De zomer verdwijnt langzaam maar zeker uit het land, maar met het tweede album van Whitney houd je het zonnige, lome en zorgeloze gevoel nog even vast
Het debuut van de Amerikaanse band Whitney was aan het eind van 2016 de grote verrassing in flink wat jaarlijstjes. Ik was in eerste instantie enthousiast over het album, maar het wat rommelig klinkende album wist mijn enthousiasme helaas niet vast te houden. Het na ruim drie jaar verschenen tweede album van de band uit Chicago klinkt een stuk beter. Whitney klinkt nog altijd onbezorgd en onbevangen, maar heeft haar geluid op fraaie wijze opgepoetst. Forever Turned Around biedt de zonnige verleiding van zijn voorganger, maar is in artistiek opzicht een stuk interessanter. Een mooi album om het vakantiegevoel nog even mee vast te houden.
Ik was ruim drie jaar geleden na een veelbelovende start uiteindelijk niet heel erg onder de indruk van Light Upon The Lake, het debuut van de Amerikaanse band Whitney. Veel critici en muziekliefhebbers en critici dachten daar anders over, want het album dook aan het eind van 2016 op in verrassend veel jaarlijstjes.
De band rond voormalige Smith Westerns leden Julien Ehrlich en Max Kakacek klonk ook in mijn oren heerlijk laid-back en zomers, maar de soulvolle 60’s en 70’s pop van de band bleef bij mij niet erg lang hangen. Bovendien vond ik het geluid op het album wat dof en ging de zang me op een gegeven moment tegen staan.
Het deze week verschenen tweede album van de band uit Chicago bevalt me een flink stuk beter. Forever Turned Around heeft een helderder, warmer en verzorgder geluid dan zijn voorganger en ook de zang op het album klinkt een stuk beter en staat me niet langer tegen. Whitney maakt ook op haar tweede album muziek die herinnert aan de soulvolle pop uit de jaren 60 en 70, met hier en daar wat flarden van de Bee Gees en Steely Dan, maar ook herinneringen aan andere blue-eyed soul uit deze decennia.
De band borduurt op haar tweede album nadrukkelijk voort op de muziek van het zo goed ontvangen debuut, maar heeft alles wel flink opgepoetst. De instrumentatie klinkt behoorlijk vol, zeker wanneer blazers en strijkers worden ingezet en in deze instrumentatie hebben invloeden uit de soul en de jazz aan terrein gewonnen, al put Whitney ook nog altijd uit de archieven van de folk.
Het is aan de ene kant een behoorlijk vol klinkende instrumentatie, maar Forever Turned Around is ook een subtiel klinkend album vol fraaie accenten, waartussen vooral de bijzondere fraaie en veelkleurige gitaarlijnen opvallen. Het met blazers, strijkers en wonderschone gitaarlijnen versierde geluid van de band past prachtig bij de falset zang op het album. Waar de zang me vorige keer na een paar keer horen wat tegen ging staan, klinkt het nu een stuk overtuigender.
Whitney heeft hoorbaar zorg besteed aan het opnemen van haar tweede album, waardoor Forever Turned Around veel beter klinkt dan de wat rommelige voorganger. Ondanks alle aandacht voor de instrumentatie en de productie klinkt het tweede album van Whitney gelukkig net zo loom, zonnig en zorgeloos als het debuut van de band uit Chicago, wat stevig bijdraagt aan de verleidingskracht van het album.
Na mijn mindere ervaringen met het debuut van Whitney had ik geen hele hoge verwachtingen, maar Forever Turned Around is echt een heerlijk album. Het is een album waarmee je de zomer nog een tijdje kunt vasthouden, maar het is ook een album dat prima in staat moet worden geacht om flink wat herfst- en winteravonden te verwarmen met songs die veel knapper in elkaar steken dan je bij eerste beluisteringen zult vermoeden. Erwin Zijleman
De muziek van Whitney is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://whitneychicago.bandcamp.com.
