Nieuw-Zeelandse muzikante van slechts 19 jaar oud maakt diepe indruk met een stem die alles laat smelten
Na een paar prima platen hou ik de muziek uit Nieuw-Zeeland de laatste tijd goed in de gaten. Dat levert af en toe hele aardige platen op en af en toe een echt goede, maar Wildfires van Jenny Mitchell is veel meer dan aardig of echt goed. De plaat valt op door een mooie en veelzijdige instrumentatie, mooie verhalen, goede songs en verrassend veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar alles valt in het niets bij de sensationele stem van Jenny Mitchell. Het is een stem die verrassend volwassen en doorleefd klinkt en die voor mij garant staat voor kippenvel. De hele plaat lang. Jenny Mitchell is goed. Echt ongelooflijk goed.
Op de website van de uit Nieuw-Zeeland afkomstige singer-songwriter Jenny Mitchell prijkt het citaat “the voice of a lioness, the soul of a sage". Het is een citaat van de Ierse singer-songwriter Luka Bloom, die alweer even geleden diep onder de indruk was van de singer-songwriter uit het Nieuw-Zeelandse Gore.
Opvallend, want Jenny Mitchell is pas 19 jaar oud en heeft net haar tweede plaat Wildfires uitgebracht.
Ik ben dit jaar al meerdere keren verrast door hele goede platen uit Nieuw-Zeeland en ook dit is er weer een. Het is misschien zelfs wel de beste van het stel, want ik ben diep onder de indruk van het album van Jenny Mitchell.
Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de dingen die ook op Luka Bloom al zoveel indruk maakten. Jenny Mitchell beschikt over een imposant stemgeluid en het is ook een bijzonder mooi stemgeluid. Hiernaast laat de jonge Nieuw-Zeelandse muzikante verrassend veel doorleving horen in haar muziek, die je hierdoor makkelijk bij de strot grijpt.
Een geweldige stem en ook nog eens veel gevoel zijn belangrijke ingrediënten van een aansprekend album, maar Jenny Mitchell heeft nog veel meer in huis. De jonge Nieuw-Zeelandse muzikante groeide naar verluidt op op een dieet van Amerikaanse countrymuziek, maar Wildfires laat nog veel meer invloeden horen. De tweede plaat van Jenny Mitchell bevat flink wat invloeden uit de country en de folk, zowel in de gloedvolle als in de noir variant, maar hier blijft het zeker niet bij. Door haar krachtige stemgeluid klinkt Jenny Mitchell ook heerlijk soulvol, terwijl hier en daar ook nog eens wat Keltische invloeden doorklinken, die waarschijnlijk uit de genen van haar Ierse voorouders komen.
Het zijn allemaal invloeden die ver van het bed van de Nieuw-Zeelandse muzikante liggen, maar Jenny Mitchell heeft ze allemaal omarmd. Ze heeft vervolgens een aantal muzikanten gevonden die op alle terreinen uit de voeten kunnen en het zijn ook nog eens muzikanten met veel respect voor de bijzondere stem van Jenny Mitchell.
In de bijzonder fraaie instrumentatie krijgt de stem van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter alle ruimte en wat is het een mooie en veelzijdige stem. Wanneer Jenny Mitchell schakelt tussen stijlen en genres, verandert ook stemgeluid. Van intiem en doorleefd, tot bloedmooi en gloedvol. Het tilt de songs van Jenny Mitchell een enorm stuk op, waarbij het helpt dat het ook nog eens goede songs zijn.
Jenny Mitchell vertelt de verhalen van een oude ziel en maakt je op indrukwekkende wijze deelgenoot van deze verhalen. In vocaal opzicht is Wildfires een van de meest indrukwekkende platen die ik dit jaar gehoord heb, maar het is een plaat met veel meer dan een fenomenale stem. Er kwam dit jaar al veel moois uit Nieuw-Zeeland, maar deze is het mooist en wat mij betreft onmisbaar. Erwin Zijleman
De muziek van Jenny Mitchell is verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://jennymitchell.bandcamp.com/album/wildfires-2.
