I Am Oak - Our Blood

Thijs Kuijken heeft de afgelopen jaren als I Am Oak gewerkt aan een even prachtig als eigenzinnig oeuvre. 

Twee jaar na Ols Songd, waarop oude songs in een nieuw jasje werden gestoken, is I Am Oak terug met Our Blood. 

Het is weer een typische I Am Oak plaat geworden, al zet Thijs Kuijken ook op al zijn platen stapjes in andere richtingen en dat doet hij ook dit keer. 

Gebleven zijn de zeer ingetogen en zich vaak langzaam voortslepende songs met mooie dromerige vocalen en vaak een wat melancholische ondertoon. Our Blood laat daarom een bekend geluid horen en het is nog steeds een geluid van grote schoonheid. 

De songs van I Am Oak zijn geworteld in de folk, maar hebben door het lage tempo ook volop raakvlakken met de roemruchte slowcore bands uit het verleden. Our Blood is vooral zeer ingetogen, maar zo nu en dan verrast I Am Oak met een net wat voller geluid of met een voorzichtige uitbarsting, al zijn deze ook dit keer schaars. 

Vergeleken met de vorige platen zijn de teksten op Our Blood nog wat persoonlijker dan we van Thijs Kuijken gewend zijn. Een deel van de teksten refereert naar het overlijden van zijn vader of naar het verlies van dierbaren in het algemeen. Het zorgt er voor dat Our Blood een indringende plaat is, die je langzaam maar zeker opslokt. 

I Am Oak maakte ook op haar vorige platen al indruk met wonderschone folksongs, maar op de nieuwe plaat zijn deze songs nog net wat mooier en bijzonderder. I Am Oak heeft hierdoor inmiddels een geheel eigen geluid ontwikkeld. Het is een geluid waarin donkere tinten domineren, maar de muziek op Our Blood straalt ook warmte uit. 

Ook deze plaat van I Am Oak is weer op verschillende manieren te beluisteren. De lome en wat dromerige songs lenen zich uitstekend voor ontspannen of wegdromen, maar I Am Oak heeft ook een plaat gemaakt waarvan je alle geheimen wilt ontrafelen. Met name dan hoor je dat Our Blood toch weer anders is dan zijn ook al zo goede voorgangers en hoor je bovendien hoeveel moois er is verstopt in de songs van Thijs Kuijken. 

Our Blood doet het heerlijk bij het troosteloze weer dat op het moment van het schrijven van deze recensie voorbij trekt, maar ook wanneer de zon weer gaat schijnen zal ik Our Blood koesteren. De mooiste plaat van I Am Oak tot dusver. Iedereen die de voorgangers kent weet hoeveel dat betekent. Erwin Zijleman





 

School Of Seven Bells - SVIIB

School Of Seven Bells begon in 2007 als trio en wist me met haar debuut Alpinism te verleiden tot het schrijven van de allereerste recensie op de krenten uit de pop. 

De band rond gitarist Benjamin Curtis en de zingende zusjes Alejandra en Claudia Deheza verraste op haar debuut met een mix van shoegaze en dreampop en verruilde deze mix op het ruim anderhalf jaar later verschenen Disconnect From Desire voor een geluid waarin 80s synthpop domineerde. 

Op het in 2012 verschenen Ghostory was School Of Seven Bells door het vertrek van Claudia Deheza gereduceerd tot een duo, maar maakte de band wederom indruk met een nog veelzijdiger geluid met invloeden uit de 70s, 80s en 90s. 

2013 werd een gitzwart jaar voor School Of Seven Bells. Benjamin Curtis werd ernstig ziek en overleed nog voor het einde van het jaar. De vierde School Of Seven Bells plaat was op dat moment al klaar en is vorig jaar door Alejandra Deheza en producer Justin Meldal-Johnsen afgemaakt. 

SVIIB is de zwanenzang van School Of Seven Bells en een mooi eerbetoon aan Brian Curtis. Het is een plaat die de carrière van de band, die met haar hele oeuvre op deze BLOG staat, fraai samenvat, maar ook nog een volgende stap zet. 

SVIIB is net als zijn twee voorgangers elektronischer en moderner dan het debuut van de band, maar invloeden uit de dreampop zijn zeker niet afwezig op de plaat. Het zijn invloeden die fraai zijn geïntegreerd in een geluid dat anders klinkt dan dat van de meeste soortgenoten van de band, waardoor School Of Seven Bells zich nadrukkelijk weet te onderscheiden van deze soortgenoten. Dat doet de band ook wanneer wordt aangehaakt bij 80s synthpop of moderner klinkende dansmuziek of elektropop. 

De muziek van School Of Seven Bells is op SVIIB deels aanstekelijk, maar heeft ook een donkere en soms zelfs wat dreigende onderlaag. Het past prachtig bij de mooie stem van Alejandra Deheza, die ook dit keer flink wat indruk maakt met heldere, onderkoelde maar ook emotievolle vocalen. 

SVIIB zal helaas de laatste plaat zijn van School Of Seven Bells, maar het is gelukkig wel een hele mooie geworden. Erwin Zijleman