Mark Olson is een muzikant die precies doet wat hij zelf wil. Hij verliet The Jayhawks toen deze band net leek door te breken naar een groot publiek, maakte vervolgens in een paar jaar tijd een aantal eigenzinnige en niet altijd even geslaagde soloplaten (deels met zijn toenmalige vrouw Victoria Williams en deels met zijn band The (Orginal Harmony Ridge) Creekdippers), leverde hierna uit het niets een bescheiden meesterwerk af (The Salvation Blues), zocht verrassend toch weer de samenwerking met voormalig The Jayhawks collega Gary Louris en trad uiteindelijk zelfs weer toe tot de band die inmiddels helaas wat over haar top heen is en teert op successen uit het verleden.
De zoektocht van Mark Olson naar een eigen uitlaatklep kon daarom niet lang op zich wachten en krijgt nu vorm met het onlangs verschenen Good-bye Lizelle.
Direct wanneer de eerste noten uit de speakers komen weet je dat Mark Olson zijn inspiratie dit keer heeft gezocht en gevonden in de psychedelische West-Coast muziek uit vervlogen tijden. De openingstrack van Good-Bye Lizelle neemt je mee terug naar de jaren 60 en een groot deel van de plaat houdt je vast in deze jaren 60.
Mark Olson heeft Good-Bye Lizelle voor een belangrijk deel samen gemaakt met zijn nieuwe levenspartner, de Noorse singer-songwriter Ingunn Ringvold, die klinkt als een kruising tussen Grace Slick en Mama Cass Elliot. Het tweetal reisde de afgelopen jaren over de wereld en nam uiteindelijk songs op in met name uithoeken van Europa en bij voorkeur in natuurparken.
De meeste tracks op de plaat zijn zwaar psychedelisch en niet heel erg toegankelijk; eigenlijk precies zoals we van Mark Olson inmiddels gewend zijn. Als Mark Olson zijn eigen ding doet, doet hij dit echter ook met hart en ziel, waardoor Good-Bye Lizelle een geïnspireerd klinkende plaat is geworden.
Als je goed luistert naar de tracks op de nieuwe plaat van Mark Olson hoor je dat het psychedelische klankentapijt dat zo lijkt weggelopen uit de Californische Summer Of Love is aangevuld met de lokale klanken van de opnamelocaties, terwijl Olson hiernaast ook altijd zijn alt-country hart laat kloppen en de muzikale erfenis van The Beatles, en dit keer vooral George Harrison, in ere houdt.
Good-Bye Lizelle is een plaat die tijd nodig heeft, net zoals bijna alle platen die Mark Olson onder zijn eigen naam heeft uitgebracht, maar alle geïnvesteerde tijd betaalt zichzelf ruimschoots terug. Zeker als je de plaat wat vaker hoort valt veel op zijn plaats en kun je alleen maar concluderen dat Mark Olson een ouderwets eigenzinnige maar ook ouderwets goede plaat heeft gemaakt. Als je het mij vraagt stukken beter dan de laatste platen van The Jayhawks. Erwin Zijleman
Koop bij BOL.com
Kelley Mickwee is een Amerikaanse singer-songwriter die al een tijdje actief is in de Amerikaanse muziek scene. Een enkeling zal haar misschien kennen van het duo Jed & Kelley of van de band The Trishas, maar voor de meeste lezers van deze BLOG zal de naam Kelley Mickwee waarschijnlijk nieuw zijn.
You Used To Live Here was overigens ook mijn eerste kennismaking met de vrouwelijke singer-songwriter die tegenwoordig weer vanuit Memphis, Tennessee opereert.
Het is een kennismaking die de nodige indruk heeft gemaakt. Kelley Mickwee imponeert in de openingstrack River Girl direct met een portie country soul die zijn weerga niet kent. Direct na de eerste noten weet je dat je naar iets bijzonders luistert.
Kelley Mickwee omringt zicht op haar debuut met een aantal prima muzikanten uit de Memphis scene en deze weten hoe soulvolle country moet klinken. Kelley Mickwee maakt het vervolgens af met vocalen die herinneren aan de allergrootsten en de song naar grote hoogten tillen.
Na River Girl was ik fan van Kelley Mickwee en had ik nog zes tracks te gaan. Het zijn tracks waarin de muzikanten die de Amerikaanse singer-songwriter bijstaan, onder wie echtgenoot Tim Regan, indruk blijven maken.
Een heel arsenaal aan snareninstrumenten komt voorbij en alles klinkt even mooi en gloedvol, met een hoofdrol voor de pedal steel van Eric Lewis. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de vocalen van Kelley Mickwee. De soul uit de openingstrack wordt op de rest van de plaat verruild voor een geluid waarin folk en country een voornamere rol spelen, maar ook deze genres zijn Kelley Mickwee op het lijf geschreven.
De zangeres uit Memphis is zo’n zangeres die de luisteraar kan verleiden met zwoele en warme vocalen, maar die dezelfde luisteraar ook kan ontroeren met persoonlijke teksten en vocalen waar het gevoel en de melancholie van af druipen.
You Used To Live Here bevat zoals gezegd zeven tracks, waarvan Kelley Mickwee er vijf zelf schreef, overigens steeds in samenwerking met een bevriende muzikant, onder wie Phoebe Hunt, Kevin Welch en Owen Temple, met wie ze een bijzonder fraai duet neerzet. De resterende twee songs zijn covers van songs van Eliza Gilkyson en John Fullbright en beiden zijn haar op het lijf geschreven.
You Used To Live Here is alles bij elkaar genomen een vrouwelijke singer-songwriter plaat die mee kan met de allerbesten en een paar keer rondweg imponeert. Valt er dan helemaal niets te klagen over het debuut van Kelley Mickwee? Ja, de plaat duurt maar een half uurtje en een half uurtje Kelley Mickwee smaakt vooral naar meer. Naar veel meer.
Er debuteren wekelijks heel veel vrouwelijke singer-songwriters, maar slechts een enkeling maakt een onuitwisbare indruk. Kelley Mickwee is een van deze vrouwelijke singer-songwriters. Ze kan vanaf nu op mijn speciale aandacht rekenen en dit bijzonder fraaie debuut zal ik koesteren. Wat een ontdekking. Erwin Zijleman
Koop bij BOL.com
