23 maart 2024

Waxahatchee - Tigers Blood

Waxahatchee, het alter ego van de Amerikaanse muzikante Katie Crutchfield, vervolgt op Tigers Blood haar weg binnen de Amerikaanse rootsmuziek en schaart zich definitief onder de smaakmakers in het genre
Saint Cloud was in 2020 de definitieve doorbraak van Waxahatchee, maar op het deze week verschenen Tigers Blood laat Katie Crutchfield horen dat het nog veel beter kan. Tigers Blood bevat een serie geweldige songs, die door producer Brad Cook zijn voorzien van een zeer smaakvol rootsgeluid, dat net wat voller klinkt dan op het vorige album en dat onder andere opvalt door het fraaie gitaarwerk van MJ Lenderman. Katie Crutchfield beschikt ook nog eens over een van de meest karakteristieke stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek, wat de songs op Tigers Blood een bijzonder eigen geluid geeft. Het levert een geweldig album op.



Het is een lange weg die de Amerikaanse singer-songwriter Katie Crutchfield heeft afgelegd. De muzikante die opgroeide in Birmingham, Alabama, nabij Waxahatchee Creek, debuteerde twaalf jaar geleden al onder de naam Waxahatchee, maar trok in eerste instantie slechts bescheiden aandacht met haar albums. 
Dat lag zeker niet aan de kwaliteit van American Weekend (2012), Cerulean Salt (2013), Ivy Tripp (2015) en Out In The Storm (2017), waarop Katie Crutchfield invloeden uit de folk, indierock en lo-fi vermengde en waarop ze wat mij betreft zeer overtuigde. 

Het succes kwam in 2020 met het uitstekende Saint Cloud, waarop de muziek van Waxahatchee wat opschoof richting Amerikaanse rootsmuziek. Saint Cloud werd onthaald met superlatieven en zette Katie Crutchfield eindelijk en zeer terecht op de kaart als het grote talent dat ze is. Saint Cloud werd in 2022 gevolgd door het samen met Jess Williamson onder de naam Plains gemaakte I Walked With You A Ways, waarop invloeden uit de country een nog wat belangrijkere rol speelden. Zowel Saint Cloud als I Walked With You A Ways werden gemaakt met producer Brad Cook, die deze week terugkeert op het nieuwe album van Waxahatchee. Tigers Blood ligt in het verlengde van Saint Cloud, maar Katie Crutchfield is alleen maar beter geworden. 

Ik vond de stem van Katie Crutchfield altijd al mooi, maar op Tigers Blood klinkt haar zang nog wat ruwer, wat de songs van Waxahatchee voorziet van veel gevoel en doorleving. Op haar nieuwe album klinkt Waxahatchee zo af en toe als Lucinda Williams in haar jongere jaren, maar de stem van Katie Crutchfield heeft ook een unieke klank, die de muziek van Waxahatchee zeer herkenbaar maakt en interessanter dan de meeste andere albums in het genre. 

De Amerikaanse muzikante heeft zoals gezegd wederom Brad Cook gestrikt als producer en hij heeft Tigers Blood voorzien van een net wat warmer en voller geluid dan op Saint Cloud. Brad Cook en zijn broer Phil tekenen voor flink wat instrumenten, maar ook het drumwerk van Spencer Tweedy en vooral het gitaarwerk van MJ Lendermann, die de afgelopen jaren flink aan de weg timmert als solomuzikant en als lid van de band Wednesday, mogen niet onvermeld blijven. Het levert een lekker ruw rootsgeluid met geweldig gitaarwerk en vooral invloeden uit de countryrock en de folkrock op. Invloeden uit de lo-fi en indierock zijn inmiddels vrijwel volledig verdwenen uit de muziek van Waxahatchee. 

Tigers Blood vind ik in vocaal en in muzikaal opzicht nog net wat beter dan Saint Cloud en ook de songs op het nieuwe album van Waxahatchee zijn nog wat aansprekender dan het album dat helemaal aan het begin van de coronapandemie verscheen. Het zijn songs die overigens meer dan eens bewondering voor de songs van Bob Dylan laten horen. De keuze voor Amerikaanse rootsmuziek was vier jaar geleden misschien nog een verrassende, maar het heeft echt fantastisch uitgepakt. Op Tigers Blood laat Katie Crutchfield immers niet alleen horen dat ze beschikt over een van de meest aansprekende stemmen in het genre, maar laat ze ook horen dat ze moet worden gerekend tot de beste songwriters binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. 

Tigers Blood trekt ook nog eens de aandacht met aansprekende teksten, die vooral gaan over persoonlijke beslommeringen, onder andere over de strijd die de tegenwoordig in Kansas City woonachtige muzikant voerde met een drankverslaving. Ik had na Saint Cloud hele hoge verwachtingen van het nieuwe album van Waxahatchee, maar Tigers Blood overtreft ze met speels gemak. Ga dat ook zeker zien en horen deze zomer in Paradiso. Erwin Zijleman

De muziek van Waxahatchee is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://waxahatchee.bandcamp.com/album/tigers-blood.


