De uit Nieuw Zeeland afkomstige band The Chills heeft geen hele imposante stapel platen op haar naam staan, maar de drie platen die de band tussen 1987 en 1992 uitbracht zijn zo goed en zo invloedrijk dat The Chills best een grote band mag worden genoemd.
In 2007 keerde de band al eens terug met een prima comeback plaat en dat kunstje wordt nu nogmaals herhaald met Silver Bullets.
In de openingstrack zwelt een mannenkoor aan en worden de kerkklokken geluid. Je verwacht vervolgens een al even groots klinkend rockgeluid, maar de muziek van The Chills is gelukkig heerlijk subtiel gebleven.
De band vertrouwde in het verleden op mooie gitaarlijnen, trefzekere accenten, bijzondere ritmes en de warme stem van zanger Martin Phillips en doet dat nog steeds. Je kunt wel horen dat in Nieuw Zeeland de lente moet gaan beginnen, want wat klinkt Silver Bullets heerlijk zonnig. En wat klinkt de plaat mooi en verzorgd.
De prachtige, breed uitwaaiende, gitaarlijnen vullen direct de hele kamer, waardoor de zon direct gaat schijnen. Die blijft vervolgens schijnen door de tijdloze popliedjes van The Chills. De band liet zich in het verleden inspireren door de betere bands uit de 60s en die invloeden hoor je nog steeds. Belangrijk vergelijkingsmateriaal kan dit keer ook dichter bij huis worden gevonden, want Silver Bullets klinkt net zo mooi en tijdloos als de beste platen van de Australische band The Go-Betweens.
Martin Phillips is nog altijd een uitstekend zanger en heeft een serie songs geschreven die je na één keer horen niet meer wilt vergeten. Alles klinkt even melodieus en even tijdloos. Het lijkt makkelijk, maar begin er maar eens aan.
Bij een comeback van een band die de piek al weer een tijdje achter zich heeft liggen moet je over het algemeen voorzichtig zijn met verwachtingen, maar The Chills overtreft ze met Silver Bullets allemaal; ook de hele hoge. Erwin Zijleman
cd 
LP
The Jam zette tussen 1977 en 1982 het Verenigd Koninkrijk volledig op zijn kop.
In Nederland moesten we echter niet zo heel veel hebben van de band, waardoor ook ik de platen van The Jam in eerste instantie volledig heb gemist.
Die schade heb ik later gelukkig in kunnen halen met een serie bijzonder fraaie reissues, waardoor ik de band inmiddels wel op de juiste waarde kan schatten.
De band, die ik inmiddels schaar onder de beste Britse bands aller tijden, nog eens live zien gaat normaal gesproken niet meer lukken, maar dankzij de vorige week verschenen box-set Fire & Skill heb ik inmiddels toch een aardig beeld van de podiumprestaties van de band rond Paul Weller.
Fire & Skill bestaat uit maar liefst 6 cd’s en bevat bijna zesenhalf uur muziek. Dat lijkt wat overdreven, zeker voor een ieder die al wat live-werk van de band in huis heeft, maar ik vind het persoonlijk een mooi en ook waardevol document.
De 6 cd’s in het boxje bevatten allemaal één live-set en iedere set stamt uit een ander jaar van de 6 jaar durende carrière van The Jam. Fire & Skill laat hierdoor goed horen hoe The Jam zich gedurende deze carrière heeft ontwikkeld. Van de rauwe en flink door punk geïnspireerde band die kleine zaaltjes op zijn kop zette, tot de gelouterde band die de Wembley Arena vijf avonden achter elkaar plat speelde.
Veel songs komen meerdere keren terug en in vrijwel alle gevallen zijn de versies zeer verschillend. Na de periode waarin punk domineerde, eerde The Jam nadrukkelijk de grote helden uit de jaren 60 (The Beatles, The Who, maar vooral The Kinks), terwijl de band in haar nadagen nadrukkelijk flirtte met de muziek van Motown. In al deze periodes klonk de band opvallend energiek en gedreven.
Natuurlijk ga ik dit live-document niet zo vaak uit de kast halen als de tot klassiekers uitgegroeide studioplaten, maar zo op zijn tijd klinkt deze portie pure energie en gedrevenheid bijzonder lekker. Erwin Zijleman
6 cd's
De uit Nieuw Zeeland afkomstige band The Chills heeft geen hele imposante stapel platen op haar naam staan, maar de drie platen die de band tussen 1987 en 1992 uitbracht zijn zo goed en zo invloedrijk dat The Chills best een grote band mag worden genoemd. 