Royel Otis - PRATTS & PAIN

Het Australische duo Royel Otis vermengt op PRATTS & PAIN een aantal sleutelalbums uit met name de jaren 00 tot uiterst knappe en bijzonder aanstekelijke popsongs, die echt met geen mogelijkheid zijn te weerstaan
Op basis van de singles werden al grootse daden verwacht van Royel Otis, maar Otis Pavlovic en Royel Maddell doen het nog beter dan verwacht en vermaken meedogenloos met een serie bijzonder lekkere popsongs. Het zijn songs die aan van alles doen denken, maar het duo uit Sydney vermengt al deze invloeden in een eigen sound, die prachtig is vastgelegd door topproducer Dan Carey. PRATTS & PAIN is een album waar je alleen maar heel vrolijk van kunt worden, maar het is ook een knap in elkaar stekend album, dat niet alleen vermaakt, maar dat je ook weet te verrassen. Een enorme aanwinst voor de zomerfestivals, maar ook het debuutalbum van Royel Otis mag er zijn.

Het Australische duo Royel Otis trok eerder dit jaar nog de aandacht met een bijzondere versie van Murder On The Dancefloor van Sophie Ellis-Bextor, die liet horen dat de twee jonge honden uit Sydney nog een stuk veelzijdiger zijn dan we al wisten. Deze week is het debuutalbum van Royel Otis verschenen en door een serie geweldige singles waren de verwachtingen op zijn minst torenhoog. Het is jammer dat de eerdere singles van het Australische duo ontbreken op PRATTS & PAIN, maar we mogen ons ook heel gelukkig prijzen met maar liefst dertien gloednieuwe songs. 

Royel Otis is zoals gezegd een Australisch duo en bestaat uit zanger Otis Pavlovic en gitarist Royel Maddell. Op PRATTS & PAIN jaagt het tweetal er in veertig minuten dertien bijzonder aanstekelijke popsongs doorheen. Het zijn van die zeldzame popsongs die je na één keer horen mee kunt zingen en die ook na vijftig keer horen nog fris klinken. Het zijn popsongs zoals The Strokes ze maakten op het debuutalbum Is This It uit 2001 (bijna niet te geloven dat dit album komende herfst al 23 jaar oud is), maar denk ook aan het titelloze debuutalbum van Franz Ferdinand uit 2004, aan Oracular Spectacular van MGMT uit 2008 en aan Innerspeaker van Tame Impala uit 2010. Zo kan ik nog wel wat namen noemen, maar er zijn niet veel bands die zo’n veelzijdig en goed debuutalbum hebben gemaakt als Royel Otis met PRATTS & PAIN. 

Otis Pavlovic en gitarist Royel Maddell verruilden Sydney het afgelopen jaar voor de nieuwe thuisbasis Londen en vonden in de lokale pub PRATTS & PAIN de inspiratie voor hun debuutalbum. Als producer kozen ze voor Dan Carey, die de afgelopen jaren werkte met onder andere Franz Ferdinand, Fontaines D.C., Goat Girl en Wet Leg en wiens studio vlak bij de pub waarnaar het debuutalbum van Royel Otis is vernoemd is gelegen. 

Het album opent met twee bijzonder aanstekelijke uptempo songs vol aanstekelijke gitaarloopjes, subtiele synths en het aangename stemgeluid van Otis Pavlovic. Royel Otis had van mij een album vol met dit soort uptempo tracks kunnen maken, maar als het tweetal in de derde track wat gas terug neemt hoor je dat ze verrassend veelzijdig zijn. De ritmes worden interessanter, het eerder genoemde vergelijkingsmateriaal verdwijnt wat uit beeld en het tempo ligt lager, maar de muziek van Royel Otis blijft verslavend en garant staan voor een goed gevoel. 

Zeker met de uptempo tracks is PRATTS & PAINS van Royel Otis een echt feelgood album, maar de songs van het Australische duo zijn niet alleen onweerstaanbaar lekker, maar ook interessant. Het zijn songs die putten uit de powerpop en de indierock, maar ik hoor af en toe ook wel wat subtiele invloeden uit de postpunk en met name wanneer de synths domineren net wat minder subtiele invloeden uit de neo-psychedelica. 

