Reb Fountain - Reb Fountain

Wat je van ver haalt is niet altijd lekkerder, maar het veelzijdige, donkere en meeslepende album van Reb Fountain kan mee met de beste albums in het genre
De Nieuw-Zeelandse muziekpers komt deze week superlatieven tekort bij de bespreking van het nieuwe album van Reb Fountain en dat is zeker niet overdreven. De Nieuw-Zeelandse muzikante beschikt over een warme, krachtige en doorleefde stem die meerdere kanten op kan en het is een stem die uitstekend gedijt in het vooral donkere en dreigende klankentapijt op het album. Haar platenmaatschappij noemt Nick Cave als vergelijkingsmateriaal, maar ook onder andere Patti Smith, Tori Amos , Aldous Harding en Regina Spektor dragen relevant vergelijkingsmateriaal aan. Het moet genoeg zeggen over de kwaliteit van het nieuwe album van Reb Fountain.

Volgers van de Nieuw-Zeelandse muziekscene weten al een tijdje dat het nieuwe album van Reb Fountain er een is om naar uit te kijken, want er werden nogal wat mails vol superlatieven verstuurd de afgelopen weken. Het titelloze nieuwe album van de muzikante uit Auckland verscheen deze week op het fameuze Nieuw-Zeelandse label Flying Nun Records en voldoet wat mij betreft volledig aan de hooggespannen verwachtingen. 

Reb Fountain is van oorsprong overigens niet afkomstig uit Nieuw-Zeeland. Ze werd als kind van hippie ouders geboren in San Francisco en bracht haar jeugd door in het Nieuw-Zeelandse Lyttelton en Christchurch. Ik ging er van uit dat het deze week verschenen album haar debuut is, maar dat blijkt niet het geval. Reb Fountain heeft al een aantal albums op haar naam staan, maar haar laatste album is met afstand haar beste. 

Nieuw-Zeelandse bands hebben vaak het patent op zonnige gitaarpop, maar Reb Fountain is uit ander hout gesneden. De muziek van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter wordt door haar platenlabel omschreven als punk-folk noir en dat is een etiket dat ik nog niet eerder ben tegengekomen. Na beluistering van het album hoor ik zelf geen punk, maar vooral folky singer-songwriter muziek met een donkere ondertoon. 

Flying Nun Records noemt zelf Nick Cave als vergelijkingsmateriaal en daar is af en toe wel wat voor te zeggen. De songs van Reb Fountain zijn donker en dreigend en haar teksten zijn al even donker, maar hebben ook iets poëtisch. Het doet me ook wel wat denken aan de albums van Patti Smith en wanneer Reb Fountain plaats neemt achter de piano hoor ik ook wel wat van Tori Amos, landgenote Aldous Harding, Regina Spektor of Fiona Apple (maar dan zonder alle demonen), maar het heeft ook wel wat van de psychedelische Amerikaanse folkies uit de jaren 60.

Het titelloze nieuwe album van Reb Fountain is echter zeker niet alleen een donker album. Hier en daar duikt een lichtvoetiger refrein op of worden donkere klanken verruild voor muziek die hooguit als stemmig is te omschrijven en zo duiken er wel vaker zonnestralen op achter de donkere wolken. Reb Fountain slaagt er bovendien in om heel veel variatie aan te brengen op haar album zonder dat het een ratjetoe wordt. 

Bij beluistering van het nieuwe album valt direct op hoe goed het album klinkt. Reb Fountain tourde een tijd met voormalig Crowded House voorman Neil Finn en kon voor haar nieuwe album niet alleen beschikken over zijn studio, maar kon bovendien een beroep doen op een aantal gelouterde muzikanten uit de Nieuw-Zeelandse muziekscene, onder wie Finn Andrews die ook tekent voor een duet. Al die kwaliteit hoor je terug in de instrumentatie op het album die niet alleen donker, maar ook uiterst subtiel is en waarin met name de gitaarlijnen en de fraaie bijdragen van piano en subtiele synths en strijkers accenten in positieve zin opvallen. 

Het sterkste wapen van Reb Fountain is echter haar bijzonder expressieve stem. De zang past steeds prachtig bij de donkere klanken en voegt nog wat extra dreiging toe aan de muziek van Reb Fountain. De vocalen op het album zijn vaak langzaam en soms bijna gesproken en dit voorziet het geluid van Reb Fountain van een bijzondere onderhuidse spanning en altijd van urgentie. Reb Fountain beschikt ook nog eens over een stem die steeds weer anders kan klinken. Van donker, intiem en doorleefd tot zeer uitbundig en bijna feeëriek. Reb Fountain beheerst het allemaal.

Persoonlijk hoor ik haar het liefst in de vrij ingetogen en door piano gedomineerde ballads, maar ook de andere songs mogen er zijn. Alle songs op het album worden ook nog eens beter en beter. Verplichte kost al met al voor de liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters dit naar verluidt best bewaarde geheim van de Nieuw-Zeelandse muziekscene. Erwin Zijleman

De muziek van Reb Fountain is verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://rebfountain.bandcamp.com.

Het titelloze album van Reb Fountain verschijnt pas in juni op cd en LP, maar kan al wel worden besteld via de Mania webshop:

LP, 19,99 euro

LP (gold), 24,99 euro

cd, 14,99 euro

   

Damien Jurado - What's New, Tomboy?

Damien Jurado imponeert met een ingetogen maar zeer smaakvol ingekleurd album dat soms uit de jaren 60 of 70 blijkt te stammen, maar dan toch weer stappen zet naar het heden
Damien Jurado is alweer toe aan zijn derde album zonder zijn vaste producer Richard Swift, die in de zomer van 2018 onverwacht overleed. Hij heeft ervoor gekozen om zijn vaste kompaan ook dit keer niet te vervangen, waardoor What’s New, Tomboy? is voorzien van een betrekkelijk sober, maar wel zeer fraai geluid. Het is een geluid dat herinnert aan de folk uit de jaren 60 en 70, al is een eigentijdse twist nooit heel ver weg. Damien Jurado weet al bijna 20 jaar een angstvallig hoog niveau vast te houden en daar slaagt hij ook weer in met het wonderschone What’s New, Tomboy? dat de potentie heeft om uit te groeien tot een van de beste albums van de Amerikaanse muzikant.

Het is, toch wel enigszins tot mijn verbazing, alweer twintig jaar geleden dat het Britse muziektijdschrift Uncut het album Ghost Of David van Damien Jurado uitvoerig bejubelde. Het kostte destijds nog wat moeite om het album te pakken te krijgen (in tijden voor de komst van de streaming muziekdiensten), maar ik kon me direct volledig vinden in de superlatieven van Uncut. 

Ghost Of David is nog altijd mijn favoriete album van de Amerikaanse muzikant, al komen vrijwel alle andere albums die Damien Jurado heeft gemaakt heel dicht in de buurt. Het is inmiddels een flinke stapel albums die de muzikant uit Seattle, Washington, op zijn naam heeft staan, maar het zijn ook albums die stuk voor stuk net wat anders klinken, waardoor het altijd weer even afwachten is waar Damien Jurado mee komt. 

What’s New, Tomboy? volgt op het uiterst ingetogen In The Shape Of The Storm, dat net iets meer dan een jaar oud is. Het was een album dat deels in het teken stond van de onverwachte dood van Damien Jurado’s vaste producer Richard Swift en die trieste dood ebt ook op What’s New, Tomboy? nog na. Damien Jurado heeft ook dit keer gekozen om geen producer in te schakelen en eert Richard Swift in het bijzonder fraaie Ochoa nog maar eens. 

Ook What’s New, Tomboy? is een behoorlijk ingetogen album, zeker als je het vergelijkt met de rijk ingekleurde albums die Damien Jurado met Richard Swift maakte. Vergeleken met voorganger In The Shape Of The Storm kiest Damien Jurado op zijn nieuwe album echter weer voor een net wat voller geluid. 

Wat direct opvalt bij beluistering van What’s New, Tomboy? is dat het album zich in een vrij laag tempo voortsleept en dat de songs van de Amerikaanse muzikant wat nostalgisch aandoen. In een aantal van de eerste recensies van het album wordt Nick Drake genoemd als vergelijkingsmateriaal en daar is wel wat voor te zeggen, al is het maar vanwege de speelduur van slechts 29 minuten, maar ook de sfeer op het album doet wel wat denken aan de grote albums van de Britse folkmuzikant.

Damien Jurado heeft de folk, die hij een aantal jaren had afgezworen, weer nadrukkelijk omarmt en maakt intieme muziek die overloopt van gevoel. Het is muziek die ook weer wat dichter tegen die op zijn vroege albums zit, maar zoals eerder gezegd klinkt ieder Damien Jurado album weer net wat anders. 

What’s New, Tomboy? is een ingetogen album, maar de instrumentatie op het album is bijzonder smaakvol en gaat een bijzondere twist hier en daar niet uit de weg, bijvoorbeeld wanneer toch opeens synths of een stokoude ritmebox opduiken. Het album klinkt voor het overgrote deel folky, maar ook invloeden uit de psychedelica hebben hun weg gevonden naar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant. 

Net als het nog veel spaarzamer georkestreerde In The Shape Of The Storm, is ook What’s New Tomboy? weer een album dat de aandacht onmiddellijk opeist. Enerzijds door de emotievolle zang van Damien Jurado, maar anderzijds ook zeker door de instrumentatie die steeds net weer wat andere wegen inslaat en in alle gevallen uiterst trefzeker blijkt. 

What’s New, Tomboy? is wat mij betreft het sterkste album van de drie albums die Damien Jurado na het overlijden van zijn kompaan Richard Swift maakte. Het album klinkt mooier en evenwichtiger, de songs zijn aansprekender en de zang raakt me net wat meer. Het is de zoveelste kroon op een inmiddels buitengewoon indrukwekkend oeuvre. Erwin Zijleman

What's New, Tomboy? van Damien Jurado is verkrijgbaar via de Mania webshop:
LP, 26,99 euro
cd, 16,99 euro