Ik ben tot dusver altijd wel te spreken over de platen van de Britse singer-songwriter Nerina Pallot. Op Dear Frustrated Superstar uit 2004, Fires uit 2005 en The Graduate uit 2009 vond Pallot een fraai evenwicht tussen lekker in het gehoor liggende popdeuntjes en songs met inhoud, schakelde ze moeiteloos tussen lieflijke folksongs en beduidend stevigere rocksongs en bleek ze ook nog eens geweldig te kunnen zingen. Wereldberoemd is Nerina Pallot er tot dusver niet mee geworden, al had dat gezien het niveau van haar platen best gekund. Met het deze maand verschenen Year Of The Wolf wil Nerina Pallot eindelijk doorbreken naar een breed publiek en dat zou best wel eens kunnen gaan lukken. De man achter de knoppen is dit keer voormalig Suede gitarist Bernard Butler en dat blijkt een gouden greep. Butler, die ook onder andere het bewierookte debuut van Duffy en de zwaar onderschatte tweede plaat van Kate Nash produceerde, heeft Nerina Pallot voorzien van een nostalgisch aandoend geluid waarin blue-eyed soul, jazz, Motown pop, zwoele folk en 60s girlpop worden samengesmeed tot eigentijdse popmuziek. In haar meest jazzy momenten klinkt Nerina Pallot als Rumer, wanneer soul en Motown domineren ligt de vergelijking met Duffy en Adele meer voor de hand, maar Nerina Pallot kan ook opschuiven richting de pop van Lily Allen of de buitengewoon aangename 70s singer-songwriter muziek van Laura Nyro of Carole King. Waar Duffy zich op haar laatste plaat regelmatig stuk bijt op honingzoete kitsch, zorgt Bernard Butler er voor dat Nerina Pallot van genre naar genre kan springen, maar nergens uit de bocht vliegt. De onberispelijke productie en de warmbloedige klankentapijten vol strijkers dragen nadrukkelijk bij aan het zomergevoel dat Year Of The Wolf opwekt, maar de grootste kracht van de plaat schuilt toch in de veelzijdige maar altijd krachtige, zwoele en veelzijdige stem van Nerina Pallot. Op Year Of The Wolf laat Nerina Pallot horen dat ze in veel genres uit de voeten kan en het klinkt eigenlijk altijd perfect. Ik was zoals gezegd al zeer te spreken over de vorige drie platen van Nerina Pallot, maar met Year Of The Wolf maakt ze nog een enorme sprong vooruit. Year Of The Wolf is zeker niet minder dan de platen van collega’s die momenteel op handen worden gedragen en wat mij betreft zelfs beter. Op zoek naar een frisse zomerplaat die je niet overal hoort? Probeer deze maar eens. Op zoek naar een hoogstaande singer-songwriter plaat? Ook voor dit doel voldoet Year Of The Wolf uitstekend. Prima plaat van een miskend talent. Erwin Zijleman
Over de langdurige afwezigheid van Gillian Welch doen meerdere verhalen de ronde, waarvan het verhaal dat ze ten prooi is gevallen aan een jarenlange writer’s block het meest hardnekkige is. Feit is in ieder geval dat het sinds de release van Soul Journey in 2003 vrijwel stil is geweest rond Gillian Welch. Ze was vorig jaar wel te horen op de prima plaat van haar partner David Rawlings (A Friend Of A Friend) en dook eerder dit jaar, samen met Rawlings, op als gastvocalist bij The Decemberists (en tekende meteen voor de mooiste tracks op het uitstekende The King Is Dead), maar een nieuwe plaat van Gillian Welch leek tot voor kort ver weg. Tot mijn grote verrassing ligt nu opeens The Harrow And The Harvest in de winkel. Direct wanneer de eerste noten van de vijfde plaat van Gillian Welch uit de speakers komen, lijkt het of ze nooit is weg geweest. The Harrow And The Harvest ligt niet direct in het verlengde van Soul Journey, waarop Gillian Welch experimenteerde met een wat voller geluid, maar herinnert aan haar eerste drie platen en met name aan Time (The Revelator) uit 200. The Harrow And The Harvest is een uiterst sobere plaat waarop een akoestische gitaar en de stemmen van Gillian Welch en David Rawlings de belangrijkste en vaak ook de enige ingrediënten zijn. Gillian Welch en David Rawlings zijn nog altijd meesters in sorteren van maximaal effect met minimale middelen, waardoor ook The Harrow And The Harvest uiterst sober maar toch vol klinkt. De