Oh Susanna. Het is voor mij een naam die me minstens een jaar of tien mee terug neemt in de tijd. Het alter ego van de Canadese singer-songwriter Suzie Ungerleider maakte in 2001 op mij een onuitwisbare indruk met het geweldige Sleepy Little Sailor, dat ik uitvoerig bejubelde in de roemruchte nieuwsbrief van Plato Den Haag (Plato.NL).
Sleepy Little Sailor ging dankzij deze nieuwsbrief in redelijke aantallen over de toonbank van de helaas niet meer bestaande Haagse vestiging van Plato, wat gezien het feit dat de plaat alleen via obscure import kon worden verkregen best opmerkelijk was, maar hier bleef het ook direct bij.
Twee jaar later verscheen er nog een titelloze plaat van Oh Susanna en weer wat later de cd Short Stories, maar deze moesten het toch doen zonder de magie van Sleepy Little Sailor. Ondanks het feit dat deze platen wel in Nederland werden uitgebracht deden ze niet veel.
De afgelopen jaren heb ik helemaal niet meer aan Oh Susanna gedacht, maar bijna uit het niets was er een paar weken geleden opeens Namedropper, dat overigens veel te lang op mijn digitale stapel is blijven liggen, want ook uit het oor is uit het hart. Zonde, want de terugkeer van Oh Susanna is er één om in te lijsten.
Direct in de eerste track is er weer die heerlijke stem van Suzie Ungerleider. Het is een stem die het best tot zijn recht komt in rootssongs met een vleugje pop of popsongs met veel roots, zoals je wilt. Het zijn deze songs die domineren op het opvallend sterke Namedropper.
Hoewel ik Suzie Ungerleider ken als een bijzonder getalenteerd singer-songwriter schreef ze geen van de songs op Namedropper zelf. Voor Namedropper leunde Oh Susanna volledig op de songwriting skills van bevriende Canadese muzikanten als Ron Sexsmith, Royal Wood, Luke Doucet, Amelia Curran en Melissa McClelland. Stuk voor stuk muzikanten aan wie je het schrijven van een memorabele popsong wel kunt toevertrouwen.
Op aanraden van producer Jim Bryson koos Suzie Ungerleider niet voor het vertolken van bekende songs van haar muzikale vrienden, maar schreven deze vrienden voor Namedropper gloednieuwe songs. Het zijn stuk voor stuk prachtige songs, die in uitstekende handen blijken bij Oh Susanna en haar op het lijf zijn geschreven.
Namedropper is een voornamelijk ingetogen plaat met sfeervolle, vaak wat lieflijke rootspopliedjes. Het heeft vaak wel wat van de platen van 10,000 Maniacs, al beschikt Suzie Ungerleider over een veel toegankelijkere stem dan Natalie Merchant. Ik kan me beroerder vergelijkingsmateriaal bedenken.
Namedropper is een plaat die hoorbaar met veel liefde en plezier is gemaakt. De songs zijn stuk voor stuk uitstekend en al deze songs worden zowel in muzikaal als in vocaal opzicht met veel passie uitgevoerd. Namedropper is zo’n plaat die heel makkelijk weet te verleiden, want wat ligt het allemaal lekker in het gehoor, maar het blijkt uiteindelijk ook nog eens veel meer dan slechts een vluchtige verleiding, want iedere keer zijn de songs op Namedropper me weer iets dierbaarder.
Om de terugkeer van Oh Susanna te vieren heb ik ook Sleepy Little Sailor weer eens uit de kast gehaald. Namedropper is een hele andere plaat, maar minder is hij zeker niet. Liefhebbers van toegankelijke, gloedvolle, maar ook emotievolle rootspop horen deze op het moment echt niet veel beter dan op deze geweldige comeback van Suzie Ungerleider’s Oh Susanna. Zeer warm aanbevolen derhalve. Erwin Zijleman
De met afstand meest gelezen recensie op deze BLOG is inmiddels al een aantal jaren Seasons Of My Soul, het debuut van de Brits-Pakistaanse Rumer. De plaat heeft zo’n enorme voorsprong op de concurrentie dat ik niet denk dat dit ooit nog gaat veranderen, maar waar ligt dat nu aan?
De recensie van de ruim tweeënhalf jaar geleden verschenen opvolger Boys Don’t Cry werd nauwelijks gelezen, dus ik denk niet dat de Rumer fanclub behoort tot de vaste lezers van deze BLOG.
Ik denk dat het te maken heeft met de timing van de recensie van het debuut van Rumer. Seasons Of My Soul verscheen in Engeland vele maanden voor de Nederlandse release en destijds sprak ook de alternatieve Britse muziekpers nog bijzonder lovend over het debuut van Rumer, die werd onthaald als ware sensatie.
Onlangs verscheen in Engeland de derde plaat van Rumer en ook hier moeten we in Nederland nog een tijdje op wachten (de release staat in Nederland gepland voor februari). Ik denk echter niet dat lezers ook deze keer in grote getalen naar deze BLOG komen om te lezen over Into Colour, want de serieuze muziekpers is inmiddels afgehaakt wanneer het gaat om Rumer en in Nederland moeten we inmiddels ook niet zo heel veel meer hebben van de Brits-Pakistaanse zangeres.
Ik beluister Into Colour inmiddels al een tijdje en moet concluderen dat Rumer op haar derde plaat nog wat meer mainstream of zelfs middle-of-the-road klinkt dan op haar debuut, maar stiekem vind ik de derde van Rumer toch ook wel een lekkere plaat.
Into Colour bevat vooral jazzy popsongs, maar kent ook een aantal uitstapjes richting kitscherige disco. Het is geen muziek waarvoor je de handen van de critici op elkaar krijgt, maar onaangenaam is het zeker niet.
Persoonlijk kan ik bij beluistering van Into Colour van een aantal dingen genieten. Zo zijn de productie en de instrumentatie van hoog niveau, wat er voor zorgt dat Into Colour als een warme deken om je heen valt. De heerlijke stem van Rumer zorgt voor het knisperende houtvuur dat het behaaglijke gevoel compleet maakt.
Natuurlijk is het jammer dat Rumer haar eerste stapjes richting meer alternatieve muziek vaarwel heeft gezegd en nu vol kiest voor muziek voor een groot publiek, maar aan de andere kant beheerst Rumer dit genre als geen ander.
In vocaal opzicht klinkt Rumer nog altijd een combinatie van Karen Carpenter en een willekeurige grote soulzangeres, waardoor ze zowel in gevoelige ballads als meer uptempo songs met disco invloeden uitstekend uit de voeten kan.
Ik ga er van uit dat de meeste lezers van deze BLOG niet uit de voeten zullen kunnen met de derde plaat van Rumer, maar zelf koester ik de plaat als een ‘guilty pleasure’. Zeker laat op de avond is Into Colour een heerlijke plaat met af en toe een wat uitbundiger moment. In muzikaal opzicht misschien erg middle-of-the-road, maar op de vocalen valt maar heel weinig af te dingen. Erwin Zijleman
Into Colour van Rumer verschijnt in Nederland pas in februari, maar de plaat is uiteraard al wel verkrijgbaar via Amazon: http://www.amazon.co.uk/Into-Colour-Rumer/dp/B00NJ4CKXO/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1417269311&sr=8-1&keywords=rumer
