Het lijkt er op dat we het in 2009 moeten doen zonder een nieuwe plaat van de Drive-By Truckers. Dat is natuurlijk jammer, maar het biedt de leden van de band uit het zuiden van de Verenigde Staten wel de mogelijkheid om ook eens iets anders te doen. Een kans die voorman Patterson Hood met beide handen heeft aangegrepen, want onlangs verscheen Murdering Oscar (And Other Love Stories). Het is Hood’s tweede soloplaat, want een paar jaar geleden verscheen al zijn debuut Killers And Stars. Waar Patterson Hood ons op zijn solodebuut vooral uiterst sobere songs die klonken als ruwe demo’s voorschotelde, komt hij dit keer op de proppen met een lekker vol bandgeluid. Een wijs besluit want Murdering Oscar (And Other Love Stories) is in tegenstelling tot zijn wat rommelige voorganger direct bij eerste beluistering een aansprekende plaat. Bijgestaan door onder andere leden van de Drive-By Truckers, Will Johnson (Centro-Matic) en vader David (die zijn sporen in de muziek verdiende bij The Muscle Shoals Rhythm Section), heeft Patterson Hood een plaat gemaakt die niet eens zo heel ver is verwijderd van de platen van zijn band, maar wel wat andere accenten legt. Zo grijpt Patterson Hood op Murdering Oscar (And Other Love Stories) wat minder vaak terug op Southern rock dan de Drive-By Truckers doen. Ook subtiele invloeden uit de soul hebben hun weg gevonden in het sologeluid van Patterson Hood, al zijn de meeste songs toch te labelen als countryrock of Americana. Murdering Oscar (And Other Love Stories) klinkt wat vrijblijvender dan de laatste platen van de Drive-By Truckers en haalt ook niet het niveau van al dan niet miskende meesterwerken als The Dirty South, A Blessing And A Curse en Brighter Than Creation’s Dark, maar het is absoluut een goede plaat. Een plaat die laat horen dat Patterson Hood aansprekende songs kan schrijven en deze bovendien op gloedvolle en eigenzinnige wijze kan vertolken. Een plaat ook met een persoonlijk tintje, wat Murdering Oscar (And Other Love Stories) wat mij betreft voldoende bestaansrecht geeft naast het werk van Hood's band. Murdering Oscar (And Other Love Stories) is op zijn minst een aardig voorproefje op een nieuw album van de Drive-By Truckers. Een voorproefje dat het lange wachten een stuk eenvoudiger maakt en bovendien naar veel meer smaakt. Erwin Zijleman
James Blackshaw is een jonge Brit die uitstekend overweg kan op de 12-snarige akoestische gitaar en tot dusver vooral wordt vergeleken met legendarische muzikanten als John Fahey, Leo Kottke en Bert Jansch. Vorig jaar verschenen van zijn hand een aantal cd’s met wat ouder werk (die tot dat moment in een oplage van slechts 80 stuks waren uitgebracht) en een nieuwe plaat, Litany Of Echoes. Tot verbazing van velen haalde de laatstgenoemde plaat de top 15 van de jaarlijst van het Britse muziektijdschrift Uncut, waardoor de plaat uitgroeide tot één van de cultplaten van 2008. Geen makkelijke plaat trouwens, want de sterk door minimal music beïnvloede muziek van James Blackshaw zit behoorlijk complex in elkaar en vergt over het algemeen enkele luisterbeurten voor het kwartje wil vallen. James Blackshaw is inmiddels ingelijfd door Michael Gira’s Young God Records en levert nu met The Glass Bead Game ook één van de cultplaten van 2009 af. Op het uit vijf lange tracks (variërend van ruim 5 tot bijna 19 minuten) bestaande The Glass Bead Game gaat James Blackshaw verder waar het hypnotiserende Litany Of Echoes vorig jaar ophield, al is de muziek van de Brit ook wat voller en hierdoor wat toegankelijker geworden. James Blackshaw bespeelt op zijn nieuwe plaat vaker de piano en laat zich dit keer bovendien bijstaan door een klassiek geschoolde zangeres, strijkers (viool en cello) en blazers (klarinet, dwarsfluit). Ook The Glass Bead Game staat vol met repeterend gitaarwerk van een duizelingwekkend hoog niveau. Gitaarwerk dat prachtig kleurt bij de piano, strijkers en flarden van vocalen die op deze plaat te horen zijn. Ook The Glass Bead Game is een plaat die zich maar lastig in een hokje laat duwen. James Blackshaw laveert op het snijvlak van folk en minimal music, maar schuwt ook andere genres niet. Net als op Litany Of Echoes maakt James Blackshaw op The Glass Bead Game hypnotiserende muziek van een bijna onwerkelijke schoonheid. Beeldende muziek die het brein op hol doet slaan, maar die je tegelijkertijd in een heerlijk lome gemoedstoestand brengt. Een makkelijke plaat is het zeker niet, maar iedere seconde die je in deze plaat steekt wordt uiteindelijk dubbel en dwars terug betaald. Erwin Zijleman