24 oktober 2025

Review: Mariel Buckley - Strange Trip Ahead

Mariel Buckley heeft een achternaam die direct in het oog springt, maar ze heeft ook in muzikaal en vocaal opzicht veel te bieden op haar nieuwe album Strange Trip Ahead, dat Amerikaanse rootsmuziek vermengt met een vleugje pop
De Canadese muzikante Mariel Buckley trok drie jaar geleden de aandacht met het uitstekende Everywhere I Used To Be, dat achteraf bezien moet worden gerekend tot de betere rootsalbums van 2022, en doet dat deze week opnieuw met het minstens even goede Strange Trip Ahead, dat zowel liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek als liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek met een vleugje pop zeer zal aanspreken. Strange Trip Ahead staat vol met aansprekende songs en het zijn songs die, mede dankzij de pedal steel, smaakvol zijn ingekleurd. Net als drie jaar geleden is de mooie en zeer aangename stem van Mariel Buckley de kers op de taart.



Bij de achternaam Buckley denk ik in eerste instantie aan Jeff en aan Tim en hierna aan Allie Crow en Jessie. De naam Mariel Buckley deed bij mij niet direct een belletje rinkelen, maar toch was ik in de zomer van 2022 zeer enthousiast over Everywhere I Used To Be, het tweede album van de muzikante uit Calgary. Het is een album dat ik eerlijk gezegd alweer was vergeten, maar toen ik het deze week beluisterde was ik direct weer onder de indruk van het in 2022 terecht geprezen album van Mariel Buckley. 

Die indruk maakte de Canadese muzikante met lekker in het gehoor liggende songs en een aansprekende stem, maar ook de zeer smaakvolle en trefzekere productie van Marcus Paquin (The Weather Station, Sarah Harmer, Julia Jacklin) veranderde een degelijk rootsalbum in een uitstekend rootsalbum. 

Gezien het enorme aantal nieuwe albums dat de afgelopen week is verschenen had ik het nieuwe album van Mariel Buckley zomaar over het hoofd kunnen zien, maar gelukkig is dat niet gebeurd. Ook met Strange Trip Ahead heeft de muzikante uit Calgary immers een album afgeleverd dat ik niet graag had willen missen. 

Voor haar derde album verruilde Mariel Buckley haar thuisbasis in Canada tijdelijk voor Nashville, Tennessee, waar ze samen werkte met producer en filmmaker Jarrad Kritzstein, die vooral werkt onder de naam Jarrad K. Ik ben de naam van de Amerikaanse producer nog niet eerder tegengekomen en als ik zoek op zijn naam kom ik buiten het laatste album van Ruston Kelly, ook geen albums tegen die ik ken, maar Strange Trip Ahead is fraai geproduceerd. 

Net als zijn voorganger heeft het nieuwe album van Mariel Buckley een lekker ontspannen geluid. Het is een geluid dat vooral door de ingezette instrumenten kan worden omschreven als Amerikaanse rootsmuziek, maar het is ook zeker een geluid dat flirt met zonnige pop zoals die in de jaren 70 in California werd gemaakt. Zeker wanneer de pedal steel opduikt hoor je echter vooral Amerikaanse rootsmuziek in de songs van Mariel Buckley en het is Amerikaanse rootsmuziek die zich makkelijk opdringt. 

Het is de verdienste van de aangename muziek op het album en de fraaie productie van Jarrad K, maar ook de stem van Mariel Buckley draagt bij aan het hoge niveau van het album. Het is een stem die het goed doet in de door country en folk beïnvloede songs op het album, maar ook de zang op Strange Trip Ahead herinnert aan Californische pop uit vervlogen tijden, waarbij de stem van Mariel Buckley meer lijkt op die van Christine McVie dan op die van Stevie Nicks. 

Het is in muzikaal, productioneel en vocaal opzicht allemaal dik in orde, maar de kracht van Strange Trip Ahead schuilt ook zeker in de songs op het album. Het zijn songs met een tijdloos karakter en het zijn bovendien songs die zich makkelijk opdringen. Strange Trip is wat mij betreft het mooist wanneer de stem van Mariel Buckley samenvloeit met de pedal steel van Ryan Funk, die ook tekent voor prima gitaarwerk, en dat gebeurt met grote regelmaat op het album. 

Mariel Buckley speelde bij mij direct bij eerste beluistering van haar nieuwe album een gewonnen wedstrijd, maar Strange Trip Ahead is ook nog eens een album dat zeker niet minder wordt wanneer je het vaker hoort. Ik was Mariel Buckley na haar tweede album helemaal vergeten, maar dankzij het uitstekende nieuwe album is haar naam vanaf nu in het geheugen gegrift. Erwin Zijleman

De muziek van Mariel Buckley is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://marielbuckley.bandcamp.com/album/strange-trip-ahead.


