23 september 2026

Review: Kelly Hunt - Requiem for a Sleepless Night

De Amerikaanse muzikante Kelly Hunt maakte twee albums waarop haar geweldige banjospel centraal stond, maar op het deze week verschenen album Requiem for a Sleepless Night kiest ze voor een ander, meer gitaargeoriënteerd geluid.
De muziek van de vanuit New Orleans opererende singer-songwriter Kelly Hunt klinkt behoorlijk traditioneel, waardoor ik met name bij haar debuutalbum over een drempel heen moest. Uiteindelijk werd ik echter toch gegrepen door de bijzondere songs van Kelly Hunt, haar fraaie banjospel en haar mooie stem. De Amerikaanse muzikante maakt het me steeds iets makkelijker, want na het wat toegankelijker klinkende album uit 2023 zet ze nu de banjo grotendeels opzij en kiest ze voor de akoestische gitaar. Requiem for a Sleepless Night klinkt nog altijd wat traditioneel, maar het is net zo goed een tijdloos klinkend folkalbum, waarop heel veel moois te horen is.



Even the Sparrow, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Kelly Hunt uit 2019, besprak ik pas toen ik het album, vele maanden na de release, zag opduiken in een aantal op Amerikaanse rootsmuziek gerichte jaarlijstjes. Ook toen was ik niet onmiddellijk overtuigd, want Kelly Hunt maakt op haar debuutalbum muziek die zich net buiten mijn muzikale comfort zone bevindt. 

Centraal in de muziek op Even the Sparrow staat haar bijna honderd jaar oude banjo, waarvan Kelly Hunt ondanks de leeftijd van het instrument veel vergt. De Amerikaanse muzikante maakt met haar banjo vooral traditioneel klinkende rootsmuziek met veel invloeden uit de Appalachen folk en daar val ik over het algemeen wat minder makkelijk voor dan voor moderner klinkende rootsmuziek met een vleugje pop. 

Even the Sparrow bleek echter een prachtalbum vol muzikaal vuurwerk en met een hoofdrol voor de bijzonder mooie stem van Kelly Hunt en haar poëtische teksten. Het in de herfst van 2023 verschenen album Ozark Symphony overtuigde me nog een stuk makkelijker. Naast invloeden uit de Appalachen folk waren er op het tweede album van Kelly Hunt veel meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek te horen, waardoor Ozark Symphony wat toegankelijker klonk dan het debuutalbum van Kelly Hunt. 

Deze week is het derde album verschenen van de muzikante die werd geboren in Memphis, Tennessee, lange tijd Kansas City, Missouri, als thuisbasis had en nu opereert vanuit New Orleans, Louisiana. Ook op haar nieuwe album Requiem for a Sleepless Night maakt Kelly Hunt muziek die als traditionele Amerikaanse rootsmuziek zal worden omschreven, maar sinds het vorige album van de Amerikaanse muzikante is er veel veranderd. 

Wat direct opvalt bij beluistering van Requiem for a Sleepless Night is dat Kelly Hunt veel minder vertrouwt op de banjo dan op haar eerste twee albums. De meeste songs op het album hebben haar akoestische gitaarspel als belangrijkste ingrediënt en dat klinkt duidelijk anders dan het virtuoze banjospel van de Amerikaanse muzikante. Ik ben er zelf niet rouwig om, want ik vind de banjo op zijn tijd best mooi, maar ik vind door banjo’s gedomineerde albums ook altijd wat gejaagd klinken. 

De muziek van Kelly Hunt klinkt op haar nieuwe album een stuk minder gejaagd en wat mij betreft komt haar stem in dit nieuwe geluid nog beter tot zijn recht. Door de stem van Kelly Hunt doet ook Requiem for a Sleepless Night wat traditioneler aan dan het gemiddelde rootsalbum, maar het album valt wat mij betreft wel op in het aanbod van het moment. 

Kelly Hunt trekt op haar derde album de aandacht met tijdloos klinkende folksongs, die ze met veel expressie en gevoel vertolkt. Ik vind de zang op Requiem for a Sleepless Night echt heel mooi, maar ook de muziek op het album spreekt me aan. Het akoestische gitaarspel van de muzikante uit New Orleans klinkt warm, terwijl accenten van met name de viool ervoor zorgen dat er van alles gebeurt in de songs van Kelly Hunt, die ze overigens samen met producer Dirk Powell en zijn dochter Amelia, die tekent voor de achtergrondzang, opnam. 

Requiem for a Sleepless Night klinkt vaak als een folkalbum van een flink aantal decennia geleden, maar de Amerikaanse muzikante geeft ook een eigen draai aan de invloeden uit het verleden op dit fraaie, opvallende en bijzonder knappe album. Erwin Zijleman

De muziek van Kelly Hunt is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kellyhuntmusic.bandcamp.com/album/requiem-for-a-sleepless-night.



