Caitlin Canty maakte in 2015 een jaarlijstjesplaat met het werkelijk prachtige Reckless Skyline.
De in Proctor, Vermont, geboren singer-songwriter timmerde op dat moment al een tijd aan de weg en zocht haar geluk achtereenvolgens in Williamstown, Massachusetts, en New York City, voordat ze een jaar of vijf geleden haar spullen inpakte en uiteindelijk terecht kwam in Nashville, Tennessee.
In Nashville liep ze singer-songwriter Jeffrey Foucault tegen het lijf liep en wist ze hem te strikken als producer voor de plaat die ze al zo lang wilde maken.
Een stevige crowdfunding campagne was nodig om haar favoriete muzikanten te kunnen betalen, maar het resultaat was er naar. Reckless Skyline liet een fraaie mix van country, folk, rock en blues horen, met werkelijk fantastisch gitaarspel, mooie en indringende vocalen en een heerlijk broeierige productie als meest in het oor springende componenten.
Caitlin Canty staat nog altijd op eigen benen, waardoor ook aan haar nieuwe plaat Motel Bouquet weer een crowdfunding campagne vooraf ging. Voor Motel Bouquet nam Noam Pikelny (Punch Brothers) plaats achter de knoppen en ook dit keer kon Caitlin Canty een beroep doen op een aantal prima muzikanten. Omdat de middelen uiteraard niet onbeperkt waren, moest ook dit keer worden beknibbeld op de dure studiotijd, waardoor de plaat in slechts drie dagen werd opgenomen.
Het is absoluut niet ten koste gegaan van de kwaliteit van de plaat, want net als Reckless Skyline klinkt ook Motel Bouquet werkelijk fantastisch. De nieuwe plaat ligt in het verlengde van zijn voorganger en maakt indruk met prima songs, fraai gitaarwerk, mooie bijdragen van banjo, pedal steel en met name viool, een wederom wat broeierige productie en natuurlijk de prachtige stem van Caitlin Canty, die ook dit keer indruk maakt met even mooie als emotievolle vocalen.
Vergeleken met Reckless Skyline is het geluid wel een stuk ingetogener en hoor ik af en toe wel raakvlakken met de platen van Kathleen Edwards, wiens tijdelijke vertrek uit de muziek helaas al vier jaar duurt, en wanneer het tempo verder omlaag gaat zelfs met de muziek van Gillian Welch. De songs op Motel Bouquet werden voornamelijk ‘on the road’ geschreven en zitten vol mooie persoonlijke verhalen en kleurrijke observaties uit een fascinerend land.
De uitgebreide tour die volgde op het succes van Reckless Skyline leverde niet alleen mooie verhalen op, maar heeft er ook voor gezorgd dat Caitlin Canty als songwriter en als zangeres is gegroeid. Waar de muzikante uit Nashville drie jaar geleden nog werd geschaard onder de grote beloften, is Motel Bouquet een plaat waarmee ze de concurrentie met de beteren in het genre aan kan.
De nieuwe plaat van Caitlin Canty is een opvallend intense plaat vol songs die alleen maar aan kracht aan schoonheid winnen. Het moet genoeg zijn voor de definitieve doorbraak van dit enorme talent. Erwin Zijleman
Motel Bouquet van Caitlin Canty is nog niet verkrijgbaar in Nederland, maar kan wel worden aangeschaft via haar website: https://www.caitlincanty.com/store/.
Lindi Ortega maakte met Little Red Boots (2011), Cigarettes & Truckstops (2012), Tin Star (2013) en Faded Gloryville (2015) vier prima platen.
Het zijn platen die binnen de Americana een opvallend breed palet bestrijken en moeiteloos variëren tussen country uit het verleden, country uit het heden, rock ’n roll, rockabilly, soul en Mexicaanse muziek, om maar een aantal belangrijke invloeden te noemen.
Met name Tin Star en Faded Gloryville waren zo mooi en overtuigend dat ik ook in Nederland recensies vol superlatieven had verwacht, maar helaas bleef het hier vooral stil rond de platen van Lindi Ortega.
Het heeft de uit het Canadese Toronto afkomstige muzikante, die in de Verenigde Staten en Canada overigens wel werd overladen met Grammy en Juno nominaties, er gelukkig niet van weerhouden om nog maar eens een prachtplaat af te leveren. Ook het deze week verschenen Liberty laat een bijzonder eigen geluid horen en het is als je het mij vraagt een geluid dat ook hier in Nederland flink wat lof zou moeten oogsten.
Ook op Liberty bestrijkt de Canadese muzikante met Iers en Mexicaans bloed een opvallend breed palet. Lindi Ortega heeft absoluut een voorliefde voor country uit het verleden, maar verrijkt haar muziek ook dit keer met uiteenlopende invloeden. Het zijn de invloeden uit onder andere de rock ’n roll, die ook op haar vorige platen al een belangrijke rol speelden, maar Liberty heeft zich ook laten inspireren door filmmuziek in het algemeen en door de spaghetti westerns van Ennio Morricone in het bijzonder.
Liberty bevat een aantal heerlijke lome songs die het goed zouden doen in deze westerns of in tv series als True Detective en Twin Peaks en je meenemen naar obscure nachtclubs in oorden waar het meestal net wat te warm en broeierig is dan goed voor je is.
De country-noir achtige klanken passen perfect bij de stem van Lindi Ortega, die gemaakt lijkt voor country. Het is een stem die zwoel kan fluisteren en bijzonder stevig uit kan halen, maar ook diep kan ontroeren met een prachtige snik. Het voorziet de songs op Liberty van een bijzondere sfeer en het is een sfeer waar ik van houd.
Het bijzondere geluid van Lindi Ortega werd niet alleen ontleend aan de soundtracks van Ennio Morricone, maar ook aan soundtracks bij tal van andere films, waaronder die van Quentin Tarantino, die door Lindi Ortega en producer Skylar Wilson (Justin Townes Earle, Andrew Combs, Caitlin Rose) werden uitgeplozen voordat ze samen met flink wat prima muzikanten (waaronder een geweldige pedaal steel speler) een studio in Nashville in doken.
Liberty heeft wel wat raakvlakken met de eveneens deze week verschenen prachtplaat van Kacey Musgraves, maar waar de laatste tegen de pop aan schuurt, duikt Lindi Ortega diep in de archieven van de Amerikaanse rootsmuziek. Liberty zal daarom vast wat minder gaan verkopen dan de laatste plaat van Kacey Musgraves, maar is in artistiek opzicht absoluut interessant, bijvoorbeeld voor de grote groep kritische liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die Nederland rijk is. Erwin Zijleman
