04 maart 2024

BLUAI - Save It For Later

De Belgische band BLUAI verrast op haar debuutalbum Save It For Later met een prachtige mix van Amerikaanse rootsmuziek, indierock en pop en maakt indruk met een bijzonder geluid vol fraaie accenten
BLUAI wordt op de bandcamp pagina van de Belgische band een ‘bedroom project’ genoemd, maar met het debuutalbum van de band kan de slaapkamer zomaar worden verruild voor een wereldwijd podium. Save It For Later roept in eerste instantie associaties op met een aantal grote bands van het moment, maar de drie vrouwen uit België hebben ook een duidelijk eigen geluid, dat naarmate je het debuutalbum van BLUAI hoort alleen maar mooier wordt. Indierock, pop en Amerikaanse rootsmuziek smelten prachtig samen in songs die zowel in muzikaal als in vocaal opzicht het gehoor strelen. Er komt het afgelopen jaar veel moois uit België, maar BLUAI is nog een stuk beter.



De Nederlandse popmuziek bloeit de afgelopen jaren op zeer indrukwekkende wijze, maar ook bij onze Zuiderburen wordt momenteel heel veel hele mooie muziek gemaakt. In eigen land is BLUAI al enige tijd een grote belofte voor de toekomst, maar met hun debuutalbum Save It For Later gaan gitariste en zangeres Catherine Smet, drumster Mo Govaerts en bassiste Caitlin Talbut ook ver buiten de eigen landsgrenzen flink wat indruk maken. 

BLUAI doet dat direct in de fraaie openingstrack My Kinda Women met een opvallende mix van country, folk, blues en indierock. Het is een track die opvalt door geweldig bluesy of juist lekker stevig gitaarwerk en subtiel banjospel, maar het is vooral de stem van Catherine Smet die de aandacht trekt. De Belgische muzikante zingt met veel gevoel en heeft een karakteristiek stemgeluid, dat af en toe wat doet denken aan dat van Adrianne Lenker. 

Gezien de mix van invloeden en associaties met de stem van Adrianne Lenker verwacht ik dat BLUAI snel zal worden vergeleken met Big Thief. In een aantal tracks op Save It For Later is dat terecht en daar is wat mij betreft ook niets mis mee, maar de muziek van BLUAI kan meerdere kanten op. 

In een aantal tracks kruipt BLUAI juist veel dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan. Ook in deze tracks verrast de Belgische band met geweldig en behoorlijk veelzijdig gitaarwerk en een subtiel spelende ritmesectie, maar het is wederom de stem van Catherine Smet die de meeste indruk maakt (en die ik persoonlijk veel mooier vind dan die van Adrianne Lenker). 

De muziek van BLUAI heeft een indierock kant en een kant die dicht tegen de pure Amerikaanse rootsmuziek aan zit, maar Catherine Smet, Mo Govaerts en Caitlin Talbut maken ook lekker in het gehoor liggende popsongs, waarin ook mooi verzorgde koortjes zijn opgenomen. Het is allemaal knap geproduceerd door Willem Ardui, die het debuutalbum van BLUAI heeft voorzien van een open en ruimtelijk geluid, waarin het gitaarwerk de ruimte krijgt en de stem van Catherine Smet optimaal tot zijn recht komt. 

Zeker wanneer extra vocalen worden toegevoegd aan het geluid van BLUAI en de band kiest voor behoorlijk toegankelijke popsongs met een randje roots, maakt de Belgische band de muziek die je zou willen horen van een band als HAIM (die helaas steeds meer opschuift richting mainstream pop), waarmee zich volgend relevant vergelijkingsmateriaal aandient. In het fraaie Teeth kan ook boygenius worden toegevoegd aan het fraaie lijstje inspiratiebronnen en ligt de lat nog een stukje hoger voor de Belgische band. 

BLUAI houdt zich echter makkelijk staande met aansprekende songs, maar de muziek van Catherine Smet, Mo Govaerts en Caitlin Talbut heeft ook iets intiems en kwetsbaars. Zeker in de meest ingetogen songs op het album zijn zowel de muziek als de zang van een hele bijzondere schoonheid en stijgt BLUAI tot grote hoogten. Als de gitaren voorzichtig door deze schoonheid heen snijden, neemt mijn enthousiasme voor het debuutalbum van de band lyrische proporties aan en vergeet ik al het genoemde vergelijkingsmateriaal. 

In België weten ze al langer dat ze goud in handen hebben met de drie vrouwen van BLUAI, maar Catherine Smet, Mo Govaerts en Caitlin Talbut ontstijgen de belofte op Save It For Later op alle fronten. Ik had een paar dagen geleden nog nooit van BLUAI gehoord, maar inmiddels koester ik het prachtige debuutalbum van de band als een van de allerbeste albums van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van BLUAI is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische band: https://bluai.bandcamp.com/album/save-it-for-later.


