Monokino is een Amsterdams duo dat een jaar of wat geleden al eens een goed ontvangen plaat heeft uitgebracht en zeer populair schijnt te zijn in China. De vorige plaat van Monokino is mij eerlijk gezegd volledig ontgaan, maar de nieuwe, Fake Virtue, is zo’n plaat waar je onmiddellijk een zwak voor hebt. Fake Virtue werd geproduceerd door niemand minder dan cultheld Jacco Gardner, maar naar 60s psychedelica zal je op de nieuwe plaat van Monokino tevergeefs zoeken (misschien op een vleugje mystiek in de openingstrack na). Monokino maakt over het algemeen elektronische popmuziek die stevig is beïnvloed door de synthpop uit de jaren 80 en 90. Invloeden variëren van New Order tot de Pet Shop Boys, van Human League tot Depeche Mode en van Erasure tot Orchestral Manoevres In The Dark. Hiermee zijn we er echter nog niet. Monokino beperkt zich zeker niet tot synthpop alleen en heeft ook een aantal meer gitaar georiënteerde songs op de band geslingerd, wat hier en daar heel even de associatie oproept met Placebo. Dat laatste waarschijnlijk vooral vanwege de zang, al duiken er zo af en toe ook wel wat gitaren op in het geluid van het Amsterdamse duo. De popliedjes van Monokino blinken uit door een mooi en veelzijdig geluid dat uit vele lagen bestaat en vooral door aanstekelijke melodieën en refreinen. Fake Virtue staat vol met perfecte popliedjes, maar het zijn wel perfecte popliedjes met een eigenwijze twist en dat is bijzonder. Heel even had ik het idee dat Monokino wel erg schaamteloos teruggrijpt op de synthpop uit vervlogen tijden, maar vervolgens word je zo vaak op het verkeerde been gezet en wordt de fantasie zo vaak en zo intens geprikkeld, dat Fake Virtue heel snel uitgroeit tot een plaat waarvan je alle geheimen wilt ontrafelen. Daar ben ik inmiddels een tijdje mee bezig, maar het einde van de ontdekkingstocht is nog niet in zicht. Ondertussen klinkt het allemaal zo aanstekelijk dat ik steeds vrolijker wordt van de plaat van Monokino. Het beeld van tienduizenden, honderdduizenden of misschien zelfs wel miljoenen (waaraan moet je denken bij zeer populair in China?) enthousiaste Chinezen die los gaan op de onweerstaanbare muziek van Monokino vergroot het plezier alleen maar. En zo groeit een plaat die een fractie van een seconde aanvoelt als niet direct onmisbare retro al heel snel uit tot een plaat die zomaar kan uitgroeien tot de smaakmakers in het genre. Toegankelijk maar eigenwijs, gepolijst met hier en daar een rafelig randje, met één been in de 80s maar met het andere been stevig in het heden. Het zijn allemaal omschrijvingen die van toepassing zijn op de muziek van Monokino, maar de ware kracht van Fake Virtue is lastiger te omschrijven. Deze ondervindt je pas wanneer je de plaat meerdere keren voorbij hebt laten komen. Een waarschuwing is hierbij op zijn plaats. Let op: zwaar verslavend. Erwin Zijleman
De temperaturen stijgen de komende week naar acceptabele waarden, maar sinds dit weekend is het bij mij thuis al hoogzomer. Hiervoor verantwoordelijk is Women Of Brazil, een prachtige compilatie van het inmiddels roemruchte Putumayo World Music label. Women Of Brazil biedt een aantal jonge vrouwelijke Braziliaanse muzikanten een podium en het is een podium waarop ze stuk voor stuk schitteren. Ik bespreek op deze BLOG zo heel af en toe wel eens een cd van een Braziliaanse zangeres (ik heb vooral een zwak voor CéU), maar ik ben niet heel goed thuis in de Braziliaanse muziek. Het is dan ook niet verrassend dat geen van de namen op Women Of Brazil me ook maar enigszins bekend voor kwam. Dat maakt niet heel veel uit, want laat deze cd uit de speakers komen en je bent verleid. Women Of Brazil laat horen wat een nieuwe generatie Braziliaanse zangeressen te bieden heeft en dat is heel wat. Putumayo pikt over het algemeen op nauwkeurige wijze de krenten uit de pop en is hier ook op Women Of Brazil weer uitstekend in geslaagd. Brazilië is een groot land met een rijke muzikale traditie en dat is op Women Of Brazil goed te horen. Natuurlijk is er volop ruimte voor de altijd heerlijke bossa nova, maar ook songs met invloeden uit de jazz, samba, Tropicalia en zelfs elektronische muziek of een snufje reggae en fado hebben een plekje weten te veroveren. De gemene deler is het heerlijk zonnige en zwoele karakter van de muziek of Women Of Brazil. Direct bij de eerste noten maakt de lange herfst van 2013 plaats voor temperaturen rond de 30 graden. Natte straten worden vervangen door warme stranden. Warme chocolademelk door verfrissende cocktails. Women Of Brazil doet je denken aan luieren en aan broeierige zomeravonden, maar zoals we inmiddels gewend zijn van Putumayo is het ook een selectie songs die de fantasie prikkelt en een selectie songs die onderhuids veel meer heeft te bieden dan alleen maar een heel aangenaam gevoel. In muzikaal opzicht steekt het allemaal prachtig in elkaar, maar het zijn vooral de zangeressen die indruk maken. De nieuwe generatie Braziliaanse zangeressen heeft absoluut geleerd van alle grootheden uit het verleden, maar slaagt er ook in om een eigen draai te geven aan alle invloeden die voor het oprapen liggen. Women Of Brazil is 11 tracks lang wonderschoon, zwoel en avontuurlijk en vooralsnog smaakt het alleen maar naar meer. Een makkelijke manier om de herfst te verjagen is er waarschijnlijk niet, maar veel aangenamer dan de zwoele klanken op Women Of Brazil wordt het waarschijnlijk ook niet. Heerlijke plaat met muziek van wereldklasse. Erwin Zijleman
Putumayo is helaas niet vertegenwoordig op Spotify, maar luisteren kan hier: http://putumayo.bandcamp.com/album/women-of-brazil. Kijken kan hieronder.
