Je hebt platen die direct op de dag van de release de aandacht opeisen door naam of faam of door vooruitgesnelde roem. Je hebt ook platen die maar geduldig op de stapel blijven liggen en daar uiteindelijk alleen door toeval of door een klein zetje van af komen.
Aligned With Juniper van Queen Of The Meadow had een klein zetje nodig, maar vervolgens was er niet veel voor nodig om genadeloos te vallen voor deze plaat.
Queen Of The Meadow is het debuut van een Frans duo dat bestaat uit Helen Ferguson en Julian Pras. Helen Ferguson (nu halverwege de dertig) begon pas zeven jaar geleden met het bespelen van de gitaar en Julian Pras was destijds haar leraar. De twee gaan inmiddels samen door het leven en maken vanuit Bordeaux muziek.
Op Aligned With Juniper verrast het tweetal met buitengewoon charmante popliedjes. Het zijn popliedjes die de sfeer van het verleden ademen. De muziek van Queen Of The Meadow doet denken aan de Britse en Amerikaanse folk uit de jaren 60 en 70, maar Helen Ferguson en Julian Pras doen veel meer dan het reproduceren van muziek uit een ver verleden.
De popliedjes van Queen Of The Meadow zijn opvallend rijk georkestreerd. Akoestische gitaren vormen de basis van het geluid van het Franse duo, maar dit geluid wordt verder ingekleurd met flink wat andere instrumenten. Toch maakt de instrumentatie op Aligned With Juniper een betrekkelijk sobere indruk, waardoor de songs van het Franse tweetal iets intiems krijgen.
Het debuut van Queen Of The Meadow is voorzien van een opvallend geluid dat folky en psychedelisch aan doet, maar ook doet denken aan de indie-pop van een band als Belle & Sebastian. De akoestische gitaren en de verleidelijke stem van Helen Ferguson staan vooraan in de mix, want niet alleen zorgt voor intimiteit, maar ook voor zonnestralen. Het zijn op het eerste gehoor relatief eenvoudige popliedjes die Queen Of The Meadow maakt, maar de songs van Helen Ferguson en Julian Pras winnen snel aan kracht.
Zeker zolang de zon schijnt is het debuut van het duo uit Bordeaux een vrijwel onweerstaanbare metgezel, maar ik ga er inmiddels van uit dat Aligned With Juniper veel langer mee gaat dan het mooie weer. Deze plaat is vast door veel meer mensen over het hoofd gezien, maar verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman
Aligned With Juniper van Queen Of The Meadow ligt niet in de winkel maar kan worden besteld via de bandcamp pagina van het Nederlandse label van de band: https://tinyroomrecords.bandcamp.com/album/aligned-with-juniper. Hier is ook een digitale versie te vinden. Je mag zelf de prijs bepalen voor deze versie.
Over deze plaat is al meer dan genoeg gezegd. Het was een klassieker toen ik de plaat voor het eerste beluisterde in december, het was een klassieker toen de plaat begin januari verscheen en het was een klassieker toen de maker twee dagen na de release overleed. Dat laatste geeft de plaat absoluut extra lading, maar ook zonder deze lading was Blackstar met gemak de beste plaat van 2016 geworden.
David Bowie maakte zijn beste platen tussen 1970 en 1980. Sindsdien verrast hij nog wel eens een enkele keer met een aardige plaat, maar meer dan voetnoten bij zijn memorabele platen uit de jaren 70 zijn het wat mij betreft niet.
In 2004 kreeg David Bowie te maken met serieuze gezondheidsproblemen en verdween hij vrijwel volledig uit beeld. Twee jaar geleden keerde hij gelukkig terug met het verrassend sterke en door oudgediende Tony Visconti geproduceerde The Next Day, dat vooral herinneringen opriep aan zijn werk uit de jaren 70.
Ook het deze week verschenen Blackstar herinnert meer dan eens aan de unieke platen die David Bowie decennia geleden afleverde, maar Blackstar zet vooral een paar flinke stappen vooruit.
Dat hoor je direct in de bijna 10 minuten durende titeltrack waarmee de plaat opent. De track begint met bijna pastorale vocalen, die worden omgeven door subtiel ingezette elektronica en de bijzondere ritmes die voor het eerst opdoken op Outside (1995) en Earthling (1997).
Blackstar is wederom geproduceerd door Tony Visconti, maar Bowie koos ook dit keer voor nieuwe muzikanten, onder wie James Murphy (LCD Soundsystem) en enkele muzikanten met een achtergrond in de free jazz. Dat laatste hoor je goed in het middenstuk van de openingstrack waarin woeste saxofoonuithalen, atmosferische elektronische klanken en onnavolgbare ritmes het geluid bepalen.
De titeltrack eindigt vervolgens met een aantal minuten die voor een belangrijk deel zo lijken weggelopen uit de jaren 70 en het hele echt memorabele decennium van Bowie samenvatten, al worden er ook wel wat moderne accenten gelegd.
Blackstar is na de openingstrack 10 minuten onderweg en op dat moment is al duidelijk dat Bowie eindelijk weer eens een plaat heeft afgeleverd met de magie van de klassiekers die hij heel lang geleden maakte.
Ook in de tracks die volgen overheersen subtiele elektronica, af en toe stevige gitaaruithalen, bijzondere en soms onnavolgbare ritmes, geweldig en bij vlagen heerlijk ontsporend saxofoonwerk, de werkelijk geweldige zang van David Bowie, volop momenten die herinneren aan zijn beste werk en nog meer momenten vol avontuur die je doen smeken om meer. Waar The Next Day een aardige plaat was, horen we op Black Star eindelijk weer eens de man die de popmuziek transformeerde.
Bowie kiest nergens voor de makkelijkste weg, maar toch overtuigen de complexe tracks op Blackstar redelijk makkelijk. Op Blackstar wordt volop geëxperimenteerd, maar de songs op de plaat hebben een kop en een staart en combineren redelijk conventionele songstructuren met een fascinerend muzikaal landschap en vocalen die niet heel veel onderdoen voor die uit Bowie's beste jaren.
Wanneer het experiment achterwege blijft waan je je meer dan eens in de jaren 70, maar wanneer de ritmes ontsporen of de saxofoon aanzwelt, weet je dat het echt 2016 is. Bowie haakt aan bij zijn oude werk, maar zet ook nieuwe stappen. Dat is knap, zeker voor een muzikant die de 70 met rasse schreden nadert.
Wie een paar jaar geleden zou hebben voorspeld dat Bowie in 2016 een waar meesterwerk zou afleveren zou voor gek zijn verklaard, maar Bowie heeft dit meesterwerk echt gemaakt. Blackstar is de naam. Wat een plaat. Erwin Zijleman
Je hebt platen die direct op de dag van de release de aandacht opeisen door naam of faam of door vooruitgesnelde roem. Je hebt ook platen die maar geduldig op de stapel blijven liggen en daar uiteindelijk alleen door toeval of door een klein zetje van af komen. 