22 september 2026

Review: beabadoobee - Pylon

De liefde voor (90’s) indierock leek op het vorige album van beabadoobee helaas wat bekoeld, maar ze heeft deze liefde gelukkig weer helemaal hervonden op haar nieuwe album Pylon, dat weer ouderwets gruizig klinkt.
Met haar vorige drie albums groeide beabadoobee uit tot een van de smaakmakers van de indiepop en indierock van het moment. Ze heeft op de sociale media flinke aantallen fanatieke fans, vult inmiddels grote zalen en haar albums doen het goed bij zowel haar fans als de critici. Ze leek zich op haar vorige album wat af te keren van de 90s indierock die op met name haar debuutalbum zo aangenaam klonk, maar bijgestaan door een aantal van haar muzikale helden omarmt ze de indierock weer volledig op haar nieuwe album Pylon, dat steviger klinkt dan zijn voorganger. De Brits-Filipijnse muzikante schuwt de aanstekelijke indierocksongs niet, maar op Pylon graaft ze vooral dieper, wat een interessant album oplevert.



Ik was op De Krenten uit de Pop behoorlijk enthousiast over de eerste drie albums van beabadoobee, het alter ego van de van oorsprong Filipijnse muzikante Beatrice Kristi Ilejay Laus, vaak afgekort als Bea Kristi. Fake It Flowers (2020), Beatopia (2022) en This Is How Tomorrow Moves (2024) wisten zich alle drie makkelijk te onderscheiden binnen het enorme aanbod van indiepop en indierock albums en beabadoobee liet op haar albums ook nog eens iedere keer groei horen. 

Eind 2024 stond de Brits-Filipijnse muzikante twee keer in een uitverkocht Paradiso en later dit jaar staat ze twee keer in de AFAS Live. Ik was erbij in Paradiso en vond er eerlijk gezegd niet veel aan. Dat is blijven hangen, want ik begon met lage verwachtingen aan mijn beluistering van haar nieuwe album, wat misschien meer over mij zegt dan over beabadoobee. 

This Is How Tomorrow Moves werd twee jaar geleden geproduceerd door de legendarische rockproducer Rick Rubin, die de Brits-Filipijnse muzikante opvallend genoeg wat verder wegtrok van de indierock die op haar eerste twee albums een veel prominentere rol speelde. 

Op het deze week verschenen album Pylon werkt beabadoobee met een team van wat minder bekende producers en de productie van het album is ook deels van haar eigen hand. Op het vorige album leek haar liefde voor 90s indierock wat bekoeld, maar deze liefde is weer helemaal opgebloeid op Pylon. 

Op haar nieuwe album werkt ze samen met een aantal jeugdhelden, onder wie Hayley Williams van Paramore en leden van bands als Turnstile, Deftones en Pinegrove, allemaal persoonlijke favorieten van Bea Kristi. De invloeden uit de pop die de afgelopen jaren aan terrein wonnen op de albums van beabadoobee, zijn op Pylon naar de achtergrond verdwenen en hebben plaats gemaakt voor invloeden uit de indierock. 

Het zijn deels invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt, maar Pylon past ook uitstekend binnen het aanbod aan indierock van het moment. Het klinkt allemaal lekker gruizig en uiteraard wordt er gespeeld met hard-zacht dynamiek, maar beabadoobee laat zich niet volledig in het stramien van de 90s indierock duwen. 

De songs op Pylon laten horen dat de Brits-Filipijnse muzikante is gegroeid als songwriter. Haar nieuwe songs zitten knap in elkaar, bevatten fraaie spanningsbogen en bijzondere wendingen en bieden ook nog eens flink wat variatie, waardoor er ook plaats is voor meer ingetogen songs. Mijn lage verwachtingen maakten dan ook al snel plaats voor bewondering voor het nieuwe album van beabadoobee, die op haar nieuwe album ook beter en zelfverzekerder zingt en beschikt over een stem die is gemaakt voor dit soort indierock. 

De rechttoe rechtaan songs op Pylon overtuigen in eerste instantie het makkelijkst, maar de songs waarin Bea Kristi wat meer experimenteert met andere klanken en songstructuren vind ik uiteindelijk het interessantst, waardoor Pylon absoluut een groeialbum is. 

Het is misschien wel wat druk in dit genre, waardoor het steeds lastiger wordt om je te onderscheiden, maar beabadoobee laat op haar nieuwe album horen dat ze behoort tot het kleine groepje muzikanten dat er net wat uitspringt. Na mijn ervaring in Paradiso laat ik de concerten van beabadoobee in de AFAS Live zitten, maar naar Pylon ga ik nog vaak luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van beabadoobee is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Brits-Filipijnse muzikante: https://beabadoobee.bandcamp.com/album/pylon.


Pylon van beabadoobee is verkrijgbaar via de Mania webshop: