Simple Minds - Walk Between Worlds

Na 1985 brak een lange periode aan waarin ik niet of nauwelijks geïnteresseerd was in nieuw werk van de Schotse band Simple Minds. 

De band die de vroege jaren 80 kleur had gegeven met prachtplaten als Empires And Dance en vooral New Gold Dream (81-82-83-84) en Sparkle In The Rain viel van haar voetstuk met het nog niets eens zo heel slechte Once Upon A Time en was lange tijd geen schim meer van de grote band die het ooit was. 

De laatste tien jaar is mijn interesse voor het werk van de band uit Glasgow langzaam en voorzichtig teruggekeerd. 

Aan het begin van het nieuwe Millennium ging het niveau van de Simple Minds platen langzaam maar zeker weer wat omhoog en Graffiti Soul uit 2009 vind ik nog altijd een plaat die zich voorzichtig kan meten met de beste platen van de band. Ook Big Music uit 2014 was weer een prima plaat van de band die ik aan het eind van de jaren 80 definitief had afgeschreven en ook op het podium begon het heilige vuur van de vroege jaren 80 weer te branden. 

De akoestische bewerkingen van de beste songs van de band uit 2016 zijn Jim Kerr inmiddels vergeven en dus kan alle aandacht worden gericht op de nieuwe plaat van de band. 

Ook Walk Between Worlds wordt natuurlijk weer driftig vergeleken met de bovengenoemde beste platen van de band, maar dat ga ik niet doen. Met name New Gold Dream en Sparkle In The Rain zijn onaantastbare platen en bovendien platen die een periode in de muziek definiëren die enorm veel invloed heeft gehad; daar kom je niet zomaar meer aan. 

Van de bezetting van destijds zijn alleen zanger Jim Kerr en gitarist Charlie Burchill nog over. De twee oude rotten hebben gezelschap gekregen van een handvol gastmuzikanten, maar desondanks klinkt Walk Between Worlds als een vintage Simple Minds plaat. Dat is niet zozeer de verdienste van Charlie Burchill die zijn zo herkenbare gitaarmuren vaak ziet ondergedompeld in een flinke bak met elektronica of strijkers. Vooral Jim Kerr moet dus voor de herkenning zorgen en doet dat met verve. 

Walk Between Worlds opent wat slapjes met single Magic, die met een beetje fantasie van Coldplay had kunnen zijn, maar vervolgens borduurt de band prima voort op platen als Graffiti Bridge en Big Music. Net als op deze platen eert de band haar eigen klassiekers. Dit levert in tracks als The Signal And The Noise en het soms wat New Order achtige In Dreams raakvlakken op met de meer op elektronische dansmuziek geënte albums als Empires And Dance en Sons And Fascination/Sister Feelings Call, maar de meeste raakvlakken hoor ik toch met Once Upon A Time, zeker wanneer de achtergrondzangeres de spotlights mag opzoeken. 

Simple Minds sloeg met die plaat voor het eerst door met haar grootheidswaanzin, maar op Walk Between Worlds weten Jim Kerr en zijn medemuzikanten zich te beheersen, waardoor de nieuwe plaat van de band groots en meeslepend klinkt, maar vrijwel nergens doorslaat richting holle bombast. Het is bovendien een plaat die na een wat zwakke start een hoog niveau aantikt en ook lang vast weet te houden.

De holle bombast zorgde er destijds voor dat ik nauwelijks meer naar de muziek van Simple Minds kon luisteren, maar luisteren naar Walk Between Worlds is wat mij betreft een genoegen. Net als op de eerder genoemde andere twee platen uit het recente verleden, slaagt de band er in om flarden uit het verleden te combineren met songs die gewoon lekker klinken en die hoorbaar met veel plezier zijn gemaakt. Het zijn songs die ook nog eens een nieuwe impuls krijgen door de ruim aanwezige gastmuzikanten, die het soms wat gedateerde geluid van de Schotse band een frisse impuls geven. 

