Jesse Malin - Sunset Kids

Het beste was er bij Jesse Malin wel wat af op zijn laatste albums, maar met Sunset Kids keert de Amerikaanse muzikant op bijzonder overtuigende wijze terug
Jesse Malin debuteerde ruim 15 jaar geleden aan de hand van Ryan Adams op grootse wijze, maar ondanks een aantal prima albums verdween hij net zo snel uit beeld als hij gekomen was. De laatste wapenfeiten van de Amerikaanse muzikant waren tot voor kort vier jaar oud en minder aansprekend, maar met Sunset Kids laat de muzikant uit New York horen dat hij het nog steeds kan. Samen met producer Lucinda Williams (!) heeft Jesse Malin een uitstekend rootsalbum gemaakt. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikant laat horen dat hij kan rocken, maar ook uit de voeten kan met tijdloze countryrock. Het levert een album op dat niet onder doet voor zijn beste albums.

Jesse Malin was al zo’n twintig jaar actief als muzikant toen hij ruim vijftien jaar geleden opdook in het kielzog van Ryan Adams. Jesse Malin had goede tijden gekend met de punkband D Generation, voor veel punkmuzikanten een cultband, maar was aan lager wal geraakt. 

De op dat moment zeer populaire en meer dan eens als wonderkind bestempelde Ryan Adams produceerde het officiële solodebuut van de Amerikaanse muzikant en gaf diens carrière binnen de rootsmuziek onmiddellijk een flinke zet in de rug. 

Met het in 2003 verschenen The Fine Art Of Self Destruction stak Jesse Malin zijn producer en voorbeeld direct naar de kroon. De mix van roots, rock en een zeer aansprekende stem werden warm onthaald door liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek en Jesse Malin leek na jarenlang ploeteren klaar voor een glorieuze carrière. 

Het liep om onduidelijke redenen anders. Jesse Malin bleef met The Heat (2004), Glitter In The Gutter (2007) en On Your Sleeve (2008) uitstekende platen maken en leverde met Love It To Life in 2010 ook nog een prima live-album af. Vervolgens was het vijf jaar stil rond de Amerikaan, tot hij in 2015 opeens twee albums afleverde. De albums kregen weinig aandacht en het heilige vuur leek bij Jesse Malin ook wel wat gedoofd, al beviel New York Before The War me persoonlijk uitstekend. 

Na een stilte van vier jaar keert de muzikant uit New York nu, geholpen door een aantal bevriende muzikanten, terug met een nieuw album. Sunset Kids werd geproduceerd door niemand minder dan Lucinda Williams en het album kent bovendien gastbijdragen van Joseph Arthur en Green Day’s Billie Jo Amstrong, die als tiener een groot fan was van Jesse Malin’s band D Generation. 

Het levert een geïnspireerd klinkend rootsalbum op. Jesse Malin heeft altijd op moeten boksen tegen de vergelijking met Ryan Adams, maar nu het voormalige wonderkind van de Amerikaanse rootsmuziek stevig onder vuur ligt, zijn er kansen voor Jesse Malin. Op Sunset Kids borduurt de New Yorkse muzikant voort op zijn vorige albums, maar legt hij net wat andere accenten. Het nieuwe album mengt op aanstekelijke wijze roots en rock en doet net zo makkelijk aan de muziek van Ryan Adams als aan die van Tom Petty of zelfs die van de Rolling Stones denken (in de stevigere tracks op het album). 

Producer Lucinda Williams heeft Sunset Kids voorzien van een tijdloos rootsrock geluid en is er in geslaagd om het beste in Jesse Malin naar boven te halen. De Amerikaanse muzikant maakt nog altijd indruk met zijn even aangename als bijzondere stemgeluid, maar heeft ook een serie geweldige songs afgeleverd. Het zijn songs die binnen de Amerikaanse rootsmuziek een breed spectrum belichten en variëren van stevig en rauw tot ingetogen en gloedvol. De instrumentatie op Sunset Kids is fraai en trefzeker en versterkt het tijdloze karakter van het album, zeker wanneer de Amerikaanse muzikant zijn liefde voor de 70’s countryrock uit. 

Jesse Malin klonk een paar jaar geleden wat uitgeblust, maar klinkt op Sunset Kids net zo gedreven als in zijn eerste jaren binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Van Ryan Adams moeten we momenteel niet al te veel verwachten, maar zijn voormalige kroonprins levert na een aantal jaren stilte weer eens een prima album af, met een drietal duetten met Lucinda Williams als kers op de taart. Erwin Zijleman

De muziek van Jesse Malin is ook verkrijgbaar via zijn bandcamp pagina: https://jessemalinwcr.bandcamp.com/album/sunset-kids.



 

The Slow Show - Lust And Learn

Derde album van de Britse band The Slow Show en het is net als zijn twee voorgangers een album waarin nog heel lang veel moois te ontdekken valt

Het debuut van The Slow Show werd in 2015 binnengehaald als een sensatie, terwijl het een jaar later verschenen tweede album van de band de belofte bevestigde. Met album nummer drie consolideert The Slow Show haar positie als een van de meest interessante Britse bands van het moment. Lust And Learn borduurt voort op de eerste twee albums van de band, maar klinkt nog wat grootser en meeslepender. De donkere en melodieuze muziek bestaat uit meerdere lagen en al die lagen zitten vol mooie en bijzondere elementen. Het past allemaal prachtig bij de al even bijzondere vocalen op het album. The Slow Show heeft een album gemaakt dat direct verwondert en betovert, maar het is ook een album dat voorlopig nog wel even door zal groeien.

Begin 2015 verscheen het debuut van de Britse band The Slow Show. White Water werd door de critici onmiddellijk de hemel in geprezen en de muziek van de band uit Manchester werd vergeleken met die van grote bands als The National en Elbow. Het leek me op voorhand wat overdreven, maar na eerste beluistering van het album moest ik de critici direct gelijk geven. 

White Water stond vol met zich over het algemeen langzaam voortslepende songs, die opvielen door de vele lagen waaruit de muziek bestond en door de prachtige arrangementen binnen deze lagen. Het werd fraai afgemaakt door de bijzondere stem van zanger Rob Goodwin, die zich in vocaal opzicht ergens tussen de zangers van Queensryche, Lambchop, The National en Tindersticks in wurmde en stiekem ook wel wat deed denken aan de zanger van Crash Test Dummies. 

White Water bleek ook nog eens een album dat bij herhaalde beluistering steeds meer geheimen prijs gaf, waardoor het aan het eind van 2015 in flink wat jaarlijstjes opdook. De in de herfst van 2016 verschenen opvolger Dream Darling vond ik persoonlijk nog net wat mooier en volgde in grote lijnen hetzelfde recept als het debuut van de Britse band. 

Op het derde album van The Slow Show hebben we bijna drie jaar moeten wachten, maar deze week verscheen dan eindelijk Lust And Learn. Na de eerste paar luisterbeurten kan ik alleen maar concluderen dat de Britse band het weer geflikt heeft. De band heeft lang gewerkt en gesleuteld aan het nieuwe album en dat hoor je. 

The Slow Show heeft haar muziek wederom uit flink wat lagen opgebouwd en in al deze lagen zijn de arrangementen en melodieën van een bijzondere schoonheid. Een deel van deze lagen doet bijna (neo-)klassiek aan, maar er is ook veel ruimte voor atmosferische klanken en hier en daar een voorzichtige uitbarsting. 

De stemmige instrumentatie op Lust And Learn wordt gecombineerd met de bijzondere stem van Rob Goodwin, die veel van zijn teksten meer voordraagt dan zingt en met zijn wat krakende stem veel doorleving toevoegt aan de muziek van de band. Het levert een album op dat van alle kanten op je af komt, maar op een of andere manier passen alle lagen in de muziek van The Slow Show perfect bij elkaar en weten ze elkaar te versterken. 

Lust And Learn volgt in grote lijnen hetzelfde recept als de vorige twee albums van The Slow Show, maar klinkt ook net wat anders. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal net wat subtieler, maar ook wat dynamischer, bombastischer (zeker wanneer het koor aanzwelt) en sprookjesachtiger, terwijl de vocalen nog meer dan in het verleden zorgen voor een uniek geluid. Het is een geluid dat, met name door de vocalen, donker en melancholisch aan doet, maar Lust And Learn staat ook vol muziek van een unieke schoonheid. 

Ook Lust And Learn zal wel weer vergeleken worden met bands als The National en Elbow, maar nu de band uit Manchester drie geweldige albums op haar naam heeft staan hoeft het niet langer gezien te worden als het kleine broertje van deze bands. De vorige twee albums van The Slow Show begonnen na de eerste beluisteringen aan een indrukwekkend groeiproces, maar het derde album van de band vond ik eigenlijk direct prachtig. Het belooft wat voor de komende maanden. Erwin Zijleman