Het Amerikaanse trio Carolina Chocolate Drops opereerde de afgelopen jaren wat in de marge, maar dat gaat de komende maanden absoluut veranderen. Op haar eerste plaat voor het aansprekende Nonesuch label is het trio immers gekoppeld aan niemand minder dan Joe Henry, die de afgelopen jaren onder andere Solomon Burke en Bettye Lavette tot geweldige platen wist te inspireren. Genuine Negro Jig is in muzikaal opzicht niet te vergelijken met Joe Henry’s eerdere productiewerk. Carolina Chocolate Drops maakt muziek die zich heeft laten inspireren door traditionele muziek uit het begin van de vorige eeuw en ver daarvoor. Het gaat om de zogenaamde “black string music”, die met name in de Zuidelijke staten van de VS erg populair was. Het is muziek die wordt gedragen door met name banjo en fiddle en vooral put uit stokoude folk, bluegrass, country en blues. Ik moest er in het begin eerlijk gezegd wel erg aan wennen. Carolina Chocolate Drops pretendeert weliswaar dat het de stokoude black string music op moderne wijze interpreteert, bijvoorbeeld door zich te vergrijpen aan Tom Waits’ Trampled Rose en zelfs het van R&B ster Blu Cantrell bekende Hit 'Em Up Style, maar het blijft toch behoorlijk traditionele muziek die zich niet zomaar naar de koude Nederlandse winter van 2010 laat transporteren. Inmiddels ben ik echter wel gewend geraakt aan de muziek van Carolina Chocolate Drops en vind ik Genuine Negro Jig steeds leuker en interessanter worden. Carolina Chocolate Drops vertolkt haar voornamelijk uit traditionals bestaande repertoire met veel enthousiasme en heeft inderdaad allerlei subtiele moderne accenten verstopt in haar muziek uit vervlogen tijden, waaronder accenten uit de soul en de jazz. Het snarenwerk is van hoge kwaliteit en ook in vocaal opzicht is er helemaal niets aan te merken op de muziek van het trio. Met name zangeres Rhiannon Giddens beschikt over een aansprekende en bijzonder soulvolle stem die zich steeds nadrukkelijker opdringt. Geheel naar verwachting heeft Joe Henry ook dit keer gezorgd voor een even smaakvolle als doeltreffende productie, waardoor Genuine Negro Jig langzaam maar zeker uitgroeit tot een hele leuke en een hele bijzondere plaat. Het is een plaat die weliswaar diep is geworteld in muziek uit een heel ver verleden, maar geef deze plaat een kans en hij laat ook in het heden het zonnetje schijnen. Genuine Negro Jig is nog niet het meesterwerk dat we van Carolina Chocolate Drops mogen verwachten, maar is absoluut een zonnige krent in de stevige winterpap. Erwin Zijleman
Het is moeilijk te geloven dat het dit jaar al weer 25 jaar geleden is dat Lost & Found, het debuut van Jason & The Scorchers, verscheen. De plaat sloeg destijds in als een bom. De mix van country, hardrock, punk en rock ’n roll die tegenwoordig gemeengoed is, was in 1985 goed voor een muzikale aardverschuiving en stond aan de wieg van een nieuw genre. De muziek van Jason & The Scorchers werd slechts in kleine kring op de juiste waarde geschat (al stond de band in 1985 wel op het Pinkpop podium), maar had in de jaren die volgden ongelooflijk veel invloed. De band profiteerde hier zelf nauwelijks van, want snel na het nauwelijks te overtreffen debuut viel de band uit elkaar en begon voorman Jason Ringenberg aan een solocarrière die uiteindelijk een aantal aardige singer-songwriter platen en (als Farmer Jason) een aantal misschien nog wel leukere kinderplaten op zou leveren. Halverwege de jaren 90 werd Jason weer even herenigd met zijn Scorchers en bleek het vuur nog niet gedoofd. De afgelopen jaren hebben we niet veel meer van Jason & The Scorchers gehoord, maar nu is er opeens weer een nieuwe plaat, Halycon Times. Halycon Times is een plaat die geen muzikale aardverschuiving zal veroorzaken. Op haar nieuwe plaat pakt de band de draad uit het verleden weer op en maakt het muziek