Jim Lauderdale is een rootsmuzikant met een enorme productiviteit, maar ondanks de stapels eerdere platen is London Southern een enorme verrassing. Samen met de band van Nick Lowe levert de ouwe rot een crooner plaat af waarvan de meeste zangers alleen maar kunnen dromen. Een London Southern is sinds de release alleen maar beter geworden.
Jim Lauderdale is in Amerikaanse rootskringen inmiddels al een aantal decennia een begrip, maar in Nederland krijgen zijn platen over het algemeen niet zoveel aandacht.
Het zijn nogal wat platen, want de vanuit Nashville opererende singer-songwriter is enorm productief.
Alleen in het huidige millennium tel ik al bijna twintig platen en het vorige week verschenen London Southern is de meest recente van het stel.
Voor zijn nieuwe plaat verruilde Jim Lauderdale zijn vertrouwde thuisbasis Nashville voor Londen, waar hij de studio in dook met Nick Lowe producers Neil Brockbank en Robert Trehern en de band van Nick Lowe. Dat laatste las ik pas toen ik de plaat al een aantal keren had gehoord en verklaart waarom ik bij beluistering van London Southern meer dan eens aan Nick Lowe moest denken.
De nieuwe plaat van Jim Lauderdale werd weliswaar opgenomen in Londen, maar klinkt vooral heel Amerikaans. Jim Lauderdale liet in het verleden al horen dat hij het volledige spectrum van de Amerikaanse rootsmuziek in de vingers heeft en dat doet hij ook weer op zijn nieuwe plaat.
Waar op de meeste platen van de Amerikaan invloeden uit de country en bluegrass domineren, is London Southern vooral een soul en rhythm & blues plaat. Het is de soul en rhythm & blues uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten en ook dit genre ligt Jim Lauderdale uitstekend.
De band van Nick Lowe stond misschien in de studio in het kille Londen, maar waande zich in de befaamde Muscle Shoals studio’s in Alabama. London Southern klinkt heerlijk broeierig en doet qua productie en instrumentatie denken aan klassieke soulplaten uit het hart van Alabama.
Jim Lauderdale voelt zich in deze setting als een vis in het water en imponeert als crooner. In vocaal opzicht hoor ik zeker wat van Nick Lowe, maar er zijn ook raakvlakken met het werk van Van Morrison en verder drukt de ouwe rot Jim Lauderdale natuurlijk ook zelf zijn stempel op de plaat.
Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam, maar de songs op de plaat zijn stuk voor stuk van hoog niveau. Dat is deels de verdienste van Lauderdale zelf, maar ook de songwriting skills van onder andere Dan Penn en John Oates (Hall & Oates) tillen London Southern naar een hoger plan.
De afgelopen jaren kon ik de bijna grenzeloze productie van Jim Lauderdale niet bijbenen waardoor ik zijn meeste platen heb gemist, maar deze nieuwe plaat had ik voor geen goud willen missen.
Er zijn veel jonkies die denken dat ze een echte soulplaat kunnen maken, maar voor het echte werk moet je toch bij een door de wol geverfde muzikant als Jim Lauderdale zijn. Bijzonder indrukwekkende plaat. En de zeer authentieke cover is natuurlijk ook schitterend. Erwin Zijleman
Cultheld uit de jaren 80 keert terug met een plaat die anders klinkt dan alle andere platen van het moment. Hier en daar hoor je flarden van de muziek die ze in de jaren 80 maakte, maar The Adventurist grijpt vooral terug op de jaren 60 en 70. Een bijzonder indrukwekkend muzikaal statement van een helaas wat vergeten 80s cultheld uit New York.
Cindy Lee Berryhill dook halverwege de jaren 80 op als een van de belangrijkste exponenten van de Amerikaanse folk beweging die in de geschiedenisboeken is terecht gekomen als de anti-folk beweging (Cindy Lee Berryhill noemde het zelf overigens “new folk”).
De folk van de in Los Angeles opgegroeide, maar op haar twintigste naar New York vertrokken singer-songwriter liet zich aan de ene kant beïnvloeden door de folk zoals die in de jaren 60 in New York en in Los Angeles opbloeide, maar stond aan de andere kant open voor invloeden uit de punk die halverwege de jaren 70 in New York ontstond.
Het vloeide prachtig samen op de eerste twee platen van Cindy Lee Berryhill. Who's Gonna Save The World? Uit 1987 en Naked Movie Star zijn vergeten klassiekers uit een periode waarin folk op weinig sympathie van de critici kon rekenen. Ik was de platen eerlijk gezegd zelf ook al lang vergeten, maar tot mijn vreugde staan ze inmiddels wel op Spotify en Apple Music.
Aan het begin van de jaren 90 keerde Cindy Lee Berryhill terug naar California en halverwege dat decennium ging ze ook weer platen maken. Het zijn platen die maar heel weinig aandacht trokken en nog steeds niet te vinden zijn op de streaming media.
Cindy Lee Berryhill trok de afgelopen twee decennia vooral aandacht als schrijfster en werd verder in beslag genomen door de zorg voor haar zieke echtgenoot. De afgelopen jaren was het volledig stil rond de vergeten muzikanten, maar bijna uit het niets is Cindy Lee Berryhill terug.
The Adventurist is Cindy Lee Berryhill’s eerste plaat in tien jaar tijd en het is een verrassend sterke plaat. De jarenlange zorg voor haar inmiddels overleden echtgenoot speelt absoluut een rol in een aantal songs op de plaat, maar The Adventurist is vooral een plaat over het leven.
Cindy Lee Berryhill laat zich nog altijd beïnvloeden door folk uit de jaren 60 en en de muziek van met name Patti Smith uit de jaren 70, maar de Amerikaanse singer-songwriter heeft ook meer eigentijdse invloeden in haar muziek verwerkt en is bovendien niet vies van invloeden uit de psychedelica en de lo-fi.
Het levert een plaat op die anders klinkt dan de meeste andere platen van het moment. The Adventurist bevat flink wat invloeden uit de rootsmuziek, maar klinkt ook rauwer en steviger dan de meeste andere platen in het genre, wat weer contrasteert met het bijzondere gebruik van strijkers op de plaat.
Het zorgt ervoor dat Cindy Lee Berryhill de aandacht opvallend makkelijk vast houdt en vervolgens steeds meer indruk maakt met haar bijzondere songs en intense voordracht. Ik vond het in eerste instantie vooral bijzonder, maar wat ben ik inmiddels gehecht aan deze intense en emotievolle plaat van Cindy Lee Berryhill. Ga dat horen ! Erwin Zijleman
