Kelley Mickwee - Everything Beautiful

Het is ruim tien jaar stil geweest rond de Amerikaanse singer-songwriter Kelley Mickwee, maar met haar tweede album Everything Beautiful laat ze horen dat ze nog altijd geweldige Memphis soul maakt
De naam Kelley Mickwee zat ergens diep verstopt in het geheugen. Ik was zeer onder de indruk van haar debuutalbum, maar dat was inmiddels wel tien jaar oud. Gelukkig keert de Amerikaanse muzikante deze week terug en ook het tweede album van de inmiddels naar Austin uitgeweken singer-songwriter is uitstekend. Het is wederom een album waarop Kelley Mickwee de soul zoals die in de jaren 60 werd gemaakt in haar geboortestad Memphis eert. Dat doet ze met een aantal geweldige muzikanten en een aantal prima achtergrondvocalisten, maar Kelley Mickwee steelt zelf de show met haar geweldige stem. Kelley Mickwee is terug en dat is prachtig nieuws.

De Amerikaanse singer-songwriter Kelley Mickwee bracht net iets meer dan tien jaar geleden haar debuutalbum You Used To Live Here uit. Op dit album imponeerde de muzikante uit Memphis, Tennessee, met een opwindende mix van country en soul zoals die in Memphis decennia geleden al werd gemaakt. 

Mede door de geweldige en heerlijk soulvolle stem van de Amerikaanse muzikante dook het debuutalbum van Kelley Mickwee aan het einde van 2014 op in mijn jaarlijstje, maar hierna werd het helaas stil. Kelley Mickwee maakte in 2018 nog wel een mini-album met twee andere muzikanten en sindsdien verscheen af en toe nog een losse track, maar de echte opvolger van het zo indrukwekkende You Used To Live Here bleef helaas uit. 

Tot deze week dan, want tussen de nieuwe albums van deze week vond ik Everything Beautiful. Kelley Mickwee heeft Memphis inmiddels verruild voor Austin, Texas, waar het nieuwe album werd opgenomen. Dit album kwam er niet zonder slag of stoot, maar nadat Kelley Mickwee de juiste muzikanten had gevonden en een studio kon betalen stond alles in slechts drie dagen op de band. 

De Amerikaanse muzikante heeft Memphis misschien achter zich gelaten als thuisbasis, maar alles op Everything Beautiful ademt de sfeer van de stad die zo’n grote rol heeft gespeeld in de Amerikaanse muziekgeschiedenis en waar bijvoorbeeld het geweldige Dusty In Memphis van Dusty Springfield werd opgenomen. Everything Beautiful van Kelley Mickwee is in muzikaal opzicht niet eens zo heel ver verwijderd van die klassieker uit de jaren 60. 

De muzikanten die naar de studio in Austin kwamen slagen er in om een fraai vintage jaren 60 soulgeluid neer te zetten. Het is een soulgeluid waarin de piano, het orgel en gitaren domineren en waarin de prachtige bijdragen van flink wat achtergrondvocalisten sfeerbepalend zijn. 

Everything Beautiful lijkt in muzikaal opzicht zo weggelopen uit de jaren 60 en ook qua zang had het album niet misstaan tijdens de hoogtijdagen van de Memphis soul. Kelley Mickwee maakte op haar inmiddels tien jaar oude debuutalbum al indruk als zangeres, maar haar stem is het afgelopen decennium verder gerijpt en komt met nog meer emotie en doorleving uit de speakers. 

De geweldige achtergrondzangers en -zangeressen die zijn te horen op Everything Beautiful halen de noten uit hun tenen en versterken de toch al zo overtuigende zang van Kelley Mickwee. Everything Beautiful heeft soms een aangenaam lome sfeer, maar de band speelt af en toe ook de pannen van het dak, waarna de zang er nog een schepje bovenop doet. 

Omdat Kelley Mickwee op haar nieuwe album nadrukkelijk teruggrijpt op de Memphis soul uit een tijd waarin ze nog niet eens geboren was, moet haar album concurreren met muziek uit deze tijd, maar door de geweldige productie van Everything Beautiful en het vele vocale en muzikale vuurwerk, waaronder echt prachtig gitaarwerk, wordt het tweede album van Kelley Mickwee bij mij nog niet verdreven door Memphis soulalbums uit de oude doos. 

Natuurlijk hebben we veel te lang moeten wachten op het tweede album van Kelley Mickwee, maar Everything Beautiful is wat mij betreft een zeer waardig opvolger van het inmiddels vergeten, maar nog altijd uitstekende You Used To Live Here. Erwin Zijleman

Mickey Guyton - House On Fire

Mickey Guyton debuteerde drie jaar geleden zeer succesvol en brengt nu een prima tweede album uit, dat laat horen dat Beyoncé echt niet de enige zwarte muzikante is die uit de voeten kan met countrymuziek
Ik heb een enorm zwak voor goed gemaakte countrypop, maar dan bij voorkeur wel countrypop waarin invloeden uit de country het winnen van invloeden uit de pop. Dat is het geval in een aantal songs op House On Fire van Mickey Guyton, maar in veel songs op het album slaat de balans wat door richting pop met een flinke dosis soul. Mickey Guyton schaarde zich een paar jaar geleden onder de groten binnen de countrypop en consolideert deze positie met het knap gemaakte House On Fire. Het is misschien een wat glad en naar mainstream neigend album, maar Mickey Guyton is een uitstekende zangeres en verstopt stiekem toch wat country in haar soulvolle popsongs.

Toen Beyoncé eerder dit jaar het album Cowboy Carter uitbracht werd in de media met grote regelmaat benadrukt dat het volkomen uniek was dat een zwarte zangeres countrymuziek maakte. Dat is echt grote onzin. Zwarte muzikanten en countrymuziek gaan al vele decennia goed samen en ook zwarte muzikanten van naam en faam maakten in het verleden countryalbums, onder wie bijvoorbeeld Tina Turner. 

De geschiedenis van zwarte muzikanten in de countrymuziek is prachtig vastgelegd in het zeer lezenswaardige boek My Black Country van Alice Randall, maar ook iedereen die naar de country hitlijsten van de afgelopen jaren kijkt kan zien dat Beyoncé echt niet de enige zwarte muzikante is die succesvol is met countrymuziek. Zo was het in 2021 verschenen debuutalbum Remember By Name van Mickey Guyton zeer succesvol en dit album was naar mijn mening meer country dan Cowboy Carter van Beyoncé, waar ik ook maanden na de release overigens nog niet veel in hoor. 

Mickey Guyton heeft deze week haar tweede album uitgebracht en ook op House On Fire verwerkt de van oorsprong Texaanse muzikante flink wat invloeden uit de countrymuziek. Het is een album dat het moet doen met een fractie van de aandacht die Beyoncé eerder dit jaar kreeg bij de release van haar countryalbum. Nu is Mickey Guyton natuurlijk geen Beyoncé, maar voor een muzikante die meerdere Grammy’s kreeg voor haar debuutalbum, vind ik de aandacht voor House On Fire vooralsnog opvallend mager. Ik heb dan ook maar weinig informatie over het album, maar heb natuurlijk wel de muziek. 

House On Fire is een album dat niet direct in de smaak zal vallen bij liefhebbers van traditionele countrymuziek. Mickey Guyton maakt op House On Fire countrypop met een kleine letter c en een hoofdletter P. Invloeden uit de country spelen een rol in vrijwel alle songs op het album, maar invloeden uit de soul, de R&B en de pop spelen meestal een minstens even belangrijke rol in de songs van de muzikante uit Nashville. 

De songs met slechts een minimale hoeveelheid invloeden uit de countrymuziek spreken mij persoonlijk wat minder aan, al zijn het songs die niet hebben te klagen over aanstekelijke refreinen en soulvolle klanken. Het zijn bovendien songs die laten horen dat Mickey Guyton een uitstekende zangeres is met flink wat soul in haar stem. 

Wanneer invloeden uit de countrymuziek een belangrijkere rol spelen in de songs op House On Fire is het een album dat veel beter aansluit op het soort countrypop waar ik een zwak voor heb. Er staan flink wat van dit soort songs op House On Fire, dat alles bij elkaar genomen absoluut een countrypop album mag worden genoemd. 

Ondanks de voorlopig schamele hoeveelheid aandacht voor het album kan het haast niet anders dat Mickey Guyton ook met haar tweede album hoge ogen gaat gooien in de Verenigde Staten. Haar kansen in Europa schat ik net wat lager in. House On Fire is zonder enige twijfel een goed gemaakt album van een uitstekende zangeres, maar het zal voor Europese liefhebbers van countrymuziek in het algemeen of countrypop in het bijzonder waarschijnlijk wat teveel mainstream klinken. Dat was drie jaar geleden overigens ook mijn mening over het debuutalbum van Mickey Guyton en dat album ben ik uiteindelijk toch zeer gaan waarderen. Reden genoeg om ook House On Fire niet te vroeg af te schrijven. Erwin Zijleman