Tigers Blood van Waxahatchee is verkrijgbaar via de Mania webshop:



22 maart 2024

Sam Lee - songdreaming

Sam Lee maakt wat traditioneel aandoende Britse folk, maar geeft wel een fascinerende draai aan het genre met geweldige zang, wonderbaarlijke arrangementen en razend knap in elkaar zittende songs
songdreaming van de Britse folkmuzikant Sam Lee is een album om ademloos naar te luisteren. Het is een album dat begint bij de wat traditionelere Britse folk, maar dat vervolgens de grenzen opzoekt. songdreaming valt op door de geweldige zang van de Britse muzikant, die zijn songs een bezwerend karakter geeft. Dat wordt nog eens versterkt door de prachtige instrumentatie, de betoverend mooie arrangementen, de fraaie productie van Bernard Butler en de hoge spanningsbogen die zijn verstopt in de songs op het album. Sam Lee was me eerlijk gezegd nog niet zo opgevallen, maar songdreaming is echt in alle opzichten een fascinerend en hoogstaand album.



Eerder deze week besprak ik The Living Kind van de mij tot dusver onbekende Britse folkmuzikant John Smith, die op zijn nieuwe album aan de hand van topproducer Joe Henry wat opschuift richting Amerikaanse rootsmuziek. Ook Sam Lee is een Britse folkmuzikant, waarvan ik de naam volgens mij wel eens eerder heb gehoord, maar wiens vorige albums mij tot voor kort onbekend waren. Net als John Smith maakte Sam Lee in het verleden behoorlijk traditioneel klinkende Britse folkmuziek, maar in tegenstelling tot John Smith is Sam Lee het genre trouw gebleven op zijn nieuwe album songdreaming. 

Nu ben ik over het algemeen niet zo gek op traditionele Britse folkmuziek, maar wat is songdreaming van Sam Lee een opwindend album. De Britse muzikant werkte op zijn vorige album samen met Bernard Butler, ooit de stergitarist van Suede, maar de afgelopen jaren, buiten een uitstapje met Jessie Buckley, vooral actief als producer. Bernard Butler heeft ook songdreaming voorzien van een prachtige productie, waarin Sam Lee de traditionele Britse folk trouw blijft, maar ook continu de grenzen van het genre opzoekt. 

Naast Bernard Butler speelt ook componist en arrangeur James Keay een belangrijke rol op het nieuwe album van Sam Lee. De in de basis sobere en traditioneel klinkende folksongs van de Britse muzikant zijn voorzien van fascinerende arrangementen en zo nu en dan groots en meeslepend klinkende klankentapijten. Het contrasteert prachtig met de meer ingetogen delen van de songs van Sam Lee, die beschikt over een stem die gemaakt is voor traditioneel klinkende folk. Het is het soort stem waar ik normaal gesproken geen zwak voor heb, maar de zang op songdreaming is echt geweldig en geeft de songs van Sam Lee een indringend of zelfs bezwerend karakter. 

In de meer ingetogen passages domineert de fascinerende zang van Sam Lee, maar let ook zeker op de prachtige instrumentatie, waarin bijzondere baslijnen centraal staan en waar de andere grotendeels akoestische instrumenten prachtig omheen draaien. Het is een instrumentarium dat past bij Britse folk, maar ze zijn dit keer ingepast in een razend spannend geluid. Het is een geluid dat veel grootser klinkt wanneer de strijkers aanzwellen, wat de songs van Sam Lee voorziet van hoge spanningsbogen. 

Omdat ik niet zo heel vaak naar dit soort folk luister moest ik er even aan wennen, maar ik vind songdreaming minstens net zo spannend als de albums van Lankum en ØXN, waarvan met name de laatste heel hoog in mijn jaarlijstje stond vorig jaar. Zeker wanneer de muziek van Sam Lee donker en dreigend klinkt is hij niet zo heel ver verwijderd van de muziek van de twee Ierse bands, maar songdreaming is een stuk veelzijdiger en kan ook flink gas terug nemen. 

Het album bevat negen songs, waaronder een aantal langere songs, en het zijn songs die zeker bij eerste beluistering en zowel door de zang als door de instrumentatie en de productie behoorlijk overweldigend over kunnen komen, al heeft het album ook zeker zijn rustpunten. Ook na meerdere keren horen blijf ik me verbazen over alle rijkdom in de zang en de muziek en over het gevoel die in de stem en de instrumenten zijn gestopt en iedere keer als ik naar songdreaming van Sam Lee luister ben ik weer wat meer onder de indruk van dit buitengewoon fascinerende album. Erwin Zijleman

De muziek van Sam Lee is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikant: https://samleesong.bandcamp.com/album/songdreaming.


songdreaming van Sam Lee is verkrijgbaar via de Mania webshop: