De Amerikaanse zusjes Lily en Madeleine Jurkiewicz doken een paar jaar geleden op als enigszins alternatieve folkies.
Het op het eigenzinnige Asthmatic Kitty label verschenen debuut van de zusjes uit Indianapolis, Indiana, maakte in 2013 indruk met fraaie folksongs en imponeerde met de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Lily & Madeleine.
Op het in 2014 verschenen Fumes kozen Lily en Madeleine al voor een wat voller en minder folky geluid en deze lijn wordt nog eens flink doorgetrokken op de derde plaat van de zusjes, Keep It Together.
De criticus zal waarschijnlijk mopperen dat Lily & Madeleine gezwicht zijn voor popmuziek die een breed publiek moet kunnen aanspreken, maar die conclusie vind ik toch wat te makkelijk. Veel te makkelijk zelfs. Ook op Keep It Together valt immers heel veel te genieten.
Natuurlijk domineren ook op de nieuwe plaat de prachtige stemmen van Lily & Madeleine. Het zijn stemmen die de afgelopen jaren zijn gerijpt en voller en warmer klinken dan op het debuut. Het zijn bovendien stemmen die uitstekend gedijen in het veel vollere geluid op Keep It Together.
Het is een geluid dat ruimte biedt aan allerlei invloeden, waaronder invloeden uit de pop, maar een ieder die beweert dat Lily & Madeleine op hun derde plaat kiezen voor de makkelijkste weg, slaat de plank flink mis, al is het maar omdat de plaat ook invloeden uit onder andere de jazz, dream pop en indie pop laat horen.
Keep It Together staat zeker niet vol met lekker in het gehoor liggende en 13 in een dozijn popdeuntjes, maar bevat songs vol verrassende wendingen en minder voor de hand liggende invloeden.
Ook in vocaal opzicht zoeken de zusjes Jurkiewicz het avontuur. Keep It Together vertrouwt niet alleen op de onweerstaanbare harmonieën van de zusjes. Soms neemt een van de twee het voortouw, soms zingen ze samen en soms krijgen de instrumenten de touwtjes in handen.
Het levert een spannende plaat op die ik beter en beter vind worden. Natuurlijk had ik het prima gevonden als Lily & Madeleine nog platen vol zwijmel folk hadden gemaakt, maar het avontuurlijke en helemaal niet zo voor de hand liggende Keep It Together prikkelt de fantasie eindeloos.
Ik eindig deze recensie dan ook a la Mart Smeets. Mag ik zeggen dat Lily & Madeleine met Keep It Together hun beste plaat tot dusver hebben gemaakt? Ja, dat mag ik zeggen. Erwin Zijleman
De Amerikaanse muzikant Emitt Rhodes trok voor het eerst de aandacht in 1967 toen hij debuteerde met zijn band The Merry-Go-Round.
Het Beatleseque debuut van de band rond de pas 17 jaar oude Emitt Rhodes doet niet onder voor vele andere prachtplaten uit het jaar van de ‘summer of love’, maar trekt helaas veel minder aandacht.
Emitt Rhodes begint vervolgens aan een solocarrière, die in 1970 prachtig begint met zijn inmiddels tot een bescheiden klassieker uitgegroeide titelloze debuut.
Rhodes lijkt aan het begin van een mooie carrière te staan, maar blijkt een wurgcontract te hebben getekend dat hem verplicht om iedere zes maanden een nieuwe plaat af te leveren. Hier slaagt Emitt Rhodes niet in, al is het maar omdat hij zijn platen helemaal in zijn uppie maakt en de lat hoog wil leggen.
Het gevecht met de platenmaatschappij zal nog jaren duren. In deze jaren maakt Emitt Rhodes nog twee prima platen, maar na Mirror uit 1971 en Farewell To Paradise uit 1973 vindt Emitt Rhodes het genoeg en gaat hij aan de slag als technicus voor het befaamde Elektra Records.
Sindsdien is er vaak gesproken over een comeback van de inmiddels 66 jaar oude muzikant, maar tot voor kort leek het er niet van te komen. Eind 2015 duikt Emitt Rhodes echter de studio in en dit keer probeert hij het niet alleen. Samen met topmuzikanten en Emitt Rhodes fans als Aimee Mann, Susanna Hoffs, Jon Brion, Nels Cline en Jason Falkner wordt Rainbow Ends opgenomen.
Deze plaat ligt nu in de winkel en is een aangename verrassing. Het is een plaat die zich natuurlijk niet zomaar laat vergelijken met de platen die Emitt Rhodes zo’n 45 jaar geleden maakte, maar dat de Amerikaan het schrijven van goede songs niet is verleerd, wordt direct duidelijk wanneer je Rainbow Ends voor het eerst beluistert.
Emitt Rhodes liet zich in zijn jonge jaren vooral beïnvloeden door het werk van The Beatles. Die invloeden zijn grotendeels verdwenen, al hoor je af en toe nog wel wat van Paul McCartney in de tijdloze songs van Emitt Rhodes. Het zijn songs die wat steviger zijn dan in het verleden en het zijn songs die nog altijd met één been in de jaren 70 staan.
Het andere been maakt van Rainbow Ends echter een eigentijdse singer-songwriter plaat en het is een plaat van hoog niveau en het is bovendien een plaat die steeds weer nieuwe geheimen prijs geeft, mede omdat de Amerikaanse singer-songwriter veel gevoel in zijn songs legt. Emitt Rhodes was misschien een tijdje uit beeld, maar plaat nummer vier mag er weer zijn en doet zeker uitzien naar meer. Erwin Zijleman
De Amerikaanse zusjes Lily en Madeleine Jurkiewicz doken een paar jaar geleden op als enigszins alternatieve folkies. 