De carrière van Levon Helm bestrijkt inmiddels zes decennia en kent hoge pieken en misschien nog wel diepere dalen. Helm is vooral bekend geworden als drummer van The Band, speelde vervolgens als sessiemuzikant met de groten der aarde, maar heeft ook een aantal soloplaten op zijn naam staan. Soloplaten waarvan American Son uit 1980 nog altijd de beste is, al was het twee jaar geleden na een pauze van 25 jaar verschenen Dirt Farmer verrassend sterk. Dirt Farmer volgde op een lange strijd met keelkanker die Levon Helm bijna fataal werd en liet een aantal op bijzonder doorleefde en vaak ook wat breekbare wijze vertolkte covers en traditionals horen. Het nu verschenen Electric Dirt ligt deels in het verlengde van Dirt Farmer, maar is uiteindelijk toch een totaal andere plaat. Wanneer Electric Dirt wordt vergeleken met Dirt Farmer valt op dat Levon Helm aanmerkelijk beter is gaan zingen. Waar zijn stem op Dirt Farmer onherstelbaar leek aangetast door zijn ziekte, klinkt Levon Helm op zijn nieuwe plaat weer ouderwets goed. Natuurlijk is zijn stem in de loop der jaren aan slijtage onderhevig geweest, maar dit komt de emotie in zijn stem alleen maar ten goede. Ook in muzikaal opzicht is Electric Dirt een andere plaat dan Dirt Farmer. Waar Levon Helm zich op Dirt Farmer voornamelijk beperkte tot traditioneel aandoende rurale folk, bestrijkt hij op Electric Dirt een veel breder palet. Naast folk uit de Appalachen duiken dit keer ook country, gospel en blues op en in al deze genres kan Levon Helm uitstekend uit de voeten. Ook op zijn nieuwe plaat wordt Levon Helm bijgestaan door een aantal ouwe rotten uit het vak. Muzikanten die feilloos weten hoe je dit soort muziek moet spelen, maar geen moment op de automatische piloot varen. Net als Dirt Farmer bevat Electric Dirt voornamelijk covers, maar dit keer schreef Levon Helm zelf ook twee songs. Songs die overigens behoren tot de hoogtepunten op deze fraaie plaat. Electric Dirt is een plaat die niet eens zo heel ver is verwijderd van de laatste platen van Bob Dylan en doet hier ook nauwelijks voor onder. Het moet genoeg zeggen over de kwaliteit van deze plaat. Levon Helm wordt volgend jaar 70, maar zit met het fraaie Electric Dirt hopelijk nog maar aan het begin van zijn tweede jeugd. Erwin Zijleman
Hoewel 2009 er pas voor de helft op zit, is Bibio al weer toe aan de tweede cd van het jaar. Het alter ego van Stephen Wilkinson bracht eerder dit jaar het opvallende Vignetting The Compost uit, een plaat die ik overigens pas een week of twee geleden ontdekte, maar duikt nu al weer op met Ambivalence Avenue. Ambivalence Avenue is de eerste Bibio plaat die wordt uitgebracht op het eigenzinnige Warp label. Warp is het afgelopen decennium uitgegroeid tot de hofleverancier van avontuurlijke en genre overstijgende elektronische muziek en heeft ook met Bibio weer een sterke troef in huis gehaald. Bibio schakelde op Vignetting The Compost op fraaie en eigenzinnige wijze tussen authentieke Britse folk en moderne elektronica en doet er op Ambivalence Avenue nog een schepje bovenop. Vergeleken met zijn voorganger is Ambivalence Avenue een stuk veelzijdiger en hierdoor nog aansprekender. Stephen Wilkinson heeft op zijn nieuwe plaat gekozen voor een wat poppier geluid en verwerkt hiernaast meer invloeden uit de hip hop. Dit levert gecombineerd met folky popsongs, avontuurlijke elektronica, rustgevende ambient en een zeer