Het zijn helaas maar zes nieuwe songs van The LVE, maar ach wat zijn ze weer onweerstaanbaar lekker
The LVR maakte een van de leukste platen van 2015, maar helaas had vrijwel niemand dat door omdat de plaat in december werd uitgebracht. Dit keer is de band wel op tijd met een plaat, maar helaas is het slechts een EP met zes nieuwe songs. Niet te lang om treuren, want de zes popliedjes van The LVE zijn zes popliedjes om zielsgelukkig van te worden. Zes popliedjes in de stijl van hun debuut, maar subtiel voorzien van een 80s en elektronica injectie. Ik hou nog steeds zielsveel van het debuut van The LVE en inmiddels hou ik ook van Heartbreak Hi, dat misschien nog wel meer dan het debuut doet uitzien naar veel en veel meer.
De Vlaamse band The LVE maakte in 2015 een echte jaarlijstjeplaat. Het was een jaarlijstjesplaat die uiteindelijk echter in vrijwel geen enkel jaarlijstje opdook, want dat krijg je als je een plaat uitbrengt in december. Vraag me echter nu naar mijn favoriete platen van 2015 en het titelloze debuut van The LVE scoort hoog, heel hoog.
Het is een plaat die ik destijds met man en macht in een hokje probeerde te duwen, maar het lukte me niet. Ik hoorde op het debuut van The LVE elf nagenoeg perfecte popliedjes, die allemaal anders klonken.
Vaak hoorde ik flarden uit hoogtijdagen van de lo-fi, maar ik hoorde ook uitstapjes richting de gitaarlijnen van de dreampop, richting de melodieën van The Beatles of richting de donkere melancholie van Eels, maar hiermee was ik er nog lang niet.
Sinds de laatste dagen van 2015 kijk ik uit naar een nieuwe plaat van The LVE en na bijna drie jaar wachten is deze dan eindelijk verschenen. Bij een blik op de tracklist van de nieuwe plaat overheerste in eerste instantie de teleurstelling. Heartbreak Hi telt immers slechts zes songs en duurt maar 18 minuten, waarmee de nieuwe plaat van The LVE meer een EP dan een album is. De teleurstelling verdween echter als sneeuw voor de zon toen de nieuwe songs van de band uit Antwerpen uit de speakers kwamen.
Ook Heartbreak Hi bevat alleen maar nagenoeg perfecte popliedjes, zoals we die inmiddels van de band kennen. Nagenoeg perfect, want de songs van The LVE mogen ook voorzichtig rammelen, zij het wat minder dan op het debuut.
Ook veel van de andere ingrediënten die het debuut van The LVE zo aangenaam, nee onweerstaanbaar maakten zijn van de partij op Heartbreak Hi. De wonderschone gitaarlijnen, de avontuurlijk klinkende synths, de mooi bij elkaar passende stemmen van Gerrit Van Dyck en Sara Raes,de onderkoelde melancholie en vooral het goede gevoel voor popliedjes die de fantasie prikkelen, maar die ook zorgen voor zonnestralen in het hoofd en vlinders in de buik.
Heartbreak Hi borduurt deels voort op het zo geweldige debuut, maar de Vlaamse band legt ook andere accenten. Ik hoor dit keer net wat minder van Eels, wat meer soul en veel meer zwoele of op zijn minst warme klanken, die herinneringen oproepen aan de elektronica uit de jaren 80. Het zijn klanken die perfect passen bij het jaargetijde waar we opeens middenin zitten of het jaargetijde dat er aan komt.
Het is wederom zinloos om de muziek van The LVE in een hokje te duwen, want steeds doet de band weer dingen die je niet verwacht, waardoor je het ene moment midden in de jaren 80 zit en het volgende moment toch weer helemaal in het heden.
Het zijn zoals gezegd maar zes nieuwe songs van The LVE, maar wat zijn ze lekker. Ik neem EP’s meestal wat minder serieus dan albums, maar in een week dat de EP’s van Boygenius en The LVE me het meest gelukkig maken moet ik dat maar even vergeten. Ook de vraag of een EP in een jaarlijstje mag schuif ik nog maar even voor me uit, zodat ik alleen maar kan genieten van de zes sprankelende popliedjes die ons Nederlanders weer even heel jaloers maken op onze Zuiderburen. Erwin Zijleman
Heartbreak Hi van The LVE kan worden verkregen via de webshop van het nieuwe label van de band: https://www.gentlemenrecordings.com/product/the-lve-heartbreak-hi/.