Het klinkt allemaal zo aanstekelijk dat je bijna vergeet te luisteren naar alle bijzondere ingrediënten in de muziek van Royel Otis. Het tweetal loopt met zevenmijlslaarzen door de muziekgeschiedenis en laat zich net zo makkelijk door The Beatles als door het eerder genoemde Wet Leg inspireren. PRATTS & PAINS geeft je humeur een enorme boost, zelfs op zo’n dag waarop het alleen maar regent, maar ondertussen blijf je je verbazen over al het moois dat Otis Pavlovic en Royel Maddell hebben verstopt op hun zo geslaagde debuutalbum. Erwin Zijleman

Friko - Where We've Been, Where We Go From Here

Het Amerikaanse duo Friko levert met Where We've Been, Where We Go From Here een album af dat alle kanten op gaat, maar iedere kant die het tweetal uit Chicago op gaat levert iets moois en bijzonders op
Friko uit Chicago kan in de Verenigde Staten rekenen op zeer lovende recensies voor haar debuutalbum Where We've Been, Where We Go From Here. Die recensies zijn geen moment overdreven, want Niko Kapetan en Bailey Minzenberger laten een fris en veelzijdig geluid horen, dat direct vanaf de eerste noten opzien baart. Het duo uit Chicago kan uit de voeten met ingetogen en folky songs, maar kan de gitaren ook compleet laten ontsporen. Het zijn de twee uitersten van een geluid dat je steeds weer weet te verrassen. Where We've Been, Where We Go From Here rammelt, maar zit ook knap in elkaar en verbaast steeds weer met geweldige songs. Een grote belofte voor de toekomst al met al.

Vrijwel alle Amerikaanse muziekwebsites, onder wie ook mijn vaste tipgevers Paste en Pitchfork, noemen Where We've Been, Where We Go From Here van Friko een van de beste nieuwe albums van deze week. Daar kon ik me heel snel in vinden, want het duo uit Chicago heeft een bijzonder album afgeleverd. 

Friko (ik blijf associaties met het Nederlandse kaasmerk Frico houden helaas) bestaat uit zanger en gitarist Niko Kapetan en drummer Bailey Minzenberger en bracht in 2019 het album Burnout Beautiful uit. Omdat dit feitelijk een verzameling demo’s was, moet Where We've Been, Where We Go From Here worden gezien als het debuutalbum van Friko. Uit nieuwsgierigheid heb ik de demo’s van Friko inmiddels toch even beluisterd. Ze zijn zeker interessant en een enkele keer veelbelovend, maar ik kwalitatief opzicht is het niet te vergelijken met het deze week verschenen album, dat echt klassen beter is. 

Where We've Been, Where We Go From Here opent direct fantastisch met een uiterst ingetogen song, waarin akoestisch gitaarspel wordt gecombineerd met de wat onvaste maar aansprekende stem van Niko Kapetan. Het deed me onmiddellijk aan Big Thief denken en die vergelijking blijft opgaan wanneer de track halverwege explodeert. Friko bouwt de spanning eerst langzaam op met steeds net wat gruiziger gitaarwerk, subtiel drumwerk en mooie achtergrondzang, maar uiteindelijk ontsporen zowel het gitaarwerk als de zang op indrukwekkende wijze. Where We’ve Been is de beste track die Big Thief nooit gemaakt heeft en is een fascinerende openingstrack, waarin Friko laat horen dat het uitersten kan verenigen. 

De songs van de band uit Chicago kunnen ook op de rest van Where We've Been, Where We Go From Here alle kanten op. Niko Kapetan en Bailey Minzenberger kunnen uit de voeten met ingetogen en folky songs en zeer gruizige gitaarmuziek, maar ze draaien ook hun hand niet om voor behoorlijk toegankelijke indierock, voor gevoelige popsongs met piano en strijkers of voor aanstekelijke popsongs met echo’s uit het verleden, maar ook invloeden uit de postpunk of juist de chamber pop hebben een plekje gevonden in de fascinerende songs van Friko. 

De songs van het Amerikaanse tweetal zijn behoorlijk verschillend, maar ook binnen de songs kan alles in één keer omslaan. Where We've Been, Where We Go From Here werd vrijwel live opgenomen in de studio en zo klinkt het album ook. De songs van Friko hebben vaak een lo-fi karakter, maar aan de andere kant hebben Niko Kapetan en Bailey Minzenberger, die ook Chopin noemen als inspiratiebron, hun songs veel te goed uitgewerkt om in het hokje lo-fi te passen. 

Het debuutalbum van Friko is ongepolijst of zelfs ruw, maar op hetzelfde moment klinkt het allemaal bijzonder melodieus en flirten de twee muzikanten uit Chicago meer dan eens met de perfecte popsong. Het levert bijzondere contrasten en een aangename dynamiek op, maar zeker als je het album wat vaker hebt gehoord blijkt dat alle songs op het debuutalbum van Friko bol staan van de potentie. Ik was direct zeer gecharmeerd van de ruwe diamanten op Where We've Been, Where We Go From Here, maar het blijken al snel stuk voor stuk blinkende edelstenen. Of Friko heel groot gaat worden is de vraag, maar de belofte is er absoluut. Erwin Zijleman

De muziek van Friko is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://friko.bandcamp.com/album/where-weve-been-where-we-go-from-here.

Where We've Been, Where We Go From Here van Friko is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 24,99 euro

CD, 16,99 euro