Hoewel het momenteel nog bitter koud is, dreigt het kwik binnen een week te stijgen naar temperaturen boven de tien graden. Van lente is natuurlijk nog lang geen sprake, maar een eerste lentekriebel mag best. Wanneer het gaat om muzikale lentekriebels heeft het Excelsior label een naam hoog te houden. Het label tekende in het verleden voor ultieme lenteplaten met gitaarbands als Johan, Daryll-Ann en Simmer, maar opereert de laatste tijd vooral in andere genres. Kan dit toch een fraai lenteplaatje opleveren? Ja! In muzikaal opzicht heeft de laatste aanwinst van het label, Lola Kite, niets te maken met de eerder genoemde gitaarbands uit het verleden, maar net als deze bands heeft Lola Kite een plaat gemaakt waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden. Lola Kite maakt op haar debuut onweerstaanbare popliedjes die je na één keer mee kunt zingen, die ook na 100 keer nog niet vervelen en waarvan je humeur een enorme positieve boost krijgt. Gitaren spelen een ondergeschikte rol op Lights, want eigenlijk draait alles op deze plaat om synths. Lola Kite maakt op haar debuut zonnige synthpop die zo lijkt weggelopen uit de jaren 80. Denk aan bands als Orchestral Manoeuvres In The Dark, The Human League, Depeche Mode en noem ze maar op. Wanneer je goed naar deze plaat luistert, valt echter op dat Lola Kite zich zeker niet beperkt tot de synthpop uit de jaren 80. Hier en daar flirt de band nadrukkelijk met 60s psychedelica, duikt een voor dit genre atypisch orgeltje op, hoor je flarden Kraftwerk of komt de band op de proppen met gitaarwerk zoals je dat in de jaren 80 misschien alleen bij New Order wel eens hoorde, maar uiteindelijk bijna U2-achtige proporties krijgt. Het op een of andere manier ook eigentijdse Lights heeft daarom een veelzijdige uitwerking. Aan de ene kant ben ik onmiddellijk terug in de jaren 80, maar aan de andere kant worden ook andere chronologische uithoeken in mijn platenkast niet vergeten. Net als de legendarische Excelsior gitaarbands uit het verleden maakt Lola Kite zonnige popmuziek die zich laat beluisteren als pretentieloze lentepop, maar ook als artistiek verantwoorde muziek van alles te bieden heeft; een betrekkelijk zeldzame combinatie. Op voorhand had ik eigenlijk geen hoge verwachtingen van het debuut van Lola Kite, want zo dol ben ik niet op synthpop, maar de band heeft me volledig overtuigd met dit even aangename als inspirerende debuut. Het nieuwste lenteplaatje van Excelsior klinkt totaal anders dan zijn roemruchte voorgangers, maar is niet minder lekker. Laat de temperatuur maar stijgen. De soundtrack van de lente van 2011 ligt klaar. Erwin Zijleman
Joan Wasser vierde vorig jaar haar veertigste verjaardag, maar timmert als Joan As Police Woman toch pas een jaar of vijf aan de weg in de muziekbusiness. Een typisch geval van een laatbloeier en bovendien een laatbloeier die de erkenning niet voor niets heeft gekregen. Sinds Joan Wasser niet langer meer wordt gezien als “het voormalige vriendinnetje van Jeff Buckley”, maar als muzikante die moet worden gerekend tot de smaakmakers van het moment, zijn de verwachtingen rond haar platen hooggespannen en liggen de critici op de loer om haar neer te sabelen, want zo gaat dan nu eenmaal wanneer een cultartiest doorbreekt naar een breed publiek. Ik lees dan ook flink wat negatieve verhalen over Joan As Police Woman’s nieuwe plaat The Deep Field, maar kan me persoonlijk niet vinden in deze negatieve kritieken. Helemaal onbegrijpelijk zijn de negatieve recensies overigens niet. Vergeleken met de donkere en sobere voorganger To Survive uit 2008, laat Joan As Police Woman op The Deep Field een toegankelijk en verrassend opgewekt geluid horen. Joan Wasser heeft een donkere periode in haar leven achter zich gelaten en heeft er weer zin in. Dat is te horen in haar muziek die opvallend vol klinkt en waarin de piano in de meeste tracks plaats heeft moeten maken voor een bandgeluid waarin de gitaar domineert. Door het volle bandgeluid en de hier en daar