Ruim een jaar geleden was ik buitengewoon lovend over Honeybee Girls, de zevende plaat van de Amerikaanse singer-songwriter Shannon Wright. De zes platen die ze voor Honeybee Girls maakte bleven helaas onopgemerkt en dat gold ook voor het onbetwiste meesterwerk (Dreamette) dat ze halverwege de jaren 90 maakte met haar band Crowsdell. Omdat Honeybee Girls op meerdere plaatsen met lovende woorden werd onthaald had ik enige hoop dat Shannon Wright met haar zevende plaat eindelijk door zou breken naar een groter publiek, maar het mocht niet zo zijn. Met haar achtste plaat Secret Blood gaat dit waarschijnlijk ook niet lukken, maar ook dit is er weer een van een buitengewoon hoog niveau. Ik omschreef de muziek van Shannon Wright ruim een jaar geleden als de perfecte mix van Julie Doiron, P.J. Harvey, Cat Power, Kristin Hersh, Björk. Lisa Germano en Ani DiFranco en dat is een omschrijving die ook op gaat voor Secret Blood. Vergeleken met Honeybee Girls laat Secret Blood een iets experimenteler geluid horen waarin zowel plaats is voor dromerige klankentapijten als voor stekelige rockaccenten. Secret Blood is zeker geen plaat die snel zieltjes zal winnen. Daarvoor is de muziek van Shannon Wright te ongrijpbaar, te gevarieerd en vooral te intens. Secret Blood is een plaat die je enorm irriteert of compleet opslokt. Zelf val ik ook dit keer weer in de laatste categorie en ik moet zeggen dat ik nog niet eerder zo onder de indruk was van een soloplaat van Shannon Wright (het debuut van Crowsdell was een klasse apart). Waar de grote variëteit in haar muziek in het verleden wel eens in het nadeel werkte van Shannon Wright, valt op Secret Blood alles op zijn plaats. Verstilde folky ballads, dreigende en aan Low herinnerende slowcore, rauwe rocksongs waarop P.J. Harvey tot dusver het patent had en noiserock waarin Shannon Wright er nog een flinke schep bovenop doet, gaan naadloos in elkaar over en weten elkaar op indrukwekkende wijze te versterken. Het siert Shannon Wright dat ze nergens de makkelijkste weg kiest. De luisteraar zal hierdoor tijd nodig hebben om van Secret Blood te leren houden, maar wanneer deze tijd eenmaal is verstreken zal de liefde in de meeste gevallen onvoorwaardelijk zijn. Met Secret Blood heeft Shannon Wright haar beste soloplaat tot dusver gemaakt en komt ze verrassend dicht bij het onwaarschijnlijk hoge niveau van het debuut van Crowsdell. Het levert op de valreep van 2011 zomaar een van de mooiste platen van 2010 op. Erwin Zijleman
The Secret Sisters is een Amerikaans duo dat bestaat uit de zusjes Laura en Lydia Rogers. Het tweetal is afkomstig uit het roemruchte Muscle Shoals en dat is niet de enige grote naam die is gelinkt aan het titelloze debuut van The Secret Sisters. Het tweetal heeft in White Stripes voorman Jack White inmiddels een grote fan, wist voor haar debuut flink wat grootheden uit de muziekscene van Nashville te strikken en kon ook nog eens een beroep doen op de productionele vaardigheden van niemand minder dan T-Bone Burnett. Dat de laatstgenoemde is gevallen voor de charmes van de zingende zusjes wekt geen verbazing. Laura en Lydia Rogers zingen adembenemend mooi en kunnen zowel in authentiek als in modern klinkend repertoire uitstekend uit de voeten. Het debuut van The Secret Sisters ademt echter vooral de sfeer van een ver verleden. Het debuut van de zusjes Rogers werd opgenomen in Nashville waarbij uitsluitend stokoude apparatuur werd gebruikt. Een aantal van de songs op het debuut van The Secret Sisters had daarom best op de ook door Burnett geproduceerde “O Brother Where Art Thou?” Soundtrack kunnen staan, terwijl een andere songs zo lijkt weggelopen uit het Nashville van de jaren 50 en 60. Toch beperken The Secret Sisters zich niet tot pure country. Tussen de covers en traditionals die Laura en Lydia Rogers vertolken staan ook een aantal songs die je niet zou verwachten op een plaat als deze, maar het pakt allemaal uitstekend uit. Het debuut van The Secret Sisters verdient zowel in muzikaal als in productioneel opzicht een hoog rapportcijfer, maar het zijn de zusjes Rogers die dit debuut naar grote hoogten tillen. Laura en Lydia zingen op hun debuut de sterren van de hemel, tekenen voor de mooiste harmonieën die ik de afgelopen jaren heb gehoord en leggen ook nog eens zoveel bezieling en beleving in hun stemmen dat ze moeiteloos aan de haal kunnen gaan met een tweetal Hank Williams songs. Naar verluid heeft T-Bone Burnett kosten nog moeite (hij stampte zelfs een nieuw platenlabel uit de grond) gespaard om het debuut van The Secret Sisters te laten klinken zoals hij dit voor ogen had. Of dit gelukt is weet ik niet, maar dat het debuut van The Secret Sisters fantastisch klinkt is zeker. De afgelopen jaren zijn er flink wat platen verschenen die voortborduurden op het succes van “O Brother Where Art Thou?”. Een deel van deze platen bleef teveel hangen in het verleden, terwijl een aantal andere platen de authenticiteit van de soundtrack uit het oog verloren. The Secret Sisters slaan een brug tussen beiden en doen dit met een plaat die in productioneel, muzikaal en vooral vocaal opzicht stevig imponeert. In Nederland verschijnt de plaat pas in februari, maar persoonlijk zou ik hem nog voor de kerst in huis halen. Erwin Zijleman
Ruim een jaar geleden was ik buitengewoon lovend over Honeybee Girls, de zevende plaat van de Amerikaanse singer-songwriter Shannon Wright. De zes platen die ze voor Honeybee Girls maakte bleven helaas onopgemerkt en dat gold ook voor het onbetwiste meesterwerk (Dreamette) dat ze halverwege de jaren 90 maakte met haar band Crowsdell. Omdat Honeybee Girls op meerdere plaatsen met lovende woorden werd onthaald had ik enige hoop dat Shannon Wright met haar zevende plaat eindelijk door zou breken naar een groter publiek, maar het mocht niet zo zijn. Met haar achtste plaat Secret Blood gaat dit waarschijnlijk ook niet lukken, maar ook dit is er weer een van een buitengewoon hoog niveau. Ik omschreef de muziek van Shannon Wright ruim een jaar geleden als de perfecte mix van Julie Doiron, P.J. Harvey, Cat Power, Kristin Hersh, Björk. Lisa Germano en Ani DiFranco en dat is een omschrijving die ook op gaat voor Secret Blood. Vergeleken met Honeybee Girls laat Secret Blood een iets experimenteler geluid horen waarin zowel plaats is voor dromerige klankentapijten als voor stekelige rockaccenten. Secret Blood is zeker geen plaat die snel zieltjes zal winnen. Daarvoor is de muziek van Shannon Wright te ongrijpbaar, te gevarieerd en vooral te intens. Secret Blood is een plaat die je enorm irriteert of compleet opslokt. Zelf val ik ook dit keer weer in de laatste categorie en ik moet zeggen dat ik nog niet eerder zo onder de indruk was van een soloplaat van Shannon Wright (het debuut van Crowsdell was een klasse apart). Waar de grote variëteit in haar muziek in het verleden wel eens in het nadeel werkte van Shannon Wright, valt op Secret Blood alles op zijn plaats. Verstilde folky ballads, dreigende en aan Low herinnerende slowcore, rauwe rocksongs waarop P.J. Harvey tot dusver het patent had en noiserock waarin Shannon Wright er nog een flinke schep bovenop doet, gaan naadloos in elkaar over en weten elkaar op indrukwekkende wijze te versterken. Het siert Shannon Wright dat ze nergens de makkelijkste weg kiest. De luisteraar zal hierdoor tijd nodig hebben om van Secret Blood te leren houden, maar wanneer deze tijd eenmaal is verstreken zal de liefde in de meeste gevallen onvoorwaardelijk zijn. Met Secret Blood heeft Shannon Wright haar beste soloplaat tot dusver gemaakt en komt ze verrassend dicht bij het onwaarschijnlijk hoge niveau van het debuut van Crowsdell. Het levert op de valreep van 2011 zomaar een van de mooiste platen van 2010 op. Erwin Zijleman