Smoke Fairies - Carried In Sound

De muziek van het Britse duo Smoke Fairies verschoot in het verleden al vaker van kleur en doet dat ook weer op Carried In Sound, waarop Jessica Davies en Katherine Blamire de folk weer omarmen
Jessica Davies en Katherine Blamire zijn als Smoke Fairies niet zo populair als bijvoorbeeld de Zweedse zussen Johanna en Klara Söderberg van First Aid Kit, maar ook de Britse zangeressen zijn goed voor fraaie harmonieën en bovendien hebben ze inmiddels een mooi en gevarieerd oeuvre opgebouwd. Smoke Fairies keert op haar nieuwe album Carried In Sound weer wat terug naar de folk van haar eerste albums, al is de zang dit keer wat traditioneler en de muziek juist wat moderner. Carried In Sound is een album dat je wat vaker moet horen, maar als je dit doet valt er steeds meer op zijn plek in zowel de zang als in de muziek op dit mooie album van de twee Britse muzikanten.

Toch wel enigszins tot mijn verbazing is het Britse duo Smoke Fairies met het deze week verschenen Carried In Sound al toe aan haar zesde officiële album. Met ook nog een stapeltje EP’s op hun naam zijn Jessica Davies en Katherine Blamire sinds 2010 behoorlijk productief en hiervoor maakten ze ook al twee albums in eigen beheer. Ik weet uit het verleden dat ik de muziek van Smoke Fairies meestal zeer kan waarderen, maar op een of andere manier verdwijnen de albums van de twee Britse muzikanten ook altijd weer snel uit mijn geheugen. 

Ik heb mijn geheugen daarom even opgefrist en heb de vorige paar albums van Smoke Fairies weer eens beluisterd. Het zijn albums waarop Jessica Davies en Katherine Blamire begonnen bij wat traditioneel en pastoraal klinkende Britse folk, hierna wat opschoven richting blues, vervolgens meer invloeden uit de pop toe lieten, om zich op het in 2020 verschenen Darkness Brings The Wonders Home te omringen met behoorlijk stevige gitaren. 

Van alle invloeden die het Britse duo de afgelopen 15 jaar omarmde bevielen de songs die zich vooral lieten beïnvloeden door Britse folk me het best en ik vind het persoonlijk dan ook goed nieuws dat Smoke Fairies zich op Carried In Sound weer wat meer laat beïnvloeden door deze Britse folk. 

Het Britse duo nam haar nieuwe album op tijdens een van de lockdowns tijdens de coronapandemie. Jessica Davies en Katherine Blamire sloten zich op in een klein tuinhuis en namen de basis van de songs voor het album op met één microfoon en een laptop. Het verklaart dat Carried In Sound een stuk soberder klinkt dan het vorige album, waarop de gitaren nog zo stevig ronkten. 

Op het nieuwe album van Jessica Davies en Katherine Blamire domineren de stemmen van de twee. Het zijn stemmen die flink van elkaar verschillen, waardoor de muziek van Smoke Fairies afwijkt van de muziek van alle zingende zussen die strooien met wonderschone harmonieën. De stemmen van de Britse zangeressen kleuren echter wel mooi bij elkaar, waardoor ook de harmonieën van Smoke Fairies zeer de moeite waard zijn. 

De folky songs op Carried In Sound werden in het tuinhuis voorzien van bijdragen van gitaren, piano en elektronica, die de wat traditioneel klinkende songs voorzien van een eigentijds tintje. Na het afronden van de originele opnames werden nog viola partijen toegevoegd door de Britse muzikante Neil Walsh, maar verder hoor je uitsluitend Jessica Davies en Katherine Blamire. 

Bij beluistering met de koptelefoon hoor je overigens veel beter hoe mooi het Britse tweetal bluesy gitaarlijnen heeft verstopt onder de traditioneel of zelfs wat pastoraal klinkende folky vocalen. Het levert een mooi contrast op tussen de traditioneel aandoende vocalen die herinneren aan oude Britse folk en de veel moderner klinkende accenten in de instrumentatie. 

Carried In Sound is overigens een album dat mooier en interessanter wordt wanneer je het vaker hoort. Misschien is dat het recept om de muziek van dit interessante Britse duo langer in het geheugen te houden, want nu ik me weer wat verdiept hebt in de muziek van Smoke Fairies ben ik onder de indruk van de vocale kracht en zeker ook de muzikale veelzijdigheid van Jessica Davies en Katherine Blamire. Erwin Zijleman

De muziek van Smoke Fairies is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Britse tweetal: https://smokefairiesband.bandcamp.com/album/carried-in-sound.

Carried In Sound van Smoke Fairies is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 49,99 euro

CD, 18,99 euro

Madness - Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie

Bij Madness denkt vrijwel iedereen aan dat briljante rijtje singles uit de late jaren 70 en vroege jaren 80, maar de band kan veel meer, wat goed is te horen op het verrassend veelzijdige en echt ijzersterke nieuwe album
Het is een tijdje stil geweest rond Madness, maar de Britse band is terug met een nieuw album en bijna een uur muziek. De band sloeg in 2009 nieuwe wegen in op het geweldige The Liberty Of Norton Folgate en trekt de lijn van dit album door op Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie, dat zijn twee voorgangers overtreft. Op het nieuwe album van de band uit Londen hoor je hier en daar flarden van het oude Madness geluid en de nodige echo’s uit een aantal decennia Britse popmuziek, maar Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie is ook een fris klinkend album, dat laat horen dat de Britse band, die inmiddels zes decennia actief is, nog altijd prima albums in zich heeft.

De Britse band Madness was voor mij tot 2009 een synoniem voor een serie compleet onweerstaanbare hitsingles met vooral invloeden uit de ska. One Step Beyond, Night Boat To Cairo, Embarrassment, Baggy Trousers, My House. Het zijn allemaal songs die aan het eind van de jaren 70 en het begin van de jaren 80 in je hoofd zijn terecht gekomen en die je er echt nooit meer uit gaat krijgen. Madness bleef vervolgens albums maken, al werden de tussenpauzes wel wat langer en werden de songs van de band uit Londen een stuk minder memorabel. 

In 2009 veranderde mijn beeld van Madness compleet, want met The Liberty Of Norton Folgate leverde de band een geweldig album af. Het is een album dat op een of andere manier onmiskenbaar klonk als Madness, maar het is ook een album vol geweldige popsongs en een album met veel meer invloeden dan de ska die de band in haar beginjaren zo stevig omarmde. Oui Oui Si Si Ja Ja Da Da uit 2012 en Can't Touch Us Now uit 2016 waren misschien niet zo goed als The Liberty Of Norton Folgate, maar konden de concurrentie met de albums die Madness na haar gloriejaren maakte makkelijk aan. 

De afgelopen jaren was het redelijk stil rond Madness, al stond de band nog wel met enige regelmaat en met veel succes op het podium. Deze week keert de Britse band terug met Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie en het is een behoorlijk ambitieus album geworden. Dat heeft deels te maken met de speelduur van bijna een uur, maar opvallender is het grote aantal invloeden dat Madness verwerkt op haar nieuwe album. De boos koos er voor het eerst voor om een album zelf te produceren en pakt hier en daar flink uit met een bij vlagen rijk georkestreerd geluid en een bonte mix aan genres. 

Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie doet, veel meer dan zijn twee voorgangers, denken aan het briljante The Liberty Of Norton Folgate en doet niet heel veel onder voor dit album. Het knappe van het nieuwe album van de Britse band, die nog altijd een zeer respectabel aantal leden van het eerste uur in de gelederen heeft, is dat het direct klinkt als Madness, maar in muzikaal opzicht veel rijker is dan het originele geluid van de band. 

De songs op Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie bevatten hier en daar nog wel een vleugje ska en zijn in een aantal gevallen aanstekelijk te noemen, maar ze graven dieper dan de singles op de eerste albums van de Britse band. De herinneringen uit het verleden worden vooral gevoed door de saxofoonuithalen, het zo karakteristieke pianospel en de herkenbare stem van Suggs, maar de rijke orkestraties voegen een nieuwe dimensie toe aan het geluid van Madness. 

Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie bevat maar liefst twintig tracks en lijkt dankzij de gesproken woord intermezzo’s een conceptalbum. Het album bevat een aantal wat theatrale passages, maar de direct memorabele popsongs domineren op het album. Het is razend knap hoe Madness op haar twaalfde studioalbum stevig citeert uit meerdere decennia Britse popmuziek, maar op hetzelfde moment klinkt als zichzelf. Het levert wat mij betreft een van de betere en na The Liberty Of Norton Folgate misschien zelfs wel het beste Madness album tot dusver af, wat een ongelooflijk knappe prestatie is voor een band die inmiddels al ruim 47 (!) jaar bestaat. Erwin Zijleman

Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie van Madness is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (coloured), 39,99 euro

2LP, 39,99 euro

CD, 17,99 euro