01 juni 2025

Review: Kate Bush - Lionheart (1978)

Kate Bush bracht slechts negen maanden na haar debuutalbum The Kick Inside haar tweede album Lionheart uit, dat maar matig enthousiast werd ontvangen, maar het is echt een uitstekend album
Het verhaal achter Lionheart van Kate Bush blijft een bijzonder verhaal. De Britse muzikante debuteerde aan het begin van 1978 met het album The Kick Inside en het werd een groot succes. Om dit succes te gelde te maken wilde haar platenmaatschappij snel een tweede album en dat album werd Lionheart. Het album verscheen slechts negen maanden na The Kick Inside en voerde een strijd die het niet kon winnen. De critici moesten niet veel hebben van het album en ook in commercieel opzicht voldeed het album niet aan de verwachtingen. Zegt het iets over de kwaliteit van Lionheart? Nee, wat mij betreft niet. Lionheart is een uitstekend album dat misschien wat meer tijd maar ook een veel beter lot had verdiend.



De albums van Kate Bush worden over het algemeen beschreven met flink wat superlatieven, maar de Britse muzikante maakte ook twee albums waarover de critici een stuk minder enthousiast waren. Het geldt voor het in 1993 verschenen The Red Shoes, het laatste album voor de comeback met Aerial in 2005, maar ook Lionheart, het tweede album van Kate Bush, wordt gezien als een van de zwakkere albums in haar oeuvre. 

Ik begrijp op zich wel dat The Red Shoes minder hoog wordt ingeschat dan de meeste andere albums van de Britse muzikante. Het album klonk na een aantal wat spannendere albums behoorlijk conventioneel en niet alle songs zijn even sterk. Een slecht album vind ik het zeker niet, maar het is voor mij wel een album van momenten. Lionheart wordt hier en daar het zwakste album van Kate Bush genoemd, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. 

Kate Bush brak helemaal aan het begin van 1978 door met de sensationele single Wuthering Heights en leverde een maand later haar debuutalbum The Kick Inside af. Het is een album met een selectie van de songs die de Britse muzikante vanaf haar vijftiende had geschreven. The Kick Inside liet, vooral door de bijzondere stem van Kate Bush, een volkomen nieuw geluid horen, dat terecht werd bejubeld door de critici en werd omarmd door een groot publiek. 

Aan het eind van de jaren 70 werd het geld nog verdiend met albums en niet met concerten. Daarom besloot Kate Bush, mede door druk van haar platenmaatschappij, om voor haar eerste en lange tijd ook enige tour in het voorjaar van 1979 nog snel een tweede album op te nemen. Lionheart verscheen precies negen maanden na The Kick Inside en dat was ook voor die tijd erg snel. 

De Britse muzikante had flink wat songs in voorraad en schreef ook snel wat nieuwe songs, maar Lionheart mistte een song van het kaliber van Wuthering Heights. Lionheart lag in muzikaal opzicht wel in het verlengde van The Kick Inside en sloot hier ook in vocaal opzicht op aan, waardoor het album werd gezien als meer van hetzelfde, maar dan minder goed en interessant. 

Ik ontdekte Lionheart pas veel en veel later, maar had wel direct een flink zwak voor het album. Lionheart was natuurlijk niet zo’n sensationele verrassing als The Kick Inside, maar iedereen die beweert dat het album is gevuld met wat overbodige restjes van het debuutalbum heeft niet goed geluisterd naar Lionheart. 

Ook Lionheart staat vol met hele sterke songs, die misschien wat minder hoog pieken dan de songs op The Kick Inside, maar als je een album kunt openen met Symphony In Blue, In Search Of Peter Pan en Wow ben je een hele grote. In muzikaal opzicht vind ik Lionheart, mede dankzij het randje prog, een zeer aansprekend album, waarop echt heel veel te ontdekken valt. En ook over de zang op Lionheart ben ik zeer te spreken. Ik vind de zang op het tweede album van Kate Bush vaak zelfs mooier dan de zang op haart debuutalbum, waarop ik de stem van Kate Bush scheller vind klinken. 

Natuurlijk werd Lionheart veel te snel na The Kick Inside uitgebracht, waardoor het album alleen maar tegen kon vallen, maar luister onbevooroordeeld en zonder deze context naar Lionheart en je hoort een hoogstaand album van een unieke muzikante, die tijdens het opnemen van Lionheart pas net twintig jaar oud was. Lionheart staat nog steeds in de boeken als relatief zwak album, maar verdient wat mij betreft een herwaardering. Erwin Zijleman


Lionheart van Kate Bush is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Review: Ashland Craft - Dive Bar Beauty Queen

De Amerikaanse muzikante Ashland Craft debuteerde bijna vier jaar geleden zeer verdienstelijk met Travelin’ Kind en laat op het deze week verschenen Dive Bar Beauty Queen horen dat dit zeker geen toevalstreffer was
Het is dringen binnen de country(pop) scene van Nashville, waarin de ene na de andere talentvolle countrymuzikant opduikt. Ashland Craft had de pech dat ze haar debuutalbum uitbracht tijdens de coronapandemie, niet de gelukkigste tijd voor een debuut in de muziek. De revanche komt met Dive Bar Beauty Queen, dat de belofte van haar uitstekende debuutalbum meer dan waar maakt. Ashland Craft maakt ook op haar tweede album country met een dun laagje pop. Het is country met lekker veel gitaren en het is country die is verpakt in geweldige songs. De wat ruwe en voor country gemaakte stem van Ashland Craft doet de rest op dit uitstekende album.



Ashland Craft deed op haar eenentwintigste mee aan het dertiende seizoen van de Amerikaanse versie van The Voice en schopte het uiteindelijk tot de top 10. Net als in Nederland is het succesvol meedoen aan een talentenjacht ook in de Verenigde Staten zeker geen garantie op succes, maar Ashland Craft trok met haar optredens de aandacht van de platenbazen in Nashville. 

Ze kreeg een platencontract, verhuisde naar de Amerikaanse muziekhoofdstad en bracht in 2021, zeven jaar na haar deelname aan The Voice, haar debuutalbum Travelin’ Kind uit. Het is een album dat me in de herfst van 2021 in positieve zin opviel en waarover ik een lovende recensie schreef. Op Travelin’ Kind laat Ashland Craft een typisch Nashville countrygeluid horen, maar het is geluk niet de gepolijste maar de ruwe variant van dit geluid. 

Ashland Craft koos in de The Voice niet voor niets voor het vertolken van een song van de geweldige Gretchen Wilson en omringde zich op haar debuutalbum met lekker veel en bij vlagen stevig klinkende gitaren, die perfect passen bij haar wat rauwe stem. Toen ik van de week nog eens luisterde naar Travelin’ Kind moest ik direct denken aan Megan Moroney, een van mijn favoriete countryzangeressen van het moment en in 2021 nog niet begonnen aan haar carrière in de muziek. 

Megan Moroney heeft inmiddels twee fantastische albums op haar naam staan en sinds deze week staat Ashland Craft op hetzelfde aantal. Ik was Ashland Craft eerlijk gezegd helemaal vergeten, maar na de herontdekking van haar debuutalbum eerder deze week, begon ik met behoorlijk hoge verwachtingen aan de beluistering van Dive Bar Beauty Queen. 

Ook op haar tweede album vertrouwt de muzikante uit Nashville op een aantal gelouterde muzikanten uit de Nashville countryscene en werkt ze bovendien samen met een aantal ervaren songwriters uit de stad. Net als zijn voorganger klinkt Dive Bar Beauty Queen als een typisch Nashville countryalbum. Het is een album dat hier en daar wat ingrediënten uit de countrypop bevat, maar net als Travelin’ Kind is ook Dive Bar Beauty Queen dat veel dichter tegen de wat traditioneler klinkende country dan tegen de countrypop aan zit. 

Ashland Craft omringt zich ook dit keer met lekker veel gitaren wat een lekker stevig en soms wat ruw geluid oplevert. Megan Moroney is zeker relevant vergelijkingsmateriaal, maar ook de vroege albums van Gretchen Wilson en Miranda Lambert zijn niet heel ver weg. Het klinkt allemaal misschien net wat steviger dan de countrypop die momenteel zo populair is, maar Ashland Craft en de gelouterde songwriters die haar bij hebben gestaan hebben wel 24 karaat countrypop songs geschreven. 

Ashland Craft onderscheidt zich met haar net wat authentieker en ook net wat ruwer klinkende geluid van de bulk van de albums in het genre en dat doet ze nog net wat meer met haar stem. De Amerikaanse muzikante heeft een stem die gemaakt is voor de muziek die ze maakt, maar ze zingt ook met heel veel gevoel en voorziet haar songs van het authentieke dat ontbreekt in de gladdere countrypop die in Nashville wordt gemaakt. 

Er wordt de afgelopen jaren heel veel goede country(pop) gemaakt in Nashville, maar een aantal zangeressen steekt er wat mij betreft net uit. Ashland Craft is er, zeker na het uitstekende Dive Bar Beauty Queen, een van. Erwin Zijleman