die nog altijd het beste van country, punk, rock ’n roll en hardrock combineert. Ondanks de raakvlakken met de muziek uit het verleden doen Jason & The Scorchers op Halycon Times geen poging om Lost & Found nog eens dunnetjes over te doen. De band heeft nog altijd patent op lekkere rauwe rock ’n roll met een vleugje country, maar durft meer dan in het verleden gas terug te nemen, wat de dynamiek zeer ten goede komt. Waar Lost & Found je het gevoel gaf dat je getuige was van het ontstaan van een nieuw genre, voelt Halycon Times als een warm bad. De onbevangenheid van het debuut heeft plaats gemaakt voor muzikaal vakmanschap, maar gelukkig is dit nergens ten koste gegaan van de energie en passie die de muziek van Jason & The Scorchers uitstraalt. Het levert een aantal lekkere rauwe rocksongs op, die alleen maar extra kracht krijgen door de gevoelige snaar die Jason & The Scorchers tussentijds weten te raken. Halycon Times is een hele aangename en trefzekere plaat van een band die nog altijd in uitstekende vorm verkeert. Het is misschien geen plaat om heel druk over te doen, maar ondertussen hebben Jason & The Scorchers wel een plaat gemaakt waarvan Mick & Keith alleen maar kunnen dromen. Als Jan Smeets slim boekt hij Jason & The Scorchers alsnog voor Pinkpop 2010. Erwin Zijleman
Het Amerikaanse trio Carolina Chocolate Drops opereerde de afgelopen jaren wat in de marge, maar dat gaat de komende maanden absoluut veranderen. Op haar eerste plaat voor het aansprekende Nonesuch label is het trio immers gekoppeld aan niemand minder dan Joe Henry, die de afgelopen jaren onder andere Solomon Burke en Bettye Lavette tot geweldige platen wist te inspireren. Genuine Negro Jig is in muzikaal opzicht niet te vergelijken met Joe Henry’s eerdere productiewerk. Carolina Chocolate Drops maakt muziek die zich heeft laten inspireren door traditionele muziek uit het begin van de vorige eeuw en ver daarvoor. Het gaat om de zogenaamde “black string music”, die met name in de Zuidelijke staten van de VS erg populair was. Het is muziek die wordt gedragen door met name banjo en fiddle en vooral put uit stokoude folk, bluegrass, country en blues. Ik moest er in het begin eerlijk gezegd wel erg aan wennen. Carolina Chocolate Drops pretendeert weliswaar dat het de stokoude black string music op moderne wijze interpreteert, bijvoorbeeld door zich te vergrijpen aan Tom Waits’ Trampled Rose en zelfs het van R&B ster Blu Cantrell bekende Hit 'Em Up Style, maar het blijft toch behoorlijk traditionele muziek die zich niet zomaar naar de koude Nederlandse winter van 2010 laat transporteren. Inmiddels ben ik echter wel gewend geraakt aan de muziek van Carolina Chocolate Drops en vind ik Genuine Negro Jig steeds leuker en interessanter worden. Carolina Chocolate Drops vertolkt haar voornamelijk uit traditionals bestaande repertoire met veel enthousiasme en heeft inderdaad allerlei subtiele moderne accenten verstopt in haar muziek uit vervlogen tijden, waaronder accenten uit de soul en de jazz. Het snarenwerk is van hoge kwaliteit en ook in vocaal opzicht is er helemaal niets aan te merken op de muziek van het trio. Met name zangeres Rhiannon Giddens beschikt over een aansprekende en bijzonder soulvolle stem die zich steeds nadrukkelijker opdringt. Geheel naar verwachting heeft Joe Henry ook dit keer gezorgd voor een even smaakvolle als doeltreffende productie, waardoor Genuine Negro Jig langzaam maar zeker uitgroeit tot een hele leuke en een hele bijzondere plaat. Het is een plaat die weliswaar diep is geworteld in muziek uit een heel ver verleden, maar geef deze plaat een kans en hij laat ook in het heden het zonnetje schijnen. Genuine Negro Jig is nog niet het meesterwerk dat we van Carolina Chocolate Drops mogen verwachten, maar is absoluut een zonnige krent in de stevige winterpap. Erwin Zijleman