Save It For Later van BLUAI is verkrijgbaar via de Mania webshop:



03 maart 2024

Jimmy Montague - Tomorrow's Coffee

James Palko speelt normaal gesproken bas in de rockband Taking Meds, maar als Jimmy Montague dompelt hij zichzelf onder in de zwoele, jazzy en soulvolle singer-songwriter pop uit de jaren 70
Direct vanaf de eerste noten van Tomorrow’s Coffee voelt het album aan als een warm bad, zeker als je een zwak hebt voor popmuziek uit de jaren 70. De Amerikaanse muzikant James Palko neemt je als Jimmy Montague mee terug naar de jazzy popmuziek uit de jaren 70 en sleept er vervolgens flink wat soul, pop en rock bij. Hier en daar duiken flarden Steely Dan op, maar Tomorrow’s Coffee citeert ook zeker uit de archieven van de grote singer-songwriters van de jaren 70. Ondertussen loopt de temperatuur flink op en voel je je steeds lekkerder bij deze onweerstaanbare mix van zwoele en aangename klanken en broeierige en volstrekt tijdloze popsongs.



Ik had ook deze week weer een aantal hele mooie albums uit de oude doos klaar liggen voor de zondagavond, maar het album dat me het meest overtuigend mee terug nam naar de jaren 70 is gloednieuw. Het is een album dat is gemaakt door Jimmy Montague en dat is een naam die ik nog niet eerder was tegen gekomen. Ik ben vast niet de enige, want de naam is niet te vinden in de goed gevulde muziekencyclopedie van AllMusic.com en ook op de Nederlandse muzieksite MusicMeter.nl komt de naam Jimmy Montague niet voor. 

Het is zo ongeveer alleen Paste Magazine dat aandacht heeft besteed aan het vorige week verschenen Tomorrow’s Coffee, waarmee de Amerikaanse muzieksite weer eens een uitstekend tipgever blijkt. Via Paste Magazine weet ik dat Jimmy Montague een project is van de Amerikaanse muzikant James Palko, die ook actief is als bassist van de Amerikaanse rockband Taking Meds. De albums van die band vond ik niet heel bijzonder, maar het soloproject van James Palko blijkt buitengewoon verslavend en wordt alleen maar lekkerder. 

Als Jimmy Montague keert James Palko terug naar de jaren 70, want zo ongeveer alles op Tomorrow’s Coffee ademt de sfeer van dit decennium. Paste heeft ook voor dit album een mooie oneliner verzonnen en omschrijft Tomorrow’s Coffee als “a blanket of cool that takes Billy Joel progenies and marries them with jazz fusion, yacht rock, power-pop and bedroom lo-fi in really bountiful ways”. 

Het is een redelijk trefzekere omschrijving al hoor ik naast invloeden uit de singer-songwriter muziek van de jaren 70 vooral invloeden uit de jazzy pop, soft pop, en blue-eyed soul. Ik zou het album van Jimmy Montague daarom zelf omschrijven als een album dat Michael Franks heeft gemaakt met Steely Dan, maar ook dat is een vlag die de lading maar ten dele dekt. 

Zeker wanneer Jimmy Montague kiest voor jazzy popmuziek met een hoofdrol voor de piano verleidt Tomorrow’s Coffee vrijwel onmiddellijk meedogenloos met zwoele klanken, maar James Palko heeft in een aantal songs ook lekker soulvolle of juist jazzy blazers toegevoegd aan zijn muziek en gooit er bovendien met enige regelmaat een wat venijnigere gitaarsolo tegenaan. 

Het doet me met grote regelmaat denken aan de muziek van Steely Dan, maar James Palko heeft het streven naar perfectie van Walter Becker en Donald Fagen vervangen door zijn liefde voor aanstekelijke popsongs. De Amerikaanse muzikant is niet vies van wat zoetige accenten met hier en daar wat strijkers en smeert nog wat extra stroop in de honingzoete koortjes vol oeh’s en ah’s en shalala’s. 

James Palko heeft flink wat muzikanten uitgenodigd voor Tomorrow’s Coffee en heeft het album vervolgens zeer vakkundig geproduceerd. Met zijn wat zachte zang doet hij af en toe wel wat aan Elliott Smith denken, maar de muziek op het album van Jimmy Montague, zo te zien overigens al het derde album, is een flink stuk zonniger. 

James Palko balanceert als Jimmy Montague op het dunne koord tussen kunst en kitsch, maar ook als hij kiest voor aalgladde soulpop blijft hij wat mij betreft aan de juiste kant van de streep. Je moet er zeker voor in de stemming zijn, maar als je in de stemming bent voor de zwoele 70s pop van Jimmy Montague is Tomorrow’s Coffee tien songs en een kleine veertig minuten lang intens genieten. Erwin Zijleman

De muziek van Jimmy Montague is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://jimmymontague.bandcamp.com/album/tomorrows-coffee.