Nog geen jaar na zijn vorige album is Garrett T. Capps alweer terug met een portie wederom volstrekt onweerstaanbare “space country”
Voortborduren op de goed gevulde archieven van de 60’s en 70’s countryrock en toch ook vernieuwen. Het valt niet mee, maar Garrett T. Capps doet het. De Texaanse muzikant verrijkt zijn “space country” met een lekker vol geluid en hier en daar wat bezwerende synths. Het klinkt niet alleen net iets anders, maar ook bijzonder lekker. All Right, All Night is een album met een heerlijke flow en het is een flow waarin je alleen maar mee kunt gaan. In muzikaal opzicht valt er heel veel te genieten op het album, maar ook in tekstueel en vocaal opzicht zet de Texaanse muzikant een prima prestatie neer, zeker wanneer de jonge Carson McHone mag meezingen in een bloedstollend mooi duet. Prachtplaat weer van deze Amerikaanse muzikant.
Nog geen jaar geleden maakte de Texaanse muzikant Garrett T. Capps een onuitwisbare indruk met zijn album In The Shadows (Again). De Amerikaan borduurde op dit album met zijn countrymuziek voort op de countryrock uit de jaren 60 en 70, maar gaf ook een eigen draai aan al deze invloeden uit het verleden in wat hij zelf “space country” noemde.
De muzikant uit San Antonio, Texas, heeft kennelijk over inspiratie niet te klagen, want er ligt alweer een nieuw album van Garrett T. Capps in de winkel. Ook op All Right, All Night maakt Garrett T. Caps rootsmuziek met een hang naar het verleden, maar ook dit keer heeft hij zijn muziek voorzien van een eigentijds tintje.
De “space country” van de Texaanse muzikant klinkt ook op zijn nieuwe album weer erg lekker. All Right, All Night is voorzien van een lekker vol geluid, waarin de instrumenten bijna over elkaar struikelen. Het is een geluid dat herinnert aan de countryrock van een aantal decennia geleden en zeker aan de countryrock die werd verrijkt met invloeden uit de psychedelica.
Helemaal nieuw is de “space country” van Garrett T. Capps overigens niet, want in de praktijk zijn de verschillen met de “Cosmic American Music” van onder andere Gram Parsons niet zo heel groot (het verschil zit met name in het gebruik van de synths). Garrett T. Capps sluit met zijn muziek bovendien ook aan bij die van hedendaagse countryhelden als Chris Stapleton, Jason Isbell, Sturgill Simpson, Tyler Childers en Brent Cobb.
Toch weet All Right, All Night zich wat mij betreft vrij makkelijk te onderscheiden van de meeste andere rootsalbums van het moment. Zijn Texaanse country klinkt net wat rauwer dan die uit Nashville en de muziek van Garrett T. Capps klinkt door de spacy invloeden ook net wat zweveriger.
Het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant heeft bovendien een geluid waarin je alleen maar wilt verdrinken. De ritmesectie staat als een huis, het gitaarwerk waait heerlijk breed uit en de bijdragen van onder andere viool, pedal steel en accordeon vullen alle gaten prachtig op. Het al behoorlijk volle geluid wordt afgemaakt met een subtiel laagje synths, dat de muziek van Garrett T. Capps definitief onderscheidt van die van al zijn soortgenoten.
De muzikant uit San Antonio schrijft ook nog eens lekker veelzijdige songs en vertelt mooie verhalen. In de meeste songs op het album ligt het tempo laag en betoveren de muzikanten rond Garrett T. Capps met benevelende klanken, maar hier en daar wordt de gashendel flink opengedraaid. Het lome en zweverige geluid past prima bij de zeer aangename vocalen, waarin zo nu en dan de voor het genre typerende snik opduikt.
De vergelijking met de muziek van Gram Parsons is al eerder voorbij gekomen en duikt nog wat nadrukkelijker op wanneer Garrett T. Capps samen met Carson McHone (luister zeker eens naar haar eerder dit jaar verschenen prachtdebuut Carousel) tekent voor een ballad die herinnert aan de hoogtijdagen van Gram Parsons en Emmylou Harris. Het is de kroon op een album dat minstens net zo overtuigt als zijn voorganger en Garrett T. Capps wat mij betreft definitief schaart onder de smaakmakers van de rootsmuziek van het moment. Erwin Zijleman
De muziek van Garrett T. Capps is ook verkrijgbaar via zijn bandcamp pagina: https://garretttcapps.bandcamp.com.