Strange Trip Ahead van Mariel Buckley is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Faten Kanaan - Diary Of A Candle

A Mythology Of Circles van Faten Kanaan was voor mij vijf jaar geleden een toevalstreffer, maar ook op haar nieuwe album maakt de muzikante uit Amman in Jordanië weer wonderschone muziek die de fantasie maar blijft prikkelen
Ik luister maar zelden naar muziek die zich beweegt in de genres waarin Faten Kanaan actief is en ook het deze week verschenen Diary Of A Candle bevindt zich weer ver buiten mijn muzikale comfort zone. Het is op hetzelfde moment een album dat me weer stevig intrigeert. Faten Kanaan maakt muziek die totaal anders klinkt dan de muziek waar ik normaal gesproken naar luister, maar wat is het weer mooi. Het is muziek die de fantasie prikkelt en bijna vanzelf bijzondere beelden op het netvlies tovert. Diary Of A Candle is net als het album van vijf jaar geleden een bijzonder album en het legt bovendien weer net wat andere accenten, waardoor het wederom in alle opzichten fascineert.



Bijna vijf jaar geleden besprak ik het album A Mythology Of Circles van de met Syrisch, Palestijns, Jordaans en Libanees bloed gezegende muzikante Faten Kanaan. Ik bespreek maar zelden volledig instrumentale albums en het is ook niet het soort albums waar ik normaal gesproken graag naar luister, maar A Mythology Of Circles van Faten Kanaan intrigeerde me hopeloos. 

Het is een album dat vooral in hokjes als neoklassiek en avant garde werd geduwd, maar ik hoorde ook volop invloeden uit de minimal music en de filmmuziek. Er zijn stapels albums die in deze hokjes passen en het zijn albums die ik meestal laat liggen, maar A Mythology Of Circles had iets speciaals. Dat zat hem deels in de muziek, waarin invloeden uit de neoklassieke muziek op bijzondere wijze werden vermengd met elektronica, maar het zat hem ook zeker in het beeldende karakter van het album van de muzikante die destijds Brooklyn, New York, als thuisbasis had. 

Het album van Faten Kanaan zou het nog altijd uitstekend doen bij films en documentaires, maar de muziek van de bijzondere muzikante was op zijn mooist wanneer je zelf de beelden mocht verzinnen bij de vaak betoverend mooie maar ook razend spannende klanken. Alle reden dus om nieuwsgierig te zijn naar het deze week verschenen Diary Of A Candle, het deze week verschenen nieuwe album van Faten Kanaan. 

Bij beluistering op Spotify kwam ik er achter dat ik twee jaar geleden het album Afterpoem heb gemist. Het is een album met deels dezelfde ingrediënten als A Mythology Of Circles en ook Afterpoem is prachtig, maar op dit moment gaat mijn aandacht uit naar Diary Of A Candle. Wat voor Afterpoem geldt, geldt trouwens ook voor het nieuwe album van Faten Kanaan, want ook Diary Of A Candle lijkt in meerdere opzichten op het album dat me aan het eind van 2020 zo wist te verrassen. 

Ook op haar nieuwe album vermengt de muzikante, die Brooklyn inmiddels heeft verruild voor Amman in Jordanië, invloeden uit de neoklassieke muziek met andere invloeden. Waar op A Mythology Of Circles elektronica een belangrijke rol speelde, domineren op Diary Of A Candle de meer organische klanken. Het doet me qua klanken af en toe denken aan de filmmuziek van de Japanse muzikant Ryuichi Sakamoto, maar Faten Kanaan heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat dit keer wat meer invloeden uit de Aziatische muziek verwerkt. 

Het is een geluid dat dankzij de repeterende elementen meer dan eens doet denken aan minimal music, maar ook invloeden uit de ambient en new age hebben hun weg gevonden naar het album. Het is nog altijd een soort muziek waar ik niet al te vaak naar luister, maar net als A Mythology Of Circles doet ook Diary Of A Candle weer wat met me. De klanken op het album zijn vaak wat weemoedig, maar ook bijzonder mooi en ook op haar nieuwe album betovert Faten Kanaan weer met beeldende klanken die de fantasie uitvoerig prikkelen. 

Ook Diary Of A Candle is weer een soundtrack voor een film waarvan je zelf de beelden mag bedenken en iedere keer dat je naar het album luistert is het weer een andere film. Na het kleine half uur dat het nieuwe album van Faten Kanaan duurt ben ik wel weer toe aan andere muziek, maar was het iedere keer een fijn en ontspannend half uur. Erwin Zijleman

De muziek van Faten Kanaan is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de muzikante uit Jordanië: https://fatenkanaan.bandcamp.com/album/diary-of-a-candle.


Diary Of A Candle van Faten Kanaan is verkrijgbaar via de Mania webshop: