NewDad - MADRA

Met name de Britse muziekpers heeft deze week veel aandacht voor de gruizige maar ook verrassend lichtvoetige rockmuziek op het debuutalbum van de Ierse band NewDad en dat is echt volkomen terecht
Net als zoveel andere bands zoekt en vindt het uit het Ierse Galway afkomstige NewDad haar inspiratie in de jaren 90 en dan afwisselend in de shoegaze, dreampop, indierock en postpunk. De band doet echter meer dan het fantasieloos reproduceren van deze invloeden en combineert alle donkere wolken uit de genoemde genres met een lichtvoetig laagje pop. NewDad maakt op haar debuutalbum niet alleen indruk met een serie sterke songs, maar ook met prima gitaarwerk en met de mooie stem van zangeres Julia Dawson. De Britse muziekpers denkt dat NewDad het wel eens heel ver kan gaan schoppen en ik heb het idee dat ze wel eens gelijk kunnen hebben.

Op voorhand had ik geen hele hoge verwachtingen van MADRA, het debuutalbum van de Ierse band NewDad. Ik heb immers al stapels albums waarop invloeden uit de dreampop, shoegaze, postpunk en indierock uit de jaren 90 worden verwerkt en ook al flink wat albums waarop donkere klanken en de nodige melancholie worden gecombineerd met een mooie en vaak fluisterzachte vrouwenstem. Het zijn albums die ik over het algemeen makkelijk oppik, maar over het algemeen grijp ik hierna weer snel naar de persoonlijke favorieten uit het verleden. 

NewDad gebruikt alle bovenstaande ingrediënten op haar debuutalbum, maar desondanks was ik direct bij eerste beluistering van MADRA verkocht. Het is deels de verdienste van de bijzonder aangename stem van frontvrouw Julia Dawson, maar het debuutalbum van de band uit Galway ontleent de meeste kracht aan de songs op het album. Het zijn stuk voor stuk sterke songs, maar de songs van de Ierse band zijn ook verrassend aanstekelijk en aangenaam divers. 

NewDad is zeker niet blijven steken in de dreampop, shoegaze, postpunk en de indierock van de jaren 90. De muziek van de band klinkt ondanks de vele echo’s uit het verleden fris en eigentijds, zoals ook de muziek van Wolf Alice dit doet en zoals de muziek van Garbage dit ooit deed. Wat verder opvalt is dat de muziek van NewDad ondanks alle donkere wolken die overdrijven op een of andere manier lichtvoetig klinkt, zoals Mazzy Star en Lush dat soms ook voor elkaar kregen. 

The Irish Times vat het samen in een fraaie oneliner: “Galway shoegaze revivalists are soft as silk yet have the crunch of a bear trap”. De postpunk achtige bassen op MADRA zijn net wat minder zwaar en de gitaarmuren op het album zijn een fractie minder hoog en gruizig dan gebruikelijk. Het lichtvoetige in de songs op MADRA schuift het album ook wat op richting pop, wat het onderscheidend vermogen van het debuutalbum van de Ierse band nog wat vergroot. 

Het is overigens niet zonder risico, want muziek van rockbands die neigen naar pop is al snel vlees noch vis, maar NewDad is niet in deze valkuil gestapt en blijft aan de goede kant van de streep, in dit geval de kant van de rock. De band blijft zeker niet steken in het idioom van de gruizige rocksong, want op MADRA wordt ook een enkele keer flink gas terug genomen, wat weer hele andere associaties uit de jaren 80 en 90 oproept. 

Ik heb het album inmiddels veel vaker beluisterd en ben steeds meer onder de indruk van de wijze waarop NewDad zich laat inspireren door muzikale helden uit het verleden zonder te klinken als een overbodige kopie, iets waar veel bands in het genre last van hebben. De songs zijn zoals gezegd sterk en ook de stem van Julia Dawson heb ik al genoemd, maar ook in muzikaal opzicht zit het allemaal goed in elkaar, met hier en daar subtiele en minder verwijzingen naar de kroonjuwelen uit de verschillende genres. 

De band uit Galway beschikt absoluut over de potentie om uit te groeien tot een hele grote band, waarbij de mooie stem van Julia Dawson zeker gaat helpen, maar ook de fraai in balans zijnde cocktail van The Breeders, Slowdive, My Bloody Valentine, Lush, Garbage en Wolf Alice (om maar een mooi rijtje relevante namen te noemen) moet NewDad verder kunnen helpen. Erwin Zijleman

De muziek van NewDad is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Ierse band (maar dit album staat er nog niet op): https://newdadofficial.bandcamp.com/music.

MADRA van NewDad is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 36,99 euro

LP, 29,99 euro

TORRES - What An Enormous Room

TORRES, het alter ego van de Amerikaanse muzikante Mackenzie Scott, maakte al vijf albums die moeten worden gerekend tot de beste indierock van dit moment en dat geldt ook weer voor What An Enormous Room
Bij een nieuw album van de Amerikaanse muzikante weet je twee dingen bijna zeker. De kans is heel groot dat ze een album maakt dat totaal anders klinkt dan zijn voorganger en ook de kans dat het een heel erg goed album is is bovengemiddeld groot. Het gaat ook allebei weer op voor het nieuwe album van TORRES, What An Enormous Room. Mackenzie Scott omringt zich dit keer met wat meer synths, wat een duidelijk andere geluid oplevert, maar de kwaliteit van de songs en de kwaliteit van de zang van de Amerikaanse muzikante is alleen maar omhoog gegaan. TORRES krijgt helaas nog niet overal de erkenning die ze zo verdient, maar dat heeft echt niets te maken met de kwaliteit van haar albums.

Het titelloze debuutalbum van TORRES haalde ik aan het begin van 2014 nog uit een jaarlijstje over 2013, maar alle andere albums van het alter ego van de Amerikaanse muzikante Mackenzie Scott heb ik direct bij de release opgepikt. Het zijn albums die ik stuk voor stuk zeer positief heb besproken op de krenten uit de pop en inmiddels zijn TORRES uit 2013, Sprinter uit 2015, Three Futures uit 2017, Silver Tongue uit 2020 en Thirstier uit 2021 me nog een stuk dierbaarder geworden. 

Mackenzie Scott klinkt op al deze albums net wat eigenzinniger dan de meeste van haar collega’s in de indierock en ze is bovendien wat explicieter in haar teksten en wat wispelturiger in het muzikale pad dat ze bewandelt. Het spreekt allemaal in het voordeel van TORRES, die ondanks vijf wat mij betreft geweldige albums helaas wat blijft hangen in de marge. Of dat gaat veranderen met het deze week verschenen What An Enormous Room is maar de vraag, maar ik zou het persoonlijk wel terecht vinden. 

Mackenzie Scott doet heel veel zelf op haar albums, maar op Sprinter, Three Futures en Thirstier werkte ze samen met de gelouterde Britse producer Rob Ellis, die vooral bekend is van zijn werk met PJ Harvey. Het was niet de enige associatie met het werk van PJ Harvey, want ook in muzikaal opzicht was met name het vroege werk van de Britse muzikante een belangrijke inspiratiebron. 

TORRES vertrouwde lange tijd op een vooral gitaar georiënteerd geluid, maar op haar vorige album was de rol van synths gegroeid. Het is een lijn die wordt doorgetrokken op What An Enormous Room, waarop de balans hier en daar zelfs is doorgeslagen in de richting van synths, al zijn de gitaren zeker niet verdwenen. TORRES deed dit keer voor de afwisseling eens niet een beroep op Rob Ellis, maar produceerde haar nieuwe album samen met Sarah Jaffe, die ik eigenlijk alleen van naam ken en die vooral bekend is als muzikante. 

Het levert wederom een album op dat anders klinkt dan zijn voorgangers. Het geluid is door de toegevoegde elektronica voller dan we van TORRES gewend zijn en ik vind het geluid persoonlijk nog net wat spannender. De muzikante uit New York schrijft nog altijd eigenzinnige songs waarin ze geen blad voor de mond neemt, maar de songs op What An Enormous Room zijn ook verrassend aanstekelijk. Het doet me af en toe denken aan St. Vincent in haar elektronische periode, maar de muziek van TORRES is meer rock georiënteerd. 

Het vollere geluid en de bijdragen van flink wat synths vragen wat extra van de stem van de Amerikaanse muzikante en ook op dit terrein levert Mackenzie Scott. De vocalen op het album zijn krachtig wanneer het nodig is, maar kunnen ook gas terugnemen wanneer TORRES kiest voor een ingetogen en bijna folky song. 

Ik heb de vorige vijf albums van TORRES zoals gezegd hoog zitten en ook What An Enormous Room is weer een bijzonder sterk album van de Amerikaanse muzikante, die met haar eigenzinnige songs een veel groter publiek verdient. Het siert TORRES dat ze op ieder album kiest voor een weer net wat ander geluid. Dat hoeft niet altijd goed uit te pakken, maar ook op What An Enormous Room levert de koerswijziging weer een uitstekend album op, dat het respect voor de muzikale weg van Mackenzie Scott nog wat verder laat groeien. Erwin Zijleman

De muziek van TORRES is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://torrestorrestorres.bandcamp.com/album/what-an-enormous-room.

What An Enormous Room van TORRES is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (blue & white), 34,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro