Lijstjes, lijstjes, lijstjes. Vroeger hadden we alleen de jaarlijstjes, maar tegenwoordig moet ook na een half jaar de balans al worden opgemaakt. Ik doe er aan mee, maar ik doe het wel anders.
Voor mijn jaarlijst ga ik dagen wikken en wegen, op een goudschaaltje als het moet. Voor de 15 van 2015 (van januari tot en met juni om precies te zijn) pak ik de 15 platen die ik het meest gedraaid heb. Niet meer en niet minder.
Niet per definitie de beste platen, maar wel de platen die ik keer op keer wilde horen. Niet gerangschikt, maar in de volgorde waarin ze op deze BLOG zijn gerecenseerd. En steeds voorzien van een one-liner.
Na 10 jaar pauze terugkeren op het oude niveau is al een prestatie van formaat, maar als je dan ook nog eens iets toe weet te voegen aan het oude werk ben je echt een hele grote band.
Het in 2005 verschenen The Woods leek lange tijd de zwanenzang van het Amerikaanse trio Sleater-Kinney te zijn.
Toen eind vorig jaar de box met het volledige oeuvre van de band uit Olympia, Washington, verscheen (Start Together), werd echter ook direct een gloednieuwe plaat aangekondigd. Eerst zien, dan geloven, dacht ik in eerste instantie nog, maar inmiddels is No Cities To Love dan ook echt verschenen.
Iedereen die het oeuvre van Sleater-Kinney kent, weet dat het power trio garant staat voor torenhoge kwaliteit. Het begon in 1995 ooit met rechttoe rechtaan Riot grrrl punk, maar in de tien jaren die volgden wist Sleater-Kinney zich steeds verder te ontwikkelen, te vernieuwen en te verbreden, wat een geweldige serie platen heeft opgeleverd.
Een pauze van tien jaar doet een band echter vrijwel nooit goed, al hebben Corin Tucker, Janet Weiss en Carrie Brownstein de afgelopen tien jaar natuurlijk niet stil gezeten. Het pakt voor Sleater-Kinney gelukkig geweldig uit, want met No Cities To Love zet Sleater-Kinney een imposante volgende stap.
No Cities To Love laat horen dat het spelen in andere bands (waaronder de band van Stephen Malkmus) de leden van Sleater-Kinney alleen maar goed heeft gedaan. No Cities To Love laat een band horen die beter en hechter klinkt dan ooit tevoren. Dat hoor je in het geweldige gitaarwerk dat meer nuances en meer dynamiek bevat, dat hoor je in het soms onnavolgbare drumwerk dat de songs op de plaat een steeds weer wat net wat ander geluid geeft en dat hoor je in de vocalen, die wat minder onvast klinken dan in het verleden.
Het knappe is echter dat Sleater-Kinney haar rauwe passie en energie heeft behouden. Ook No Cities To Love mag nog heerlijk rammelen en mag bovendien nadrukkelijk buiten de lijntjes kleuren.
De muziek van Sleater-Kinney klinkt in technisch opzicht misschien beter dan in het verleden, maar dit heeft geen gevolgen gehad voor de urgentie, energie, passie en agressie van de muziek van Sleater-Kinney. Corin Tucker, Janet Weiss en Carrie Brownstein maakten in het verleden muziek alsof hun leven er van af hing en dat doen ze gelukkig nog steeds.
Al sinds haar debuut is Sleater-Kinney er in geslaagd om zich op iedere plaat te verbreden en dat is ook op No Cities To Love weer gelukt. Sleater-Kinney flirt dit keer met complexere songstructuren en uitstapjes naar omliggende genres tot postpunk en een vleugje disco aan toe, maar het slaagt er ook dit keer weer in om het zo unieke eigen geluid te behouden.
No Cities To Love is hierdoor vanaf de eerste noot een typische Sleater-Kinney plaat en het is er wederom één die maar blijft groeien. Tot en met The Woods was Sleater-Kinney één van mijn favoriete eigenzinnige gitaarbands en na beluistering van No Cities To Love weet ik dat dat nog steeds het geval is.
Door de geweldige box-set Start Together keek ik de afgelopen weken vooral terug op een zwaar onderschat maar prachtig oeuvre, maar inmiddels durf ik ook weer vol vertrouwen vooruit te kijken. Sleater-Kinney is nog lang niet wereldberoemd, maar ach wat zijn ze verschrikkelijk goed. Erwin Zijleman
cd 
LP
Lijstjes, lijstjes, lijstjes. Vroeger hadden we alleen de jaarlijstjes, maar tegenwoordig moet ook na een half jaar de balans al worden opgemaakt. Ik doe er aan mee, maar ik doe het wel anders.