toegevoegde fluisterende en brommende achtergrondvocalen hebben de zo kenmerkende stem en stijl van Joan Wasser hier en daar een stapje terug moeten doen. Zeker wanneer blazers zijn toegevoegd klinkt de muziek van Joan As Police Woman opvallend soulvol, maar ook de flirts met rock en Afrikaanse ritmes zorgen in eerste instantie voor een wat vervreemdend effect. Aan de andere kant moet de mate van verandering ook niet overdreven worden. Ook The Deep Field is wat mij betreft een typische Joan As Police Woman plaat en hoewel de plaat iets opgewekter klinkt dan we van Joan Wasser gewend zijn, is het geen plaat met vrolijke meezingers geworden. Persoonlijk doet het me allemaal wel wat denken aan de prachtige soloplaten die Peter Gabriel aan het begin van de jaren 80 maakte, al heeft het ook meer dan eens wat van de soloplaat van Beth Gibbons en hoor ik flarden van de beste platen van Marvin Gaye. Het is allemaal misschien net wat steviger, soulvoller en toegankelijker dan in het verleden, maar het blijft gewoon Joan As Police Woman. Geef deze plaat een kans en je concludeert snel dat Joan As Police Woman weer een eigenzinnige en sterke plaat heeft gemaakt. Misschien net iets anders dan zijn voorgangers, maar wie zit er in het geval van een intrigerende persoonlijkheid als Joan Wasser te wachten op meer van hetzelfde? Ik niet in ieder geval. Erwin Zijleman
Hoewel het momenteel nog bitter koud is, dreigt het kwik binnen een week te stijgen naar temperaturen boven de tien graden. Van lente is natuurlijk nog lang geen sprake, maar een eerste lentekriebel mag best. Wanneer het gaat om muzikale lentekriebels heeft het Excelsior label een naam hoog te houden. Het label tekende in het verleden voor ultieme lenteplaten met gitaarbands als Johan, Daryll-Ann en Simmer, maar opereert de laatste tijd vooral in andere genres. Kan dit toch een fraai lenteplaatje opleveren? Ja! In muzikaal opzicht heeft de laatste aanwinst van het label, Lola Kite, niets te maken met de eerder genoemde gitaarbands uit het verleden, maar net als deze bands heeft Lola Kite een plaat gemaakt waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden. Lola Kite maakt op haar debuut onweerstaanbare popliedjes die je na één keer mee kunt zingen, die ook na 100 keer nog niet vervelen en waarvan je humeur een enorme positieve boost krijgt. Gitaren spelen een ondergeschikte rol op Lights, want eigenlijk draait alles op deze plaat om synths. Lola Kite maakt op haar debuut zonnige synthpop die zo lijkt weggelopen uit de jaren 80. Denk aan bands als Orchestral Manoeuvres In The Dark, The Human League, Depeche Mode en noem ze maar op. Wanneer je goed naar deze plaat luistert, valt echter op dat Lola Kite zich zeker niet beperkt tot de synthpop uit de jaren 80. Hier en daar flirt de band nadrukkelijk met 60s psychedelica, duikt een voor dit genre atypisch orgeltje op, hoor je flarden Kraftwerk of komt de band op de proppen met gitaarwerk zoals je dat in de jaren 80 misschien alleen bij New Order wel eens hoorde, maar uiteindelijk bijna U2-achtige proporties krijgt. Het op een of andere manier ook eigentijdse Lights heeft daarom een veelzijdige uitwerking. Aan de ene kant ben ik onmiddellijk terug in de jaren 80, maar aan de andere kant worden ook andere chronologische uithoeken in mijn platenkast niet vergeten. Net als de legendarische Excelsior gitaarbands uit het verleden maakt Lola Kite zonnige popmuziek die zich laat beluisteren als pretentieloze lentepop, maar ook als artistiek verantwoorde muziek van alles te bieden heeft; een betrekkelijk zeldzame combinatie. Op voorhand had ik eigenlijk geen hoge verwachtingen van het debuut van Lola Kite, want zo dol ben ik niet op synthpop, maar de band heeft me volledig overtuigd met dit even aangename als inspirerende debuut. Het nieuwste lenteplaatje van Excelsior klinkt totaal anders dan zijn roemruchte voorgangers, maar is niet minder lekker. Laat de temperatuur maar stijgen. De soundtrack van de lente van 2011 ligt klaar. Erwin Zijleman