creatief gebruik van samples, muziek op die aangenaam voortkabbelt, maar de fantasie tegelijkertijd continu prikkelt. Waar Vignetting The Compost na verloop van tijd wat eenvormig begon te klinken (wat gezien de kwaliteit van de songs overigens geen probleem was), slaat Bibio op Ambivalence Avenue bij iedere track weer nieuwe wegen in. De ene keer is het wat meer folk, dan funk, hiphop, pop, folk, ambient, elektronica en ga zo maar door. Ambivalence Avenue schakelt niet alleen fraai tussen stijlen, maar reist ook op fascinerende wijze door de tijd. Het ene moment waan je je in de vroege jaren 60 of 70; niet veel later reis je door de toekomst van de elektronische popmuziek. Steeds weer verlegt Bibio de grenzen; steeds weer levert het oorstrelende popmuziek op. Ik was een week of twee geleden zeer aangenaam verrast door Bibio’s Vignetting The Compost, maar de nieuwe plaat van Stephen Wilkinson is nog veel beter. Ambivalence Avenue is niet alleen een muzikaal hoogstandje, maar ook een buitengewoon aangename plaat die de huidige broeierige zomeravonden nog een stuk mooier maakt dan ze al zijn. Erwin Zijleman
De carrière van Levon Helm bestrijkt inmiddels zes decennia en kent hoge pieken en misschien nog wel diepere dalen. Helm is vooral bekend geworden als drummer van The Band, speelde vervolgens als sessiemuzikant met de groten der aarde, maar heeft ook een aantal soloplaten op zijn naam staan. Soloplaten waarvan American Son uit 1980 nog altijd de beste is, al was het twee jaar geleden na een pauze van 25 jaar verschenen Dirt Farmer verrassend sterk. Dirt Farmer volgde op een lange strijd met keelkanker die Levon Helm bijna fataal werd en liet een aantal op bijzonder doorleefde en vaak ook wat breekbare wijze vertolkte covers en traditionals horen. Het nu verschenen Electric Dirt ligt deels in het verlengde van Dirt Farmer, maar is uiteindelijk toch een totaal andere plaat. Wanneer Electric Dirt wordt vergeleken met Dirt Farmer valt op dat Levon Helm aanmerkelijk beter is gaan zingen. Waar zijn stem op Dirt Farmer onherstelbaar leek aangetast door zijn ziekte, klinkt Levon Helm op zijn nieuwe plaat weer ouderwets goed. Natuurlijk is zijn stem in de loop der jaren aan slijtage onderhevig geweest, maar dit komt de emotie in zijn stem alleen maar ten goede. Ook in muzikaal opzicht is Electric Dirt een andere plaat dan Dirt Farmer. Waar Levon Helm zich op Dirt Farmer voornamelijk beperkte tot traditioneel aandoende rurale folk, bestrijkt hij op Electric Dirt een veel breder palet. Naast folk uit de Appalachen duiken dit keer ook country, gospel en blues op en in al deze genres kan Levon Helm uitstekend uit de voeten. Ook op zijn nieuwe plaat wordt Levon Helm bijgestaan door een aantal ouwe rotten uit het vak. Muzikanten die feilloos weten hoe je dit soort muziek moet spelen, maar geen moment op de automatische piloot varen. Net als Dirt Farmer bevat Electric Dirt voornamelijk covers, maar dit keer schreef Levon Helm zelf ook twee songs. Songs die overigens behoren tot de hoogtepunten op deze fraaie plaat. Electric Dirt is een plaat die niet eens zo heel ver is verwijderd van de laatste platen van Bob Dylan en doet hier ook nauwelijks voor onder. Het moet genoeg zeggen over de kwaliteit van deze plaat. Levon Helm wordt volgend jaar 70, maar zit met het fraaie Electric Dirt hopelijk nog maar aan het begin van zijn tweede jeugd. Erwin Zijleman
