De Canadese gelegenheidsband The New Pornographers behoorde lange tijd tot de lievelingen van de critici. De vier platen die de band tussen 2000 en 2007 uitbracht konden stuk voor stuk rekenen op buitengewoon lovende recensies en wat mij betreft viel daar weinig tot niets op af te dingen. Het vorige maand verschenen Together werd echter opeens betrekkelijk koeltjes ontvangen door de critici, waardoor ik de plaat bewust of onbewust ook wat langer heb laten liggen dan normaal het geval was bij nieuw werk van de Canadezen. Na beluistering van Together begrijp ik eerlijk gezegd niet zo veel van de relatief koele ontvangst van de vijfde plaat van de band uit Vancouver. Op Together is namelijk nauwelijks iets veranderd. Ook Together is weer een plaat met geweldig klinkende powerpop, die optimaal profiteert van de capaciteiten van de leden van de band. A.C. Newman heeft nog altijd patent op volstrekt onweerstaanbare popliedjes, Destroyer’s Dan Bejar is goed voor menige onverwachte wending en Neko Case zingt nog altijd de sterren van de hemel. Leden van Beirut, St. Vincent, The Dap Kings en Okkervil River zorgen dit keer voor de slagroom op een ook zonder toefje room fantastisch smakende taart. Net als de vorige platen van The New Pornographers laat ook Together zich weer beluisteren als een eigentijdse remake van Fleetwood Mac’s Rumours en zijn er raakvlakken met de muziek van onder andere Belle And Sebastian, The Beatles, The Cars en The Zombies. Hiernaast horen we gelukkig ook dit keer het typische New Pornographers geluid dat de muziek van de band zo onweerstaanbaar maakt. Als ik verschillen moet blootleggen tussen Together en de vorige platen van de band, valt op dat Together hier en daar net wat steviger is dan zijn voorgangers en dat de individuele hand van de verschillende kapiteins van dit schip wat minder duidelijk waarneembaar is, maar wat mij betreft spreekt dit alleen maar in het voordeel van Together en bovendien zijn de verschillen met de vorige platen van de band relatief klein. Kortom, ook Together is weer een New Pornographers plaat van het niveau dat we inmiddels van de band gewend zijn. Iedereen die de band al kent gaat vroeg of laat ook voor Together overstag, maar eigenlijk zou de band met deze plaat eens moeten doorbreken naar een veel groter publiek. The New Pornographers maken immers ook op Together weer Perfecte Power Pop met drie keer een hoofdletter P. Er zijn maar heel weinig bands die hen dat op dit niveau nadoen. Erwin Zijleman
Ik denk niet dat ik ooit naar een soloplaat van Simple Minds zanger Jim Kerr heb uitgekeken. Zelfs toen ik de band aan het begin van de jaren 80 heel hoog had zitten, was ik zeker niet kapot van zijn vocale capaciteiten en gingen mijn nekharen zelfs recht overeind staan van zijn Messias neigingen op het podium. Toen ik de Simple Minds een jaar of twee geleden zag worstelen op een benefietconcert op tv, had ik nog enig mededogen met de muzikanten van de band, maar genoot ik stilletjes van de ondergang van Jim Kerr. Jim Kerr’s wraak bleek nog geen jaar later echter mierzoet. Met Graffiti Soul leverden de Simple Minds vorig jaar een geweldige plaat af. Graffiti Soul bleek niet alleen een plaat die zich kon meten met het beste werk van de Simple Minds, maar het bleek bovendien een plaat die de meeste jonge honden in het genre het nakijken gaf. In afwachting van de opvolger van Graffiti Soul, lanceert Jim Kerr nu Lostboy! A.K.A Jim Kerr, de man’s eerste soloplaat. Het is een plaat waar ik met de nodige scepsis aan begon, maar voor de tweede keer binnen een jaar weet Jim Kerr me te overtuigen. Het verschil tussen een soloplaat van Jim Kerr en een plaat van de Simple Minds blijkt in de praktijk niet zo heel groot. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal misschien net iets anders, maar door de herkenbare vocalen van Jim Kerr klinkt Lostboy! A.K.A Jim Kerr toch vooral als de Simple Minds met een andere toetsenist en gitarist. Kerr’s eerste soloplaat ligt duidelijk in het verlengde van Graffiti Soul, al grijpt Kerr solo misschien net wat meer terug op het vroege Simple Minds werk (denk aan Life In A Day, Reel To Real Cacophony, Empires And Dance en vooral Sister Feelings Call en Sons And Fascination). Het zijn platen waarop de Simple Minds nog wat nadrukkelijker teruggrijpen op muzikale helden als Magazine, Lou Reed, Roxy Music en David Bowie en bovendien flirten met invloeden uit de dansmuziek. Het zijn allemaal invloeden die ook op Lostboy! A.K.A Jim Kerr hoorbaar zijn. Met de beste wil van de wereld durf ik Lostboy! A.K.A Jim Kerr geen vernieuwende plaat te noemen, maar Kerr klinkt wel weer gedreven en gepassioneerd en niet zo uitgeblust als op de platen die de Simple Minds tussen 1987 en 2009 hebben gemaakt. Lostboy! A.K.A Jim Kerr is wat mij betreft een prima plaat, die je enerzijds mee terugneemt naar de creatieve hoogtijdagen van één van de belangrijkste bands uit de jaren 80, maar anderzijds ook behoorlijk eigentijds klinkt. Een plaat waar niet heel druk over hoeft te worden gedaan, maar die je op de een of andere manier wel steeds weer op zet. De muzikale wederopstanding van Jim Kerr duurt inmiddels meer dan een jaar en dwingt als je het mij vraagt respect af. Erwin Zijleman
De Canadese gelegenheidsband The New Pornographers behoorde lange tijd tot de lievelingen van de critici. De vier platen die de band tussen 2000 en 2007 uitbracht konden stuk voor stuk rekenen op buitengewoon lovende recensies en wat mij betreft viel daar weinig tot niets op af te dingen. Het vorige maand verschenen Together werd echter opeens betrekkelijk koeltjes ontvangen door de critici, waardoor ik de plaat bewust of onbewust ook wat langer heb laten liggen dan normaal het geval was bij nieuw werk van de Canadezen. Na beluistering van Together begrijp ik eerlijk gezegd niet zo veel van de relatief koele ontvangst van de vijfde plaat van de band uit Vancouver. Op Together is namelijk nauwelijks iets veranderd. Ook Together is weer een plaat met geweldig klinkende powerpop, die optimaal profiteert van de capaciteiten van de leden van de band. A.C. Newman heeft nog altijd patent op volstrekt onweerstaanbare popliedjes, Destroyer’s Dan Bejar is goed voor menige onverwachte wending en Neko Case zingt nog altijd de sterren van de hemel. Leden van Beirut, St. Vincent, The Dap Kings en Okkervil River zorgen dit keer voor de slagroom op een ook zonder toefje room fantastisch smakende taart. Net als de vorige platen van The New Pornographers laat ook Together zich weer beluisteren als een eigentijdse remake van Fleetwood Mac’s Rumours en zijn er raakvlakken met de muziek van onder andere Belle And Sebastian, The Beatles, The Cars en The Zombies. Hiernaast horen we gelukkig ook dit keer het typische New Pornographers geluid dat de muziek van de band zo onweerstaanbaar maakt. Als ik verschillen moet blootleggen tussen Together en de vorige platen van de band, valt op dat Together hier en daar net wat steviger is dan zijn voorgangers en dat de individuele hand van de verschillende kapiteins van dit schip wat minder duidelijk waarneembaar is, maar wat mij betreft spreekt dit alleen maar in het voordeel van Together en bovendien zijn de verschillen met de vorige platen van de band relatief klein. Kortom, ook Together is weer een New Pornographers plaat van het niveau dat we inmiddels van de band gewend zijn. Iedereen die de band al kent gaat vroeg of laat ook voor Together overstag, maar eigenlijk zou de band met deze plaat eens moeten doorbreken naar een veel groter publiek. The New Pornographers maken immers ook op Together weer Perfecte Power Pop met drie keer een hoofdletter P. Er zijn maar heel weinig bands die hen dat op dit niveau nadoen. Erwin Zijleman