Til They Bang On The Door van de Amerikaanse singer-songwriter Lucy Woodward (die vooralsnog vooral bekend is als achtergrondzangeres en de songs die ze voor anderen schreef), wordt al een tijdje zeer actief gepromoot door een lezer van deze BLOG.
Hoewel ik vrijwel direct gegrepen werd door de plaat, heeft het uiteindelijk even geduurd voor ik een duidelijke mening had over de vierde plaat van deze Lucy Woodward.
Til They Bang On The Door overtuigt op het eerste gehoor heel makkelijk. Lucy Woodward beschikt over een geweldige stem vol soul en gevoel. Het is een stem die prachtig ingetogen kan klinken, maar de Amerikaanse kan ook stevig uithalen, zoals het een soulzangeres betaamt.
Ook in muzikaal opzicht klopt alles op Til They Bang On The Door. Producers Michael League (ook bassist van Snarky Puppy) en Henry Hey hebben de plaat voorzien van een zonnig en broeierig geluid, dat dankzij de inzet van gitaren, orgels, blazers en strijkers prachtig vol klinkt, maar ook subtiel kan klinken wanneer dat nodig is. Ook over de invloeden uit de jazz, blues, soul en rhythm & blues heb ik helemaal niets te klagen.
Til They Bang On The Door beschikt hiermee over ruim voldoende krachtige wapens om je van je sokken te blazen, maar Lucy Woodward is ook zeker niet vies van invloeden uit de pop, wat liefhebbers van de pure muziek uit bovengenoemde genres mogelijk kan afschrikken. Hier en daar vond ik Til They Bang On The Door bij eerste beluistering eerlijk gezegd ook net wat te hitgevoelig of zelfs pompeus, waarbij het niet helpt dat de plaat opent met twee tracks waarin de pop domineert.
Eenmaal overtuigt van de kwaliteiten van Lucy Woodward gaat Til They Bang On The Door er echter in als koek en neem ik de paar misschien net wat te aanstekelijke deuntjes graag voor lief. In de andere tracks overtuigt Lucy Woodward immers met vocalen die uit de tenen komen, sterke songs en een fraaie en veelkleurige instrumentatie die haar geweldige stem perfect ondersteunt.
Hier en daar stijgt Lucy Woodward tot grote hoogten en komt Back To Black van Amy Winehouse binnen bereik. Door deze momenten ben ik inmiddels gevallen voor de muzikale charmes van Lucy Woodward (die naast een zwak voor pop ook een zwak heeft voor stokoude muziek). Til They Bang On The Door smaakt uiteindelijk naar meer. Naar veel meer. Erwin Zijleman
Het was een tijd geleden dat ik naar muziek van The Veils had geluisterd, maar ook als dat niet het geval was geweest was ik waarschijnlijk flink verrast door de nieuwe plaat van de band rond Finn Andrews.
De vijfde plaat van de band, het vorige week verschenen Total Depravity, opent immers loodzwaar en klinkt bovendien veel elektronischer dan ik van de band gewend ben.
De grotere rol van elektronica blijft niet beperkt tot de openingstrack en ook de zware en bijna industriële ritmes uit deze openingstrack keren nog meerdere keren terug op Total Depravity. Ze worden gecombineerd met buitengewoon fraaie gitaarlijnen en de nog altijd zeer expressieve vocalen van Finn Andrews, die hier en daar wat vervormd worden door de elektronica.
De elektronica springt misschien het meest in het oor bij eerste beluistering van de nieuwe plaat van The Veils, maar het zijn de gitaren die uiteindelijk de meeste indruk maken. Deze gitaren kunnen rauw scheuren, maar sluiten ook aan bij de bijna spookachtige en van veel galm voorziene gitaren die in de country-noir en de folk-noir gemeengoed zijn. Gecombineerd met de elektronica en de beats levert het een fascinerend geluid op, waarin Finn Andrews volop kan schitteren.
Total Depravity heeft de intensiteit en de onderhuidse spanning van de platen van Nick Cave, maar klinkt uiteindelijk anders dan de platen van Nick Cave en zijn Bad Seeds. Total Depravity heeft overigens ook de kleuren van de muziek van Nick Cave, want The Veils gebruiken op hun nieuwe plaat vooral zwart en hiernaast hooguit wat donkergrijs. Het zorgt ervoor dat de vijfde van The Veils geen makkelijke plaat is, al is het na enige gewenning al heel snel een hele mooie plaat.
Dit is deels de verdienste van Finn Andrews en zijn medemuzikanten, maar ook de producers van de plaat verdienen veel lof. Total Depravity werd geproduceerd door Adam Greenspan, die werkte met Nick Cave & The Bad Seeds en zorgt voor de intensiteit en de emotie, Dean Hurley, die onder andere voor David Lynch achter de knoppen zat en garant staat voor filmische muziek vol duistere beelden, en de vanuit de rap afkomstige El-P, die de band inspireerde tot het nadrukkelijk buiten de lijntjes kleuren.
Total Depravity past misschien niet zo goed bij de laatste zomerdagen van 2016, maar de stormachtige herfstdagen en donkere en koude winterdagen komen vanzelf. Indrukwekkende plaat en voorlopig wordt hij alleen maar mooier. Erwin Zijleman
Til They Bang On The Door van de Amerikaanse singer-songwriter Lucy Woodward (die vooralsnog vooral bekend is als achtergrondzangeres en de songs die ze voor anderen schreef), wordt al een tijdje zeer actief gepromoot door een lezer van deze BLOG. 