Voor mijn jaarlijst ga ik dagen wikken en wegen, op een goudschaaltje als het moet. Voor de 15 van 2015 (van januari tot en met juni om precies te zijn) pak ik de 15 platen die ik het meest gedraaid heb. Niet meer en niet minder.
Niet per definitie de beste platen, maar wel de platen die ik keer op keer wilde horen. Niet gerangschikt, maar in de volgorde waarin ze op deze BLOG zijn gerecenseerd. En steeds voorzien van een one-liner.
Caitlin Canty maakte in Nashville een singer-songwriter plaat met alles er op en er aan; veelzijdig, authentiek, donker, emotievol, maar ook heerlijk toegankelijk.
In de categorie onbekend talent in het rootssegment staat vandaag Reckless Skyline van Caitlin Canty centraal. Het is een plaat waar ik stiekem al maanden hevig verliefd op en zwaar verslaafd aan ben, maar nu de plaat dan eindelijk officieel verkrijgbaar is moet ik er maar eens mee naar buiten komen.
Caitlin Canty is een jonge Amerikaanse singer-songwriter die opgroeide in een klein dorp in Vermont. Haar muzikale opleiding kreeg ze in New York, maar haar carrière kwam pas echt van de grond toen ze naar Nashville vertrok en daar singer-songwriter Jeffrey Foucault tegen het lijf liep.
Foucault stemde al vrij snel in om Caitlin Canty als producer bij te staan op de plaat die ze al zo lang wilde maken (overigens al haar derde), waarna ze begon aan het samenstellen van haar droomband. Dit moest vervolgens natuurlijk wel betaald worden zodat een crowdfunding project werd gestart. Dit project is gelukkig geslaagd, want wat is Reckless Skyline een goede plaat geworden.
Caitlin Canty dook uiteindelijk met Jeffrey Foucault en een aantal gelouterde muzikanten, onder wie Morphine drummer Billy Conway, Booker T bassist Jeremy Moses Curtis en de pedal steel virtuoos van onder andere Tift Merritt en Ray Lamontagne, de studio in, om na slechts vier dagen met de basis voor een prachtplaat naar buiten te komen.
Reckless Skyline werd noodgedwongen grotendeels live opgenomen in de studio. Dat gaat altijd ten koste van de technische perfectie, maar het geeft de plaat wel een heel bijzonder en wat mij betreft ook erg mooi geluid. Het is een rauw en wat donker geluid, dat geweldig past bij de mooie en indringende songs van Caitlin Canty.
Caitlin Canty blijkt op Reckless Skyline van vele markten thuis en kan zowel uit de voeten met folk en country als met blues en rock. Reckless Skyline is ook nog eens een geweldige gitaarplaat. Dat Jeffrey Foucault een aardig potje gitaar kan spelen is bekend, maar ook Caitlin Canty kan uitstekend uit de voeten op diverse snarenmonsters, zodat Reckless Skyline net wat rauwer klinkt dan de platen van de moordende concurrentie in het genre. Ik vind het persoonlijk een enorme pre.
Reckless Skyline heeft hiernaast een wat lome sfeer, die me persoonlijk wel wat doet denken aan de rootsplaten van Daniel Lanois. Wanneer ik ook nog eens prima songs en een geweldige stem toevoeg aan het lijstje met sterke punten van Reckless Skyline, zal het duidelijk zijn dat Caitlin Canty een hele sterke plaat heeft afgeleverd.
Het is een plaat die ik zoals gezegd al maanden koester, maar uitgegroeid is de plaat nog lang niet. Met name de donkere en zich langzaam voortslepende songs op de plaat hebben een meedogenloze impact, maar Caitlin Canty kan ook op emotievolle wijze een eenvoudige folksong vertolken of Neil Young’s Unknown Legend voorzien van een versie die er mag zijn, wat knap is. Caitlin Canty heeft met Reckless Skyline een hele mooie en bijzondere plaat gemaakt. De lat voor vrouwelijke singer-songwriters ligt meteen akelig hoog. Erwin Zijleman
Reckless Skyline ligt helaas nog niet in Nederland in de winkel, maar kan wel worden verkregen via bandcamp (https://caitlincanty.bandcamp.com) of via de website van Caitlin Canty (http://caitlincanty.com/shop/). De dollar is op het moment wat duurder, maar deze plaat is het meer dan waard.
