way-you-talk-reminds-me-of-home.

The Way You Talk Reminds Me Of Home van BLUAI is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 36,99 euro

CD, 22,99 euro

Review: Michael Penn - March (1989)

Michael Penn trad in 1989 heel even uit de schaduw van zijn succesvolle acterende broers Chris en Sean en leverde met het uitstekende March een destijds terecht geprezen soloalbum vol redelijk tijdloos klinkende popsongs af.
Ik had echt minstens dertig jaar niet meer geluisterd naar March van Michael Penn, maar toen ik de titel van het album zag had ik direct goede herinneringen. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant deed het in 1989 uitstekend, maar echt van de grond kwam de muzikale carrière van Michael Penn niet. Het heeft niets te maken met de songs op March, want die klinken nog altijd even lekker. Dankzij een zeer goed gevulde gastenlijst klinkt het album ook in muzikaal opzicht uitstekend en Michael Penn is absoluut een prima zanger. Ik was in 1989 zeer gecharmeerd van het eerste album van de Amerikaanse muzikant en begrijp nog altijd volledig waarom dit zo was.

In de zoektocht naar vergeten albums in mijn platenkast stuitte ik onlangs op March van Michael Penn. Het is niet het enige album dat ik ken van de Amerikaanse muzikant, maar het is wel het album dat me met afstand het meest dierbaar is. Ik luisterde aan het eind van de jaren 80 volgens mij vooral naar gitaarbands en nauwelijks naar singer-songwriter albums, maar het album van Michael Penn wist me direct te raken. 

March verscheen in de herfst van 1989 en is het debuutalbum van Michael Penn, overigens de broer van de acteurs Chris Penn en Sean Penn. Michael Penn koos niet voor het witte doek, maar voor de muziek. Hij was naar eigen zeggen een zeer obsessieve Beatles-fan en probeerde aan het begin van de jaren 80 met zijn band een plekje te veroveren in de muziekscene van Los Angeles. 

Dat lukte niet direct, maar hij werd uiteindelijk in het zadel geholpen door zijn broer Sean, die hem meenam naar de razend populaire tv-serie Saturday Night Live. Michael Penn begon samen met Patrick Warren, die later uit zou groeien tot een gerenommeerd muzikant en producer, aan het opnemen van zijn solodebuut March, dat het prima deed in het najaar van 1989. 

Het commerciële succes van March stond de artistieke ambities van de Amerikaanse muzikant wat in de weg, waardoor hij lange stiltes liet vallen tussen zijn albums en het succes van March nooit meer zou evenaren. March is inderdaad het meest commerciële of toegankelijke album van Michael Penn, die overigens trouwde met de door mij zeer bewonderde Aimee Mann, maar ik vind het nog steeds zijn beste album. 

Net zoals zoveel andere albums uit de jaren 80 klinkt March met de oren van nu ietwat gedateerd, maar ik vind het nog altijd een uitstekend album. Het gedateerde zit hem vooral in de productie, al klonk March in 1989 echt fantastisch. Het debuutalbum van Michael Penn werd geproduceerd door de inmiddels zeer bekende Tony Berg en dat is niet de enige bekende naam die opduikt bij het bestuderen van de credits van March. 

Naast de al eerder genoemde Patrick Warren zijn ook onder andere Charlie Sexton, Larry Klein, Jim Keltner, Lisa Coleman en Wendy Melvoin op het album te horen, dat ook nog eens van een mooie mix werd voorzien door Bob Clearmountain. Het zijn mensen die niet iedereen in 1989 naar de studio kreeg en de imposante gastenlijst draagt zeker bij aan de kwaliteit van March. 

De rol van Michael Penn mag echter ook niet onderschat worden. De Amerikaanse muzikant beschikt over een uitstekende stem en heeft voor zijn debuutalbum bovendien een aantal aansprekende songs geschreven, zoals bijvoorbeeld de geweldige single No Myth. De stem van Michael Penn doet me wel wat denken aan die van Neil Finn van Crowded House, en ook in muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken. 

Die hoor ik vooral wanneer de Beatles fascinatie van Michael Penn opspeelt, maar March bevat ook een aantal wat stevigere tracks. Ik vind het niet allemaal meer zo goed als in 1989, maar veel songs op March hebben de tand des tijds uitstekend doorstaan. Ook het andere werk van Michael Penn is zeker de moeite waard, maar wat mij betreft maakte hij zijn beste album aan het eind van de jaren 80. 

March is zo’n album dat inmiddels door bijna iedereen is vergeten, maar de hernieuwde kennismaking met het inmiddels meer dan 35 jaar oude album is mij uitstekend bevallen. Erwin Zijleman