Kalyn Fay - Bible Belt

Bible Belt van Kalyn Fay is inmiddels al een maand of drie één van mijn favoriete rootsplaten van 2016, maar desondanks schitterde de plaat op deze BLOG vooralsnog door afwezigheid. 

Mijn recensie van de plaat staat echter al een tijdje in de wacht, vooral omdat Bible Belt helaas nog altijd niet op Spotify is te beluisteren. Ik vraag me inmiddels serieus af of dit nog wel gaat gebeuren en daarom staat mijn recensie van het debuut van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, nu alsnog online. 

Kalyn Fay (Barnoski) is een jonge Amerikaanse singer-songwriter met Cherokee bloed. Ze woont al haar hele leven in Oklahoma en het leven in deze Amerikaanse staat (midden in de Amerikaanse Bible Belt) speelt op het debuut van Kalyn Fay een belangrijke rol. 

Er was een crowdfunding campagne voor nodig om dit debuut te kunnen realiseren, maar uiteindelijk werd er voldoende geld binnengehaald om niet te hoeven beknibbelen op de kwaliteit. 

Kalyn Fay vormt met haar akoestische gitaar en bijzonder aangename stemgeluid de basis van het geluid op Bible Belt, dat vervolgens verder wordt ingekleurd door gelouterde muzikanten die de plaat voorzien van fraaie accenten van elektrische gitaren, mandoline, viool, orgel, bass, drums en vooral pedal steel. Het zijn flink wat instrumenten die worden ingezet, maar het debuut van Kalyn Fay klinkt verrassend intiem. 

Bible Belt is voorzien van een instrumentatie die de zon laat schijnen en datzelfde geldt voor de songs van de Amerikaanse, die vooral putten uit de archieven van de country en de folk. Kalyn Fay heeft niet alleen positieve woorden over voor het leven in Oklahoma, maar haar songs klinken over het algemeen opgewekt en lichtvoetig.  

Dat effect wordt nog eens versterkt door haar bijzonder lekker in het gehoor liggende stem, die dankzij een warm en helder geluid met een aangenaam rauw randje bijzonder makkelijk betovert (ergens tussen Judie Tzuke en Tanita Tikaram is een mooie typering) en bovendien wordt versterkt door al even fraaie achtergrondvocalen. 

Bible Belt is hierdoor een ultieme feelgood plaat, maar het is ook een rootsplaat vol memorabele momenten. Alle songs op de plaat zijn me inmiddels dierbaar en van verslappen is nog steeds geen sprake. Integendeel, de songs van Kalyn Fay lijken alleen maar mooier en dierbaarder te worden. 

De keuze om de plaat niet via Spotify beschikbaar te maken verkleint de kans op succes waarschijnlijk aanzienlijk, maar dit is absoluut een plaat die het verdient om gehoord te worden, wat gelukkig wel kan via bandcamp. Ga dat horen kan ik alleen maar zeggen. Erwin Zijleman

Bible Belt van Kalyn Fay kan worden beluisterd en aangeschaft via de bandcamp pagina van haar label (https://hortonrecords.bandcamp.com/album/kalyn-fay-bible-belt). Met een beetje geluk vind je de plaat echter ook in de Nederlandse platenzaak.

Andrea Schroeder - Void

Void is al weer de derde plaat van de uit Berlijn afkomstige Andrea Schroeder. 

De Duitse singer-songwriter maakte tot dusver indruk met twee door Chris Eckman (The Walkabouts) geproduceerde platen (Blackbird uit 2013 en Where The Wild Oceans End uit 2014). 

Het zijn platen die opvallen door een donkere en buitengewoon stemmige instrumentatie, een stem die iets met je doet (of je dat nu wilt of niet) en vaak beklemmende songs die je meedogenloos bij de strot grijpen. 

Het zijn ingrediënten die terugkeren op het voor de afwisseling eens niet door Chris Eckman geproduceerde Void. Voor de productie deed Andrea Schroeder dit keer een beroep op Ulf Ivarsson (bekend van Sivert Höyem), maar het geluid van de plaat ligt in het verlengde van het geluid op de twee voorgangers, al klinkt Void wel net wat grootser. 

Meest in het oor springend is nog altijd de stem van Andrea Schroeder. Het is een stem die iets met je doet, al zal het effect niet voor iedereen positief uitpakken. De stem van Andrea Schroeder omschreef ik twee jaar geleden als een stem die bestaat uit gelijke delen Marlene Dietrich, Nico, Patti Smith en, vooruit, Amanda Lear. Het is een omschrijving waar ik nog steeds achter kan staan, maar waar de stem de vorige keren in eerste instantie wat tegen de haren instreek, kwamen de vocalen van Andrea Schroeder dit keer direct hard binnen. 

Het effect van haar unieke stem wordt verder versterkt door een wederom beklemmende en aardedonkere instrumentatie, met een hoofdrol voor prachtige pianoklanken. Het is een instrumentatie die zoals gezegd net wat steviger is aangezet op Void, al zijn er ook genoeg momenten waarin subtiliteit en details overheersen. Het is een instrumentatie die meer dan eens doet denken aan die op de wat minder ingetogen platen van Nick Cave & The Bad Seeds. Het past perfect bij het imposante stemgeluid van Andrea Schroeder, die ook dit keer garant staat voor kippenvel. 

Void laat ook nog eens in alle opzichten groei horen. De vocalen zijn nog wat vaster en meedogenlozer, de instrumentatie en productie zijn nog trefzekerder en ook de songs van Andrea Schroeder hebben aan kracht gewonnen. 

Het is nog altijd zo dat je van de stem van Andrea Schroeder moet houden, maar als dat zo is komt de plaat aan als een mokerslag. Laat Void uit de speakers komen en het zonlicht dooft. Void is een plaat voor donkere koude avonden en voorziet deze avonden van een unieke sfeer. Laat ze maar komen. Void is immers veel te mooi en indrukwekkend om ook nog maar een dag te laten liggen. Erwin Zijleman