stemmen van Welch en Rawlings kleuren zo mooi bij elkaar dat eigenlijk iedere instrumentatie overbodig is. Ook op The Harrow And The Harvest citeert Gillian Welch weer nadrukkelijk uit de archieven van de stokoude folk uit de Appalachen, maar een aantal andere songs is hoorbaar geïnspireerd door de muzikale tradities uit het diepe Zuiden van de Verenigde Staten. The Harrow And The Harvest bevat 10 tracks en ze zijn allemaal even mooi. Bij beluistering van de vijfde plaat van Gillian Welch valt op dat ze er dit keer ook in slaagt om de aandacht vast te houden in langere tracks, wat gezien het uiterst sobere karakter van haar muziek een knappe prestatie is. Ik had maar één luisterbeurt nodig om betoverd en ontroerd te worden door de nieuwe plaat van Gillian Welch en sindsdien is The Harrow And The Harvest alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Gillian Welch en David Rawlings doen op de zo langverwachte nieuwe plaat eigenlijk niets nieuws, maar doen hetgeen dat ze doen nog een stuk beter dan in het verleden. Of Gillian Welch inderdaad is getroffen door een jarenlange writer’s block zullen we waarschijnlijk nooit zeker weten, maar dat ze deze writer’s block inmiddels overwonnen heeft staat na beluistering van The Harrow And The Harvest als een paal boven water. Gillian Welch is niet alleen terug, maar levert als je het mij vraagt ook direct de mooiste rootsplaat van het jaar af. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman
Ik ben tot dusver altijd wel te spreken over de platen van de Britse singer-songwriter Nerina Pallot. Op Dear Frustrated Superstar uit 2004, Fires uit 2005 en The Graduate uit 2009 vond Pallot een fraai evenwicht tussen lekker in het gehoor liggende popdeuntjes en songs met inhoud, schakelde ze moeiteloos tussen lieflijke folksongs en beduidend stevigere rocksongs en bleek ze ook nog eens geweldig te kunnen zingen. Wereldberoemd is Nerina Pallot er tot dusver niet mee geworden, al had dat gezien het niveau van haar platen best gekund. Met het deze maand verschenen Year Of The Wolf wil Nerina Pallot eindelijk doorbreken naar een breed publiek en dat zou best wel eens kunnen gaan lukken. De man achter de knoppen is dit keer voormalig Suede gitarist Bernard Butler en dat blijkt een gouden greep. Butler, die ook onder andere het bewierookte debuut van Duffy en de zwaar onderschatte tweede plaat van Kate Nash produceerde, heeft Nerina Pallot voorzien van een nostalgisch aandoend geluid waarin blue-eyed soul, jazz, Motown pop, zwoele folk en 60s girlpop worden samengesmeed tot eigentijdse popmuziek. In haar meest jazzy momenten klinkt Nerina Pallot als Rumer, wanneer soul en Motown domineren ligt de vergelijking met Duffy en Adele meer voor de hand, maar Nerina Pallot kan ook opschuiven richting de pop van Lily Allen of de buitengewoon aangename 70s singer-songwriter muziek van Laura Nyro of Carole King. Waar Duffy zich op haar laatste plaat regelmatig stuk bijt op honingzoete kitsch, zorgt Bernard Butler er voor dat Nerina Pallot van genre naar genre kan springen, maar nergens uit de bocht vliegt. De onberispelijke productie en de warmbloedige klankentapijten vol strijkers dragen nadrukkelijk bij aan het zomergevoel dat Year Of The Wolf opwekt, maar de grootste kracht van de plaat schuilt toch in de veelzijdige maar altijd krachtige, zwoele en veelzijdige stem van Nerina Pallot. Op Year Of The Wolf laat Nerina Pallot horen dat ze in veel genres uit de voeten kan en het klinkt eigenlijk altijd perfect. Ik was zoals gezegd al zeer te spreken over de vorige drie platen van Nerina Pallot, maar met Year Of The Wolf maakt ze nog een enorme sprong vooruit. Year Of The Wolf is zeker niet minder dan de platen van collega’s die momenteel op handen worden gedragen en wat mij betreft zelfs beter. Op zoek naar een frisse zomerplaat die je niet overal hoort? Probeer deze maar eens. Op zoek naar een hoogstaande singer-songwriter plaat? Ook voor dit doel voldoet Year Of The Wolf uitstekend. Prima plaat van een miskend talent. Erwin Zijleman