Net als Graffiti Soul en Big Music doet ook Walk Between Worlds me weer verlangen naar een dosis New Gold Dreams en Sparkle In The Rain, maar daarna is er weer alle tijd en ruimte voor de nieuwe plaat van de band. Walk Between Worlds zal ongetwijfeld ook veel minder positief worden besproken, maar geloof me, er is niets mis mee, zeker niet voor een ieder die zich ooit fan noemde van deze bijzondere band. Erwin Zijleman

Flying Horseman - Rooms / Ruins

De Belgische band Flying Horseman maakte de afgelopen jaren al een aantal zeer goed ontvangen of zelfs bejubelde platen, maar desondanks is het deze week verschenen Rooms / Ruins pas mijn eerste kennismaking met de muziek van de band uit Antwerpen. 

Het is een kennismaking die ik niet snel zal vergeten, want wat is het eerder deze week verschenen Rooms / Ruins een indrukwekkende en bijzondere plaat. 

De Belgische band neemt je op haar nieuwe plaat 65 minuten lang mee naar desolate en voornamelijk aardedonkere oorden. 

Flying Horseman maakt muziek die het daglicht maar moeilijk kan verdragen en het is muziek die zich vaak langzaam voortsleept. In de stemmige openingstrack hoor ik flarden Tindersticks, Japan en het vroege Roxy Music en worden beeldende klanken gecombineerd met stemmige vocalen. 

In de tweede track kiest Flying Horseman voor het eerst nadrukkelijk het experiment en smeedt het op knappe wijze invloeden uit de Afrikaanse muziek, de minimal music, de Krautrock en de ambient aan elkaar. Het levert muziek op die hier en daar raakt aan de invloedrijke platen van Peter Gabriel uit de jaren 80 of aan de platen van Talking Heads uit de late jaren 70, maar Flying Horseman laat ook een duidelijk eigen geluid horen, dat zich vanuit het niets ook kan laten beïnvloeden door Kraftwerk of King Crimson (Robert Fripp is sowieso een naam die genoemd moet worden). 

Het is een eigen geluid dat het experiment zeker niet schuwt en dat razend knap in elkaar steekt, maar Flying Horseman slaagt er ook in om het experiment te combineren met stemmige popsongs die vrij makkelijk overtuigen en die zich steeds genadelozer opdringen.

Het zijn popsongs die heel veel kracht ontlenen aan de bijzondere sfeer die de band uit Antwerpen op Rooms / Ruins creëert. Het is een sfeer die refereert aan de nacht en aan vooral desolate oorden en het is een sfeer die een wat vervreemdende of zelfs beklemmende uitwerking heeft op de luisteraar. 

Het maakt van beluistering van Rooms / Ruins een bijzondere en ook bijzonder intense luisterervaring. Zeker bij beluistering met volledige aandacht hoor je hoe verschrikkelijk veel er gebeurt in de bijzondere muziek van de band uit Antwerpen. De gitaarlijnen zijn van een enorme schoonheid, de synths zetten je steeds op het verkeerde spoor, terwijl de vrouwenstemmen op de achtergrond je er steeds weer bij slepen.

Flying Horseman put hierbij nadrukkelijk uit de archieven van de popmuziek, maar smeedt ook op fascinerende wijze tot dusver niet gecombineerde invloeden aan elkaar. Ik heb al een hoop namen genoemd in deze recensie, maar hoe vaker ik naar Rooms / Ruins luister hoe meer ik hoor. Flarden Portishead, American Music Club, Nick Cave, Brian Eno en zo kan ik lang doorgaan. Het knappe is dat Flying Horseman op hetzelfde moment muziek maakt die zijn gelijke niet kent. 

Rooms/Ruins schiet van vol, experimenteel en eclectisch naar uiterst sober en stemmig en weer terug en blijft maar imponeren met songs van een wonderbaarlijke schoonheid en intimiteit. Ik heb nog steeds moeite om de muziek van de Belgische band volledig te duiden, maar dat de nieuwe plaat van de band er een van een uitzonderlijk hoog niveau is weet ik inmiddels zeker. Rooms/Ruins van Flying Horseman zal misschien niet iedereen bevallen, maar iedereen zou op zijn minst even moeten luisteren. Het heeft mij een plaat opgeleverd die me nu al dagen nieuwe dingen laat horen en die steeds meer indruk maakt. Erwin Zijleman