De Amerikaanse singer-songwriter Josh Rouse bracht zijn jeugd vanwege de militaire carrière van zijn vader op vele, nogal uiteenlopende plekken door. Zelf blijkt hij ook niet al te honkvast, want gedurende de 12 jaar dat Josh Rouse inmiddels platen maakt, opereerde hij vanuit Nebraska, California, Nashville en sinds een jaar of zes uit het Spaanse Valencia, waar de liefde hem heen voerde. Een verhuizing naar een andere plaats hoeft geen invloed te hebben op de creativiteit van een muzikant, maar in het geval van Josh Rouse is deze invloed groot. De muziek van Josh Rouse begon als sobere folk zoals die in afgelegen staten als Nebraska wordt gemaakt, maar werd de afgelopen 12 jaar aangevuld met invloeden uit de (alt-)country en folk, LA Canyon singer-songwriter muziek, Amerikaanse radiorock en invloeden uit de Spaanse muziek. Waar veel muzikanten de schepen achter zich verbranden bij de keuze voor een duidelijk ander geluid, sleept Josh Rouse zijn complete verleden met zich mee, waardoor inmiddels een oeuvre is ontstaan dat divers, maar wel degelijk consistent is. Het leverde tot dusver een zevental platen op waartussen ik maar moeilijk kan kiezen. Nummer 8, het onlangs verschenen El Turista, past uitstekend in dit rijtje en is weer een typische Josh Rouse plaat. El Turista is sterk beïnvloedt door zijn verblijf in Spanje, maar op deze in Nashville (!) opgenomen plaat is Josh Rouse wederom zijn Amerikaanse wortels niet vergeten. Het levert wederom een plaat op met aangename popliedjes, die uitblinken door veelzijdigheid en veel knapper in elkaar zitten dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Ook op El Turista combineert Josh Rouse op fraaie wijze invloeden uit de melancholische Amerikaanse rootsmuziek met een vleugje Spaanse zonneschijn. Hiernaast heeft Rouse zich dit keer laten inspireren door jazz en Braziliaanse muziek, waardoor El Turista toch weer net wat anders klinkt dan zijn voorgangers. Hier en daar doet het wel wat denken aan Paul Simon, maar tegelijkertijd heeft de muziek van Josh Rouse iets unieks. Op één of andere manier slaagt Josh Rouse er immers steeds weer in om kwalitatief hoogstaande muziek te schrijven die heerlijk lichtvoetig en onbevangen klinkt. El Turista is een plaat waarmee je de lente en zomer probleemloos kunt omarmen, maar onder alle zonnestralen zit wederom het vakmanschap verstopt dat de muziek van Josh Rouse inmiddels al zo’n twaalf jaar kenmerkt. Met name zijn “Spaanse” platen roepen tot dusver wat gemengde reacties op, maar ik vind ze persoonlijk allemaal prachtig. Ook El Turista zal ik daarom weer met open armen ontvangen; iets dat wat mij betreft absoluut navolging verdient. Erwin Zijleman
Met haar opvallende debuut The Milk-Eyed Mender groeide Joanna Newsom een paar jaar geleden, toch wel enigszins verrassend, uit tot één van de vaandeldragers van de nieuwe folkies. The Milk-Eyed Mender citeerde nadrukkelijk uit de op dat moment populaire Appalachen folk, maar klonk totaal anders dan de muziek van haar soortgenoten. Op het samen met Steve Albini, Van Dyke Parks en Jim O’Rourke gemaakte en bij vlagen loodzware Ys (2006) deed Joanna Newsom nog altijd geen concessies en verbaasde ze opnieuw met nauwelijks te classificeren en dit keer opvallend rijk georkestreerde muziek, waarin haar betoverende harpspel en bijzondere (en zeker niet door iedereen gewaardeerde) stem nog altijd de belangrijkste ingrediënten waren. De afgelopen jaren was het betrekkelijk stil rond de Amerikaanse, maar met Have One On Me is Joanna Newsom weer helemaal terug. Have One On Me bestaat uit drie cd’s (!) en bevat in totaal ruim twee uur muziek. Het is muziek die, al is het maar vanwege de prominente rol voor de harp, onmiskenbaar het stempel van Joanna Newsom bevat, maar die tegelijkertijd flink afstand neemt van zijn twee voorgangers. Joanna Newsom heeft de afgelopen drie jaar kennelijk niet stil gezeten en vuurt nu in één keer drie jaar niet misselijke muzikale progressie op ons af. Op het Internet lees ik tot dusver vooral het advies om Have One On Me gedoseerd tot je te nemen, maar met die aanbeveling ben ik het niet eens. Have On One Me is wat mij betreft juist een plaat waarin je moet verdrinken. Een plaat die je net zo lang moet ondergaan tot je niet meer zonder kunt. Dat was bij The Milk-Eyed Mender en Ys niet altijd een makkelijke opgave en ook Have One On Me is zeker geen makkelijke plaat, al is de muziek van Joanna Newsom nog niet eerder zo toegankelijk geweest als op Have One On Me. Op Have One On Me bestrijkt Joanna Newsom een opvallend breed palet aan stijlen. Hieronder Appalachen folk, psych-folk, Britse folk, LA Canyon folk, maar ook jazz, rock en pure pop. Het is nog altijd muziek die nauwelijks is te vergelijken met de muziek van anderen, maar als ik een naam moet noemen is wat mij betreft alleen die van Kate Bush enigszins treffend. Vergeleken met haar vorige platen is Joanna Newsom op Have One On Me beter gaan zingen (al blijft haar stem er een die lang niet iedereen zal kunnen waarderen) en schrijft ze nu songs die nog altijd eigenzinnig zijn, maar die tegelijkertijd aansluiting moeten kunnen vinden bij een veel breder publiek. Waar je als luisteraar tot dusver altijd een buitenstaander bleef in de wereld van Joanna Newsom, sleurt Have One On Me je onmiddellijk Joanna Newsom’s wereld in, waarna de plaat eigenlijk pas begint met groeien. Op voorhand leek het uitbrengen van twee uur muziek me een extreme vorm van zelfoverschatting, maar inmiddels moet ik concluderen dat Joanna Newsom op Have One On Me 123 minuten en 57 seconden lang muziek maakt die er toe doet en die vooralsnog alleen maar beter wordt. Have One On Me is een ongelooflijk knappe en bijzondere plaat van een singer-songwriter die de afgelopen jaren al uitgeroeide tot cultheld, maar met deze plaat onmiddellijk moet worden toegevoegd aan het lijstje met de meest aansprekende muzikanten van het moment. Have On One Me heeft alles wat nodig is om uit te groeien tot een klassieker en is met afstand de beste plaat die tot dusver in 2010 is verschenen. Erwin Zijleman
De Amerikaanse singer-songwriter Josh Rouse bracht zijn jeugd vanwege de militaire carrière van zijn vader op vele, nogal uiteenlopende plekken door. Zelf blijkt hij ook niet al te honkvast, want gedurende de 12 jaar dat Josh Rouse inmiddels platen maakt, opereerde hij vanuit Nebraska, California, Nashville en sinds een jaar of zes uit het Spaanse Valencia, waar de liefde hem heen voerde. Een verhuizing naar een andere plaats hoeft geen invloed te hebben op de creativiteit van een muzikant, maar in het geval van Josh Rouse is deze invloed groot. De muziek van Josh Rouse begon als sobere folk zoals die in afgelegen staten als Nebraska wordt gemaakt, maar werd de afgelopen 12 jaar aangevuld met invloeden uit de (alt-)country en folk, LA Canyon singer-songwriter muziek, Amerikaanse radiorock en invloeden uit de Spaanse muziek. Waar veel muzikanten de schepen achter zich verbranden bij de keuze voor een duidelijk ander geluid, sleept Josh Rouse zijn complete verleden met zich mee, waardoor inmiddels een oeuvre is ontstaan dat divers, maar wel degelijk consistent is. Het leverde tot dusver een zevental platen op waartussen ik maar moeilijk kan kiezen. Nummer 8, het onlangs verschenen El Turista, past uitstekend in dit rijtje en is weer een typische Josh Rouse plaat. El Turista is sterk beïnvloedt door zijn verblijf in Spanje, maar op deze in Nashville (!) opgenomen plaat is Josh Rouse wederom zijn Amerikaanse wortels niet vergeten. Het levert wederom een plaat op met aangename popliedjes, die uitblinken door veelzijdigheid en veel knapper in elkaar zitten dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Ook op El Turista combineert Josh Rouse op fraaie wijze invloeden uit de melancholische Amerikaanse rootsmuziek met een vleugje Spaanse zonneschijn. Hiernaast heeft Rouse zich dit keer laten inspireren door jazz en Braziliaanse muziek, waardoor El Turista toch weer net wat anders klinkt dan zijn voorgangers. Hier en daar doet het wel wat denken aan Paul Simon, maar tegelijkertijd heeft de muziek van Josh Rouse iets unieks. Op één of andere manier slaagt Josh Rouse er immers steeds weer in om kwalitatief hoogstaande muziek te schrijven die heerlijk lichtvoetig en onbevangen klinkt. El Turista is een plaat waarmee je de lente en zomer probleemloos kunt omarmen, maar onder alle zonnestralen zit wederom het vakmanschap verstopt dat de muziek van Josh Rouse inmiddels al zo’n twaalf jaar kenmerkt. Met name zijn “Spaanse” platen roepen tot dusver wat gemengde reacties op, maar ik vind ze persoonlijk allemaal prachtig. Ook El Turista zal ik daarom weer met open armen ontvangen; iets dat wat mij betreft absoluut navolging verdient. Erwin Zijleman